Wil jij meepraten? 23


Om dit blog helemaal te lezen, klik op de titel.

In de afgelopen maanden heb ik besloten om een blog te starten. Ik lees veel mooie blogs op internet en het valt me steeds op wat een waardevolle informatie er in deze blogs gepost wordt! Vaak worden deze blogs geschreven door ervaringsdeskundigen en dat deed me beseffen hoe krachtig en effectief dit is.
Nu kan ik zelf best wat eigen ervaringen delen maar ben ik vooral op zoek naar onderwerpen die jullie bezig houden om over te schrijven.Ik wil dan ook van deze gelegenheid gebruik maken om je uit te nodigen om de volgende blogs mee voor te bereiden.

Mijn doel is om je te helpen om je krachtiger, prettiger, meer ontspannen, steviger, met meer zelfvertrouwen en beter in je vel te laten voelen, in je kinderwens, zwangerschap en de eerste periode daarna!
Maar veel onderwerpen zullen ook inspirerend voor je zijn als je deze periode al (lang) voorbij bent of als je beroepsmatig werkt met mensen in deze belangrijke periode van hun leven.

blogDaarom 3 vragen aan jou, gerelateerd aan kinderwens, zwangerschap of de eerste periode daarna.

  • Wat is je meest dringende vraag?
  • Wat frustreert je op dit moment het meest, waar lig jij wakker van?
  • Wat wil je graag bereiken de komende tijd, omtrent deze frustratie?

Ik zal uit jullie reacties de meest genoemde onderwerpen pikken en daarover schrijven de komende tijd. Vervolgens vraag ik jullie dan om je eigen wijsheid en ervaringen bij te dragen door te reageren op de stukken.

Het idee is dat er zoveel mogelijk lezers aan de conversatie deelnemen…

Dus beantwoord hieronder de 3 vragen en neem deel!

Als dank voor je bijdrage ontvang je van mij de ’10 top-tips voor een good-feeling’, snelle endorfine-aanmakers!

Heerlijk voor komende zomer dacht ik……

Hartengroet, Karin Kagenaar


Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

23 gedachten over “Wil jij meepraten?

  • Ingrid Nagtzaam

    Ik denk dat mensen met de volgende drie vragen het meest zitten

    hoe kun je angstdenken in de opvoeding uitbannen: als ik mijn kind nu in bed neem, wil zij het misschien altijd…….

    frustratie: alle tips van iedereen die elkaar juist weer erg tegen kunnen spreken

    hoe weet ik wat ik moet doen wat ook bij mezelf past….

    • karin Bericht auteur

      Heel herkenbaar Ingrid! Beiden hoor ik vaak terug van ouders.
      In de komende babycafe’s hebben we 2 thema’s die hier mooi bij aansluiten: in augustus het thema ‘waarom baby’s huilen’ en in oktober ‘onvoorwaardelijk ouderschap en opvoeden’…..

    • Ad van Gemert

      Ik weet dat je altijd goed bedoelde adviezen krijgt van iedereen en die inderdaad tegenstrijdig zijn. Mijn advies is, luister er naar en ga navraag doen bij de “specialisten” bijv. de kraamhulp of de huisarts.
      De vraag om het kind wel of niet in bed te nemen beantwoord ik altijd met “als ze 18 zijn doen ze het niet meer”
      Een kind heeft toch behoefte aan veiligheid en geborgenheid. Onze zoon heeft tot denk ik zijn 11e nog wel eens tussen ons in gelegen in bed omdat hij bang was. Gewoon doen. Ik vind het belangrijk dat hij z’n zich veilig voelt in zijn eigen huis.
      Luister naar jezelf en als je zelf daar geen moeite mee hebt en je vindt het goed dan gewoon doen. Jij weet wat jou kind nodig heeft.

      • karin Bericht auteur

        Helemaal mee eens Ad! Ik leg ouders ook altijd uit dat een baby nog niet verwend kan worden, want dat is soms ook een angst. Tot de 7 maanden zijn de hersenen nog niet zover ontwikkeld dat er een oorzaak-gevolg herkenning bestaat! Je KUNT je baby dus gewoonweg niet verwennen…ook een geruststelling voor veel ouders.

    • karin

      Bedankt voor je reactie Joitske, een herkenbare voor meer vrouwen denk ik. Mooi om eens de tips op een rijtje te zetten voor iedereen. Iemand zo al wat tips uit eigen ervaring die goed werkten?

      • Marjon

        Beste Joitske,
        Bij mij is het al even geleden, maar ik herinner me die misselijkheid maar al te goed.
        Mijn tips: zoek afleiding, ga de frisse lucht in, probeer toch wat te eten (zelfgemaakte smoothies) en vraag je af of je ergens bang voor bent. Misselijkheid kan veroorzaakt worden door angst. Als je weet waar je bang voor bent -er er zijn zoveel voor de hand liggende redenen- kun dáár wellicht mee aan de slag.
        Veel succes!
        Marjon

    • Barbara

      Over misselijkheid… Ik heb zóveel uitgeprobeerd. Maar niks medicinaals. Voor mij was het zoeken. Als ik aan iets bepaalde dacht en ik kreeg er speeksel van in m’n mond, dan was het meestal goed. Zo kwam ik uit op Spa blauw ( geen Sourcy of kraanwater ), mangosap en bruine boterhammen met smeerkaas. Ik zorgde dat ik dat altijd bij me had. Als ik in de Appie liep moest ik bijna overgeven van de geuren en van wat ik zag. Ik had een hydrofielwashandje met lavendelbloemetjes erin waar ik dan aan snuffelde. Succes

  • Marlies Phielix

    Hoe kunnen we weer terugkomen naar vertrouwen in het geboorteproces en vertrouwen in de zwangere vrouw zelf? Hoe kunnen we het bewustzijn van de hele maatschappij veranderen zodat echt gezien wordt dat de geboorte van je kind een key life experience is en daar ook respect voor heeft. Het frustreert mij dat we ons zo snel door angst en geld laten sturen. Tja…. Zoveel mogelijk vrouwen bereiken en empoweren…. Liefs Marlies.

    • karin Bericht auteur

      Hoi Marlies,
      Dit houdt mij ook bezig! Ik hoop hier mijn steentje aan bij te kunnen dragen door oa dit blog 😉 en vanuit de andere activiteiten van HartenWens

    • karin Bericht auteur

      Hoi Monique, een goeie ook, waar in verloskundig Nederland al veel over gepraat wordt natuurlijk. Maar zeker een onderwerp om wat over te bloggen, bedankt!

  • Warda Roman

    Beste Karin,

    Allereerst wil ik je bedanken dat je het mogelijk maakt dat wij op deze manier onze vragen kunnnen stellen.

    Ik zal gelijk met de eerste vraag beginnen.Vaak kom ik nog in mijn omgeving vrouwen van boven de 40 tegen die nog een kinderwens hebben maar door schaamte dit niet bespreken met hun huisarts of gynaecoloog of niet weten waar ze betrouwbare informatie hierover kunnen vinden (anoniem)Het zijn Nederlandse en niet Nederlandse hoog opgeleidde vrouwen

    Ik heb niks wat mij frusteert of waar ik wakker van lig maar ik kan mij wel voorstellen dat je wakker kan liggen als je boven de 40 bent en een kinder wens hebt en er niet met iemand over durf te praten omdat je bang bent voor de reactie vanuit je omgeving.

    Ik zou de komende tijd de vrouwen die ik ken met deze dilemma kunnen door verwijzen naar een site waar ze informatie kunnen vinden en waar ze ook verhalen lezen van andere die het ook moeilijk vonden.
    Graag zou ik ze ook willen verwijzen naar verschillende begeleidingsvormen als deze er zijn.

    Alvast bedankt.

    Keep on doing the good work!

    Groeten,

    Warda Roman

    • karin Bericht auteur

      Hoi Warda en Astrid, bedankt voor de complimenten!
      Dit onderwerp speelt behoorlijk heb ik gemerkt, zal dus zeker aan bod gaan komen in een van de toekomstige blogs.
      Stuur de vrouwen (en mannen wellicht) die je kent met deze vraag gerust naar me door. En ik ben blij te horen dat dit blog al een klein beetje helpt het taboe te doorbreken…

  • Lonneke

    Hallo Karin, wat een goed initiatief! Leuke manier ook om je blog mee te starten.

    Ik sluit me aan bij Marlies. Minder focus op negatieve scenario’s, angsten en onzekerheden, meer op de (lichamelijke) wonderen die een zwangerschap en bevalling zijn. Mij lijkt het interessant om meer te lezen over de biologie (hoe gaaf is het dat je lichaam weeën “oefent”? Maar ook bewustwording van wat je voelt) en psychologie (effecten van ontspannen en flexibele mindset) en hoe we vanuit die kennis zelf nog meer kunnen meewerken met ons lichaam. Ik denk dat dat de juiste handvatten biedt om, ook na de bevalling, zelf je eigen beslissingen te nemen en stevig in je schoenen te staan. Wat er ook gebeurt.

    Veel succes met je blog!
    Lonneke

  • astrid

    Ik zelf ben op mijn 39e en 42e moeder geworden (vorig jaar). Merkte dat ik mezelf idd soms verdedigde waarom zo laat. Maar daarnaast voel ik ook heel duidelijk dat zolang ik voel dat ik een baby/kind wat kan leren en meegeven, het zeker mijn recht is om moeder te worden. Onze kids zijn onze spiegel en leren mij veel over mezelf en over mijn man. Geweldig! Ik zeg wel eens, kinderen zijn net kleine mensjes, behandel ze ook zo!
    Het is belangrijk dat ouders zich bewust worden van veel dingen. Blogs zoals deze helpen daarbij!

  • astrid

    Zelf zit ik na mijn zwangerschappen met een nog enorme buik. Volgens mijn ostheopaat een gevolg van de spuiten oxitocine bij mijn bevallingen. Hoe denk jij daarover?

    • karin Bericht auteur

      Hoi Astrid, eerlijk gezegd kijk ik daar niet zo erg van op. Ik heb nog niet eerder van iemand gehoord over een enorme buik agv oxytocine, maar ik weet vanuit mijn natuurgeneeskundige ervaring dat er veel middelen zijn die later nog terug te vinden zijn in het systeem en soms ook erg nare gevolgen kunnen hebben.
      Je kunt veel middelen echter ontstoren mbv bijvoorbeeld homeopathie en het lichaam aanzetten om de stoffen te verwijderen. Ben je daar al mee bezig?

  • Wil

    Ha Karin,

    zelf heb ik gelukkig 3 heerlijke meiden mogen krijgen, met een verschil van 2 jaar (tussen 1 en 2) en 1,5 jaar (tussen 2 en 3)

    Wat mij frustreerde is dat elke keer andere adviezen kreeg:
    – Wel of niet maagzuurtabletten slikken (wel gedaan)
    – Wel of geen kaneel eten (wel gedaan)
    – Kindje op de rug laten slapen, of juist op de zij (en dan elke keer de andere zij)
    – etc, etc.

    Bij de tweede en derde kon ik hier al relaxter mee omgaan, maar met name bij de eerste wilde ik alles perfect doen en was ik erg bang om fouten te maken. Het had mij erg geholpen hier minder gestresst van te worden.

    • karin Bericht auteur

      Hoi Wil, ook een erg herkenbare ja. Herinner ik van mezelf ook nog. Bij de eerste ‘moest’ ik bijvoorbeeld bij 4 maanden al gaan bijvoeden en bij de 2e ‘mocht’ het ineens niet voor de 6 maanden.
      Enerzijds veranderen inzichten natuurlijk, anderzijds wordt er ook met wisselende richtlijnen gewerkt in de gezondheidszorg. Het belangrijkste blijft natuurlijk je eigen mening/moedergevoel/intuïtie. Kan me echter voorstellen dat het moeilijk is hier naar te luisteren als je onzeker wordt (gemaakt).
      Dit is een onderwerp wat we bijvoorbeeld uitgebreid bespreken tijdens de HypnoBirthingcursus en waar in het babycafe extra aandacht voor is.
      Ik ga kijken of ik hier in de toekomst mbv bloggen nog iets aan toe kan voegen! Bedankt

  • Corina

    Wat leuk Karin dat je dit doet, en wat fijn dat ik een uitnodiging heb gekregen om mee te bloggen…, dank je wel!

    Mijn grootste vraag voor mezelf is of ik op mijn 42ste (bijna 43) nog verder moet gaan om zwanger te worden. Ik wil het zo graag, en ergens heb ik het gevoel dat er nog een tweede moet komen…, tevens is dit ook mijn grootste frustratie. Ik wil gewoon een beslissing nemen maar dat is zo lastig, de ene dag is het ja, de andere dag is het nee…. De ‘ja’ is vooral het gevoel dat ik het zo graag wil en dat ik denk dat er nog eentje bij hoort, de nee is vooral het verstand, leeftijd, risico’s…. De komende tijd wil ik graag bereiken dat ik een beslissing ga nemen.

  • Danka Husken-Smit

    Hallo Karin,
    Wat mij betreft moet iemand met een grote kinderwens er zeker van zijn dat er 100 % focus ligt op die wens, helemaal van binnen uit en ge voed door het hart. En niet alleen de vrouw, maar ook de man moet die betrokkenheid hebben, voelen en delen. Dat is de grootste uitdaging die een stel met een kinderwens kan aangaan. Als dat goed zit, heb je de meeste kan op een ‘vruchtbaar’ verloop en zwangerschap!

    Warme groet, Danka Husken-Smit