Ervaringen 3


Ervaringsverhalen

Geboorteverhalen kunnen zoooo inspirerend zijn ♥️

Eerste kindje in bad in het ziekenhuis, een prachtervaring ….ondanks dat het soms een gevecht voor hun wensen was. 

Wat wilde ik graag een thuisbevalling, oer, natuurlijk, zoveel mogelijk handsoff en in bad.

Het bad was gehuurd en uitgetest, onze serre thuis ingericht. We hadden een hypnobirthing cursus gedaan, deden elke dag meditaties en oefeningen en ik had affirmatie kaartjes gemaakt die aan een slinger klaar hingen. Toen we week 37 zonder complicaties gehaald hadden kon er dan ook niks meer mis gaan, ik ging die thuisbevalling krijgen, ik zat in mn bubbel en ik was er klaar voor!

Laat maar komen, ik ben er helemaal klaar voor, wij kunnen dit!’ stuurde ik in onze HypnoBirthing groepsapp in de middag van 26 juni.

Toen we die avond voor een routine controle naar de verloskundige gingen gooide een hoge bloeddruk helaas roet in het eten: Ik kreeg een medische indicatie. De gynaecoloog in het ziekenhuis was heel stellig: Ik moest aan de medicijnen, een thuisbevalling was uitgesloten, een inleiding werd geadviseerd en ik kon niet in bad bevallen. Ik was er kapot van en m’n bubbel ook. Gelijk schoot ik in de stress en wenste ik dat onze kleine nog even binnen zou blijven. Mijn vriend en ik konden d.m.v. de BRAINS methode de juiste vragen stellen waardoor we medicijnen en een inleiding nog even uit konden stellen. In dit hele proces wat 2 weken duurde heb ik mij heel vaak ongezien, ongehoord en een nummertje gevoeld. Gelukkig hadden mijn vriend en ik ons goed voorbereid, veel gelezen en waren we een echt team. Ik voelde aan alles dat er naast de hoge bloeddruk niets aan de hand was en dit lieten de testen ook zien. Samen probeerden we terug in onze bubbel te komen. Ik kon me neer leggen bij een ziekenhuis bevalling, maar wilde alsnog zo natuurlijk mogelijk én in bad bevallen. We vonden een ziekenhuis dat achter medische bad bevallingen staat én probeerde de inleiding te voorkomen door de natuur een handje te helpen. Ik plande een voetreflexmassage, ging naar een natuurgeneeskundige waar ik een homeopathisch middel kreeg en dronk vrouwenmantel thee. Ik moest om de dag op controle komen en 4 juli spraken we het geboorteplan door met de klinisch verloskundige van de afdeling.

Ook al week ons geboorte plan af van de protocollen in het ziekenhuis. Alles was bespreekbaar. Mijn vriend zei naderhand dat hij in het gesprek de spanning van me af zag zakken. Alsof er in 1 klap een last van mijn schouders afviel en ik me kon ontspannen. Aan het einde van het gesprek had ik nog 1 vraag voor haar:

Had ik al ontsluiting? Of zat ik nog pot dicht?

Ik wist dat dit niets zou betekenen, dat als ik ontsluiting zou hebben het nog goed 2 weken zou kunnen duren en dat als ik potdicht zou zitten het alsnog snel zou kunnen gaan. Maar toch wilde ik dit graag weten.

De verloskundige toucheerde mij en melde dat mijn baarmoedermond week, volledig verstreken was en dat ik 1 cm ontsluiting had. Waarop ze vroeg: ‘Zal ik je strippen?’.

Mijn vriend en ik wisselde van blik, we hadden hierover gelezen en eigenlijk was dit iets wat ik niet wilde. Maar.. zo hadden we gelezen ‘Strippen is als schudden aan de appelboom, zijn de appels rijp dan zullen ze vallen, zo niet, dan gebeurt er niks’. Dus we besloten het te doen. Zo gezegd, zo gedaan, de verloskundige stripte me waarna ze me waarschuwde dat dit zou kunnen betekenen dat ik de hele avond harde buiken zou hebben maar er niks zou gebeuren.

Redelijk zenuwachtig gingen we richting huis. Zou het helpen? Beide waren we opgelucht en blij met het gesprek. We konden vol vertrouwen kiezen voor een zo natuurlijk mogelijke bad bevalling waarbij er rekening gehouden zou worden met onze wensen, in het ziekenhuis in Veldhoven.

Go with the flow, maar in control

Omdat ik had gelezen dat beweging een bevalling in zou kunnen zetten wandelen we (lees waggel ik) die avond naar de ouders van mijn vriend voor een kopje koffie. De rust en het vertrouwen is wedergekeerd en het geboorte plan is aangepast op de nieuwe situatie. We drinken een kopje koffie, printen nog snel het vernieuwde geboorte plan uit zodat hij in de vluchtkoffer kan en mijn schoonmoeder voelt nog even met haar hand de schopjes van de baby in mijn buik. Ik heb wat harde buiken merk ik op, maar goed die had ik al vaker gehad dus dit is vast niet heel bijzonder.
Eigenlijk willen we nog even uitzoeken wat een elektrodetje plaatsen op het hoofdje van de baby tijdens de geboorte precies inhoud zodat we voorbereid zijn als ze dit in het ziekenhuis willen doen. Maar dat doen we morgen wel, besluiten we. Ik app mijn vriendinnen dat ik de dag erna niet mee een drankje ga doen maar ze zaterdag wel zal zien op de babyshower van een ander vriendin en we gaan vroeg naar bed.
Mijn vriend zou wat eerder gaan werken de volgende dag i.v.m. de uren die hij gemist had door de ziekenhuis afspraken en ik ben moe van de spanning en de stress van die week.

Om 22:00 uur liggen we in bed. Mijn vriend valt zoals gewoonlijk gelijk in slaap, maar ik kan de slaap niet vatten. Ik voel harde buiken en de baby actief bewegen. Hoe zou het zijn als de bevalling begint? Hoe voelen weeën? Ik merk dat ik wat gespannen ben en besluit de regenboog ontspanning van de Hypnobirthing op te zetten. Dan zal ik vast halverwege in slaap vallen. Niets is minder waar, ik raak ontspannen, maar de harde buiken blijven me wel wat afleiden. Zou het dan toch begonnen zijn? Ik besluit de visualisatie van de geboorte bubbel op te zetten gevolgd door de affirmaties. Dan zal het zenuwachtige gevoel vast wel naar de achtergrond verdwijnen en kan ik slapen. En zo niet denk ik lacherig, dan helpen ze juist.

Zo lig ik even, de oefeningen ontspannen me maar ik blijf de harde buiken toch echt voelen! Maar even naar de wc, het is inmiddels 23:00u. Op het toilet zie ik bloedverlies, best wel veel. Maar ik weet dat ik me hierover geen zorgen hoef te maken. Dit is normaal, ik doe een inlegkruisje in en besluit verder te gaan met de meditatie oefeningen.
Ik gebruik de buikademhaling als ik de harde buiken voel maar merk dat ik niet goed meer stil kan liggen. Zal ik mijn vriend wakker maken? Nee, als het loosalarm is zal hij niet blij zijn en als het wel begonnen is kan ik hem beter nog even zijn slaap laten hebben. Wel stuur ik onze doula Leidi een berichtje. Het is inmiddels 00:25

‘Hoi Leidi, toch maar even een berichtje. Het is hier flink aan het rommelen (?) of zijn dit weeën (?). Roy slaapt, ik kan de slaap niet vatten. Verlies ook wat bloed, maar dit is normaal na strippen hadden ze gezegd. Ik ga nog maar even slapen, misschien is het vals alarm. Als er iets veranderd hoor je het.’

Leidi is wakker en reageert met bemoedigende woorden zoals laat het maar gebeuren en probeer nog wat te slapen en je ontspanning te pakken. Ook stuurt ze het berichtje:

‘Bijzonder gevoel denk ik dat jij al weet dat het gaat rommelen/beginnen en de rest van de wereld nog niet (ik zal niks zeggen)’.

Ik moet lachen, zou het dan echt? Nee.. het zal wel loos alarm zijn.

Inmiddels kan ik écht niet meer stil blijven liggen, ik wil bewegen. Ik besluit naar beneden te gaan. Met de ontspanningsmuziek in m’n oren kan ik de golvingen goed opvangen. Inmiddels voel ik wel: dit is anders dan harde buiken. Ik voel ze echt komen als golven, opbouwen en weer langzaam weg ebben. De fitnesbal is heerlijk, ik kan fijn met mijn heupen mee wiegen en cirkelen terwijl ik me concentreer op mijn ademhaling. Dit gaat best goed! Maar ook vind ik ze toch al wel best heftig. Zal ik voor de grap eens timen? Dat gaat niet makkelijk, concentreren, ademhalen en timen.. maar volgens mij komen ze nu een kwartier lang om de 5 minuten. Of heb ik verkeerd getimed?

Ineens bedenk ik me: Ik wil in de douche! Ik had namelijk gehoord dat als het gewoon harde buiken waren deze onder de douche weg zouden gaan. En ik wil nu toch wel weten of het begonnen is of niet. Het is 01:30 en ik besluit mijn vriend Roy wakker te maken omdat ik niet alleen in de douche durf te gaan. Ik ben een beetje trillerig en bang dat ik misschien wel onderuit zal gaan.

Ik loop naar zijn kant van het bed en precies als ik hem wakker wil maken word ik overvallen door een wee. Voorover hangend op het bed breng ik vervolgens uit; ‘Schatje, ik denk dat het begonnen is.’ Roy schrikt wakker, gromt en laat duidelijk merken dat hij denkt dat het wel mee zal vallen. Maar goed, hij gaat mee uit bed en terwijl ik onder de douche ga, timet hij mijn weeën.

Wat is de douche heerlijk! De pijn zakt weg! De golvingen blijven komen, maar ze zijn veel makkelijker op te vangen. Zouden het dan toch gewoon voor weeën zijn en is het loosalarm? Na een half uur stamelt mijn vriend wat paniekerig: ‘ehm… ze komen nu al een half uur om de 2 minuten. Moeten we niet gaan bellen?’

Huh? In het ziekenhuis is ons vertelt dat we bij een uur lang weeën om de 4 minuten moeten bellen. Maar een half uur 2 minuten. ‘Ik heb geen idee… Maar bel voor de zekerheid maar.’ Mijn vriend belt het ziekenhuis terwijl ik nog even lekker onder de douche blijf staan. Het ziekenhuis zegt dat we mogen komen, zelf stellen we voor eerst onze eigen verloskundige te bellen om even te komen kijken omdat een ritje naar Veldhoven best ver is en we niet weer terug naar huis gestuurd wilden worden. Zo gezegd zo gedaan.
Onze verloskundige neemt op, we verontschuldigden ons dat we haar wakker bellen, maar of ze even wilde komen kijken of het echt begonnen is. Ze komt er gelijk aan.

In de tussentijd kom ik uit de douche en zet me weer op de fitnesbal neer. Heerlijk dat ding! Mijn vriend springt ook onder de douche en maakt zich klaar voor het geval dat. Ineens bedenk ik me: Ik ben vandaag 39 weken en heb nog geen foto van mijn buik met 39 weken! Of hij die nog even wil maken.

Snel maakt hij een foto (normaal neemt hij hier alle tijd voor maar ik denk dat hij nog steeds niet helemaal door had dat dit écht de laatste foto zou zijn en het werd een snelle wazige maar prachtige foto).

Om 2:30u arriveert de verloskundige. Wat me bij is gebleven is hoe stilletjes ze binnen kwam, duidelijk op de hoogte van onze geboorte sfeer die we wilde wegzetten. Ze complimenteert me hoe ik de weeën opving op de bal en ik herinner me dat ik dat fijn vond maar ook vreemd. Is dit niet hoe het altijd gedaan wordt dan?

Ze toucheert me: ‘Je hebt 3cm ontsluiting, jullie kunnen inderdaad echt naar het ziekenhuis gaan rijden.’

Mijn vriend vliegt door het huis. Alles wat nog niet in de bevaltas zit bij elkaar rapend en brengt alles naar de auto. Voordat we vertrekken trek ik hem nog even aan z’n mouw. ‘Schatje, wil je rustig doen, ik word een beetje zenuwachtig van je en wil je vragen om wat rustiger te zijn. Dat heb ik nodig. Geen paniek. Het komt goed!’ We kussen elkaar en stappen in de auto.

Het is 03:00. Ik plug m’n oortjes met de regenboog ontspanning weer in. Vraag m’n vriend om de radio en navigatie uit te zetten want die irriteert me en sluit m’n ogen. Achteraf gezien vond ik deze 3 kwartier in de auto de heftigste van de hele bevalling.

Ik kon niet mee wiegen, ik lag, hing, zat half op m’n rug en kon niet mee bewegen. Wat vond ik dat vervelend zeg! De weeën leken ook wel echt heftiger te worden en pijnlijker.

Aangekomen bij het ziekenhuis is onze doula al gearriveerd. Druk zie ik mijn vriend en Leidi opzoek naar een 2 euro muntje voor de rolstoel. ‘Doe geen moeite,’ breng ik uit, ‘ik ga echt niet zitten, ik wil bewegen, ik loop zelf!’ En zo gezegd zo gedaan. Ergens tussen 03:45u en 04:00u arriveren we op de kraamafdeling. Niemand te zien. Er lopen 2 mensen in witte jassen over de gang maar niemand begroet ons of besteed aandacht aan ons. Waar moeten we naar toe? Ik vang de weeën op aan een soort leuning in de gang, daar hang ik in hurkzit aan waarbij in dan mijn heupen op en neer wieg. Dat gaat goed! Tussen de ween door bewonderen we het geboorte bord dat aan de muur hangt met allemaal roze en blauwe punaises. Welke kleur zouden ze daar voor ons op prikken? En zou het vandaag zijn of morgen?

Om 04:00u worden we naar een kamer gebracht, het bad staat al klaar maar is nog leeg. Mijn vriend schiet in de actie en begint het bad te vullen en de vluchtkoffers uit te pakken. Michelle stelt zich voor als verpleegkundige van de afdeling, ze sluit me aan op de draadloze CTG en vertelt dat ik nog even moet wachten op de arts voordat ik in bad mag. Ik vraag of ik al wel onder de douche mag, maar ook hier moet ik mee wachten. Mijn vriend geeft haar ons geboorteplan, niemand had verwacht dat wij vanavond al zouden bevallen en er staat dus nog niets over onze wensen in het systeem.

Ik wil heel graag in bad, maar in afwachting van de arts hang ik aan het voeteneind van het bed, wederom in hurk houding om de weeën op te vangen. Ondertussen rommelt mijn vriend verder, onze geboortelijst met muziek wordt op gezet, de diffuser met lavendel geur gaat aan en mijn affirmaties worden opgehangen. Boven het bed hangt een klok. 04:15u inmiddels.

Ik sluit mijn ogen en kan d.m.v. ademhaling oefeningen, positieve affirmaties in mijn hoofd en de muziek op de achtergrond de ontspanning goed vinden. Ik hoor me zelf nog een aantal keer vragen hoe laat die arts komt omdat ik echt heel graag in bad wil. Ondertussen wieg ik met mijn heupen en sommeer mijn vriend om bij me te komen zitten en waar hij mee bezig is te laten. Onze doula neemt het inrichten van de kamer over en mijn vriend neemt plaats op de bevalbal achter mij om mijn rug te masseren. Dat helpt! Vooral het gekriebel op mijn onderrug geeft verlichting. De golven komen sneller voor mijn gevoel maar zijn nog steeds goed te doen. Al moet ik wel zeggen dat op momenten dat ik me irriteer (aan het wachten op de arts) of als iemand een vraag aan me stelt of als er een negatieve gedachten bij me op komt, precies dan voel ik mijn lichaam zich verzetten en doet het pijn, echt pijn! Als er dan een gedachten volgt als: ‘Wat is dit heftig, ik ga dit niet nog een hele dag vol houden’ voel ik dat mijn lichaam zich verzet en de pijn nog meer toe neemt. Heel goed kan ik mezelf dan weer herpakken bij de volgende wee waarbij ik de positief affirmaties zoals: ‘Ik kan dit, wij kunnen dit, deze weeë is een golf en gaat zo weer weg’ door mijn gedachten laat gaan. Concentreren op mijn ademhaling en het gekriebel in mijn rug helpt. 04:30u nog geen arts. De verpleegkundige zit bij ons op de kamer en houd de CTG in de gaten, steeds als ik beweeg schiet de band iets weg en rommelt ze aan me buik om hem weer terug op zn plaats te krijgen. Komt het door m.n. bewegingen? Of verstopt onze kleine zich? Dat doet de baby namelijk al de hele zwangerschap. Dopplers, echo’s en CTG’s zijn niet zijn favoriet.

Ik hoor mijn vriend zeggen dat hij de band wel vast zal houden. Maar t maakt me niet uit, laat de verpleegkundige maar rommelen en sjorren aan de band, ik zit in m’n bubbel en mij krijg je er niet zomaar uit.

Ik merk dat ik misselijk wordt en krijg een nierbekkenaangereikt. Niet dat er iets uitkomt, maar toch.
Ook begin ik te rillen en heb koude voeten en benen. (ik ben dan ook in m’n nachtjapon en slippers hier naar toe gekomen). Leidi snelt aan met sokken en doet ze bij me aan. Ik kijk naar beneden en zie dat dit niet mijn sokken zijn die ik heb ingepakt voor de bevalling maar het maakt me niets uit (tot op heden weet ik nog steeds niet wie z’n sokken ik aan kreeg en of en wie deze sokken weer bij me heeft uitgetrokken toen ik in bad stapte..) 04:40u nog geen arts. Ik merk dat de weeën veranderen, ze nemen toe, ik lijk geen adempauze meer te hebben tussen de weeën door en ik voel een druk naar beneden. ‘Ik moet poepen’ zeg ik een aantal keer. Maar niemand reageert. ‘Mag ik echt nog niet in bad? Of in de douche dan?’ Nee is het antwoord ik moet wachten op de arts.

Weer schieten er negatieve gedachten door mijn hoofd: ‘Jeetje zo ga ik het niet volhouden hoor. Ik snap niet hoe mensen dit 24 uur of langer kunnen. Wat is dit zwaar! En wat doet dit pijn! Ik kan dit niet, als dit nog lang duurt dan snap ik dat mensen pijnstilling vragen. Nog even ga ik het volhouden, maar misschien moet ik toch maar pijnstilling overwegen. Jeetje ik moet echt poepen hoor. ‘

En dan is daar om 05:00u eindelijk de arts. Ze stelt vragen aan mij, midden in een wee. Ik vertik het om te antwoorden. Mijn eerst laten wachten en vervolgens me uit mijn bubbel halen, echt niet. (mijn vriend vertelt me achteraf dat als blikken konden doden…)

Als ik weer even wat ademruimte heb legt de arts uit dat als ik in bad wil ze een elektrodetje willen plaatsen op het hoofdje van de baby om deze goed te kunnen monitoren omdat de band van de CTG de hele tijd weg schiet. Maar dan moeten ze wel de vliezen breken. Mijn vriend en ik zouden ons nog inlezen over dat elektrodetje op het hoofdje, maar dit is er nog niet van gekomen. Wel wisten we dat we niet wilde dat ze de vliezen zouden breken. Maar op dat moment. Het kon me niet schelen. Ik wilde zo snel mogelijk dat bad in! En als dit er dan voor nodig is om het personeel hier gerust te stellen, prima, ga je gang. In gedachten maak ik contact met onze baby en stel hem gerust. ‘Deze handeling is prima, hij gaat ons zo helpen te ontspannen en geboren te worden.’

Ik moet op bed gaan liggen en terwijl ik daar lig bedenk ik me dat heel veel vrouwen op een bed liggen te bevallen. Hoe dan? Ik hou het hier geen minuut uit! Ik wil van dat bed af, ik wil bewegen. De arts toucheert me. Ik hoor mijn vriend zeggen dat ik geen cm wil weten, alleen of ik goed bezig ben. De stem van de arts klinkt enthousiast als ze zegt: ‘Je bent héél goed bezig!’ Achteraf hoor ik van mijn vriend dat ze naar hem 9 vingers opsteekt – 9 cm ontsluiting! (zie je wel dat ik moest poepen 😉)

Terwijl ik op bed lig hoor ik mezelf nog 3x vragen of ik in bad mag. ‘Ja bijna is het antwoord, er komt zo eerst nog een verpleegkundige om infuus te prikken’. ‘Infuus? Hoezo dan?’ ‘Voor de zekerheid. Mocht er iets gebeuren willen ze gelijk kunnen inpluggen.’ Ik weet nog dat ik dacht wat een onzin laat me gewoon dat bad in gaan. En waarschijnlijk was dit ook op mijn gezicht te lezen want binnen een paar minuten zette de arts zelf het infuus en mocht ik toch in bad. Eindelijk! Het is tussen 05:15-05:30u als ik in bad stap.

In bad mag ik gelijk mee persen. Ik probeer de J ademhaling op de golvingen, mee naar beneden. ‘Je bent welkom’ hoor ik me zelf in gedachten zeggen. Ineens wisselt de muziek. Mijn vriend zet ons favoriete nummer op, wat goed! ‘Eej heeft iemand eigenlijk al foto’s gemaakt?’ Nee nog niet. De doula pakt onze camera en ik hoor dat er foto’s gemaakt worden. Ik hang in bad over de rand heen en mijn vriend zit bij me. Samen met de doula spreken ze me bemoedigend toe, complimentjes, steun, wat is dat fijn om bevestiging te horen. De hele tijd heb ik mijn ogen dicht, in uiterste concentratie. Tot ik Leidi aan Roy hoor vragen: ‘Hoe moet de flits uit.’ Voordat hij antwoord kan geven open ik mijn ogen en klik de flits van de camera uit. Ik ben dan wel in m’n bubbel en geef me over aan de weeën en de flow maar als het nodig is ben ik ‘in control’.

De arts geeft aan dat ik even 2 weeën weg moet puffen. Want de baby wil even bijkomen. Wegpuffen? Hoe doe ik dat? Ohja niet mee persen. Oke prima, maar een beetje mee ademen mag wel toch? Als deze ween voorbij zijn mag ik weer mee persen. De arts komt naast het bad zitten en geeft aan dat ze wil dat ik nu echt ga persen, een hap lucht pakken, geen geluid maken en kracht zetten. Dat is het punt waarop ik me realiseer dat ik inderdaad al de hele tijd een soort van oer kreunend zwaar geluid maak. Wat grappig hier hadden ze het tijdens de trainingen over en ik had het niet eens door dat ik dat deed. De arts geeft aan dat als ik iets voel branden ik daar door heen moet persen, dan is de baby er.

Dat branden voel ik inderdaad al een hele tijd en ja, dat hield me wat tegen. Fijn om te horen dat ik daar door heen moet. Dit motiveert me om door te gaan. Als mijn baby zo komt wil ik anders aan zitten, zodat ik het kan zien. Midden in een wee ga ik anders zitten terwijl ik pers. En daar voel ik het, wat is dat? Nog éen keer pers ik mee en daar is onze baby! Geboren om 5:58.

We wilden onze baby graag even onder water houden om te laten wennen aan het buiten de baarmoeder zijn, maar de arts wil hem uit het water hebben. Even gaat het heel snel. Mijn vriend zegt nog dat we de baby onder water willen houden, maar tegelijkertijd zien we de baby hap bewegingen maken en zonder dat ik het door heb til ik hem langzaam het water uit, tegen me aan. De baby is alert, kijkt ons aan en maakt kleine kreun geluidjes. Wauw! Daar is hij! Ik hoor mijn vriend snikken en zeggen: Ik heb het al gezien! ‘Ik ook!’ zeg ik terug. Het is een jongetje!  Welkom lieve Jaimy!

De arts wil graag dat ik de baby aan haar geef. Hij moet even goed door ademen. ´Nee´ breng ik uit. Ik voel me net een leeuwin, ik geef deze baby niet meer weg. ´Zeg maar wat ik moet doen.´ Even over zijn rug wrijven is het antwoord, dat doe ik en ja hoor daar is de huil die de arts graag wilde horen. Ze zijn tevreden. De arts klemt de navelstreng af voor we het door hebben en pakt een schaar. Mijn vriend vertelt haar dat we een halve lotus geboorte willen en de navelstreng dus nog niet door willen knippen. ´Maar kijk hij is uitgeklopt´ zegt de arts en laat ons de navelstreng zien. Daar gaat het ons niet om. We willen graag eerst de placenta geboren laten worden en pas dan de navelstreng door knippen. De arts komt gehaast over. De placenta moet dan wel snel komen want ze kan zo het bloedverlies niet monitoren. Ze wil een spuit zetten maar ook dit houden we tegen. Nee we willen graag proberen of de placenta zelf kan komen. Hier gaat ze mee akkoord maar waarschuwt wel alvast dat hij dan wel snel moet komen.

In de tussentijd is de verpleegkundige met doeken in de weer. Doeken om Jaimy warm te houden en een mutsje. Ook een mutsje willen we eigenlijk niet, maar hier kan het ziekenhuis niet in mee gaan. Jaimy krijgt dus een mutsje en een doek en nog een doek en nog een doek. Inmiddels ben ik het gehannes aardig beu en wordt het met al die doeken best zwaar om nog boven water te blijven. Als de placenta na 15 minuutjes geboren is en mijn vriend, op verzoek van de arts de navelstreng doorknipt stap ik uit bad. En dan kunnen we, met enige vertraging, op bed eindelijk van ons ongestoorde gouden uur genieten. Op de placenta zijn geen sporen te zien dat onze baby last heeft gehad van mijn hoge bloeddruk en ik ben dan ook heel blij dat we ons gevoel gevolgd hebben en gekozen hebben om de baby op een natuurlijke manier, zonder inleiding geboren te laten worden wanneer hij er klaar voor was.

Ondanks de medische indicatie, het ´moeten vechten´ om onze wensen buiten de gewoonten van het ziekenhuis en de iets wat gehaaste sfeer kijken wij terug op een zeer mooie ervaring. één waarbij ik echt de oerkracht heb ervaren en alles heel bewust heb mee mogen maken op een zo natuurlijk mogelijke manier zoals wij graag wilden.

Een ervaring waarvan ik zelfs (met een knipoog) durf te zeggen dat ik het jammer vind dat het niet wat langer duurde.

 De technieken van zowel Hypnobirthing als mijn yoga lessen heb ik heel goed kunnen toepassen. Tijdens mijn bevalling heb ik écht naar mijn lichaam kunnen luisteren en zat ik helemaal in mijn ontspannen bubbel zonder de regie te verliezen. Ik zou iedereen de Hypnobirthing cursus willen aanraden, maar vooral zou ik iedereen willen aanraden goed contact te maken met je lichaam, omarm de oerkracht, de pijn die je voelt is positieve pijn, deze is goed, jouw lichaam weet wat het moet doen. Blijf dicht bij jezelf en luisteren naar je gevoel. Jij weet wat het beste is voor jou en jouw baby.

 

De ervaring ve stel wat tijdens de cursus sceptisch was na het zien van HypnoBirthing filmpjes 😅

Na de cursus was zijn reactie: ‘Die filmpjes die we hebben gezien zijn zó perfect, daar moet je je niet aan afmeten.
Maar nu zeg ik; onze bevalling was mooier!
In het bad zag het er zó mooi uit, dat had ik echt niet verwacht dat het zo’n meerwaarde zou hebben.
Mijn vriendin werd er echt heel ontspannen van.’

Moeder vertelt:
‘De bevalling was echt nog veel mooier dan ik had durven dromen. Zondagavond rond 21 uur dacht ik: hmm, zou dit het zijn? Om 22 uur belden we mijn ouders, die op oudste zouden komen passen. Om 23.30 uur waren we in het kraamhotel, waar ik eerst anderhalf uur op een bal onder de douche heb gezeten. Daarna mocht ik het bad in en werden de weeën heftiger. Toen ik me ze in ging beelden als golven waar ik letterlijk op ging surfen waren ze beter te doen 😊 Om 2.45 werd de baby in bad geboren terwijl de vliezen pas braken toen hij er echt uit kwam.
Ik heb mijn vriend (en ook de verloskundige trouwens) echt heel vaak horen zeggen: ‘wow dat is gaaf’. Het was in zoveel opzichten een zóveel fijnere bevalling dan die van de oudste, ben heel blij dat ik dit heb mogen meemaken

Eerste kindje, ze had in het vruchtwater gepoept. 

Hoi allemaal! Wij zijn gisteren bevallen.
Was heel snel gegaan. Het begon rond 00:00 uur en ben om 12:46 bevallen. Ik kon de ademhalingstechnieken super gebruiken waardoor ik erg rustig was en tijdens de golven echt veel minder last had dan wanneer ik even niet in me zelf gekeerd zat.
Om 6 uur sochtends had ik 1 cm ontsluiting en om 08:30 al 8 cm waardoor het dus super ging thuis. Toen had ik besloten om thuis te willen bevallen omdat het allemaal snel ging, ik geen behoefte aan de auto had en erg moe was.
De vliezen braken niet waardoor het niet verder vorderde dus toen besloten te breken. Toen werd zichtbaar dat ze in het vruchtwater had gepoept en moesten we alsnog naar het ziekenhuis. Dat was de enige tegenslag die we een beetje gevoeld hebben.
Maar in het ziekenhuis hadden we het heel goed. Ze hebben super naar de geboortewensen geluisterd en overlegde alles met ons. Dat was erg fijn. Ze hebben alleen mijn blaas een keer moeten legen maar verder alles puur natuur gegaan.
Met haar gaat het erg goed. Met mij ook, ben wel moe en alles is beurs maar dat hoort er bij.
En papa was een super fijne steun dus daar was ik ook heel blij mee!

De geboorte van een eerste, onverwachts in het ziekenhuis. 

Op 10 juli om 8.46 uur is onze zoon geboren!
De bevalling begon dinsdagnacht om 2.00 met weeën die later om 22.00 uur iedere vijf minuten kwamen. Toen de verloskundige kwam had ik boven verwachting al 8 cm uitsluiting en heeft het bevalbad absoluut zijn dienst bewezen!

Toch lieten de laatste cm op zich wachten en werd er om 4.00 die nacht besloten om toch naar het ziekenhuis te gaan om het laatste stukje van de bevalling af te maken. Daar kreeg ik een infuusje om de weeën wat sterker te maken. De bevalling werd voortgezet in bad. Uiteindelijk het laatste stukje persen op bed gedaan, omdat in bad de hartslag van de baby op een gegeven moment steeds te laag was.

Op bed ging het allerallerlaatste persstukje goed en pakte ik hem zelf aan. Echt een heel bijzonder en waardevol moment! Doordat zijn navelstreng een paar keer om zijn arm was gedraaid scheurde deze bij de bevalling af. Bloody mess en vreemd verschijnsel, maar niks aan de hand verder.
Met hem was alles goed!
Borstvoeding ging direct goed en hij hapte wonderbaarlijk goed aan.

Kortom een lange bevalling maar we met een heel goed gevoel op terug kijken! Ik vond de bevalling zelf heel erg goed te doen, ik zat echt in een ontspannen flow, en iedere begeleider (verloskundige thuis en in het ziekenhuis) waren onder de indruk hoe goed ik de weeën steeds opving. Ik stond versteld dat de persweeën eigenlijk geen pijn deden, alleen op het aller allerlaatst toen het hoofdje stond. Het voelde eerder als een drukkend gevoel. Tussen de weeën door was ik heel erg zen.
Ik heb geen moment aan pijnbestrijding gedacht of nodig gehad, omdat het gewoonweg goed te doen was.

 

Vader Niels aan het woord over de geboorte van zijn eerste zoon.

 

Medisch met een vervelend staartje maar zooo dankbaar en tevreden….

Ik wil je heel graag laten weten dat wij zondag 28 juli onze zoon hebben mogen ontmoeten!!
Onwijs verliefd en super trots zijn wij.

En wat een mooie beleving was de bevalling!!
Zaterdag nog voor CTG geweest. Vanuit deze bevindingen besloten tot inleiden die avond. Thuis nog afscheid genomen van deze heerlijke zwangerschap. Wat waren het mooie maanden! Nog een foto op z’n kamertje, nog dat ene jurkje aan een nog heel eventjes ontzettend genieten van dat warme gevoel in m’n buik.

Om 20u30 opgenomen in het Catharina zkh. En rond 22u15 werd het ballonnetje geplaatst.
Rutger en ik zaten er klaar voor. Lekker geurtje op m’n kussen gesprayed, serietje opgestart, iets lekkers erbij.
Over de nacht zou het ballonnetje uit kunnen vallen en morgen de rest van de inleiding opstarten. Maar na 1 uur viel het er al uit. Toen ging het rap. De weeën volgde achter elkaar vanaf 23u15.
Voor ik het wist had ik volledige ontsluiting. De verloskundige zou graag de vliezen breken. Ik wilde graag dat ze zelf zouden openen en mocht nog 10 min afwachten. Snel daarna stroomde het vruchtwater naar buiten. En zo’n 30 min later werd onze lieve Rens geboren!!
Wat een machtig mooi gevoel!!

Ik zat gehele bevalling in m’n eigen bubbel. En de weeën voelde als echt als golvingen. Zo mooi. Het gevoel dat je kindje naar beneden wordt geduwd, de draai in het geboortekanaal. Ongelooflijk. Tussen de weeën door heel helder en genietend van een heerlijk ‘high’ gevoel.

Een half uur na Rens werd de placenta geboren. Deze liet helaas niet geheel los, een flinke fluxus, 2,5ltr bloed verloren. Daarom naar OK en kwam ik pas 4 uur later weer terug.
In de tussentijd herft Rutger volop geknuffeld met onze zoon op z’n borst.
Dat stukje komt afgelopen week vaak nog terug en was even heel spannend.
Maar dat de omstandigheden maar voor een klein percentage bepalen en je mindset en karakter het overgrote deel, hebben wij echt zo ervaren. Heel positief en relaxed waren we.
Ontzettend dankbaar voor deze mooie bevalling, dat mijn lichaam het toch zelf opgepakt heeft, onze voorbereiding met jouw cursus. Heel veel aan gehad!!
Meteen na de bevalling het gevoel; ik wil dit opnieuw ervaren, kunnen we even terugspoelen? Zo fijn was het! Zo snel ging het dat ik met nog meer bewustzijn dit opnieuw wilde ervaren!

De cursus heeft ook bijgedragen aan een duidelijk beeld over wat voor óns belangrijk is tijdens de bevalling. Wat wil je wel/ niet.
Hierdoor lukte het om dit goed te communiceren met de verloskundige en daarin werden onze wensen gerespecteerd tot waar het haalbaar was voor Rens.

Zoals jij me schreef; Wat is er nu allemaal nog méér mogelijk wat je nooit overwogen had en beter uitpakt dan ooit gedacht 🍀
En zó is het!! Alles heeft zo moeten zijn. We waren op de juiste plek gezien m’n fluxus. En de mensen om ons heen hadden we eerder al eens ontmoet waardoor het heel vertrouwd was. Precies zoals je vertelde nav de oefening, de ‘visitekaartjes’.

Super super bedankt Karin! Voor de cursus en het belletje nog net voordat je op vakantie ging.

Liefs van ons drie
Rutger, Rens & Inge

 

Een eerste kindje met een bevalling naar wens. 

Hee Karin… we maken het goed 😊😊
Bevalling is ook totaal naar wens gegaan. Zeker dankzij jouw cursus een visie op bevallen gecreëerd met waardes als rust, ontspanning en eigen regie.

Bad had ik in de laatste week bedacht, die stond hier in de slaapkamer in de zon. Was een fijne sfeer.
Laatste week ook nog overgestapt naar een verloskundige die meer vertrouwen en ervaring had in een badbevalling.

Bij ontwaken rond 9 uur begonnen weeën, welke al heel snel in een regelmaat gingen. Verloskundige gebeld die gelijk kwam en rond 10:30 had ik 3 cm ontsluiting. Tot 8 cm heb ik de weeën heel goed kunnen opvangen met ontspanning en ademhaling.
Ik ben in totaal maar 2x getoucheerd: 3 en 8 cm.  Ik schat dat ik rond 5 cm in het bad ben gegaan. Verloskundige was er toen niet, dus ik kon niet navragen of het okay was, maar weeën werden ineens erg sterk en ik wist me geen houding.

In bad gaan was enorm verlichtend!!

Met name de gewichtloosheid in het bad was fijn. Ik had al even pijn aan de banden waar de buik met al zijn gewicht aan hing. Dit was meteen verdwenen in het water. Daarnaast was de warmte verlichtend op de krampen.
Mijn vriend was een grote steun. Die straalde rust uit en was alert op mijn behoeftes: water aangeven, nat washandje op mijn voorhoofd. Gaf me een doekje met sinaasappelgeur. Hij had hele rustige piano muziek aangezet.
En met tijd en wijlen vertelde ik hem het wel even alleen aan te kunnen en lieten ze me alleen in het bad en de kamer. Verloskundige was vol vertrouwen, had haar afstuderen rondom badbevallingen gedaan en was hier helemaal in thuis.
Ze gebruikte een onder water spiegel.
Vanaf 8 cm (door toucheren) braken de vliezen.
Vanaf toen begon het heftiger te worden… het persen vond ik erg pijnlijk. Dit brandde enorm. Al met al een uur afzien.

Maar hiermee mag ik denk ik niet klagen 🙂

Hij kwam helemaal kalm ter wereld en we hebben hem nog een minuutje onder water gehouden.
Het was heel mooi om hem zo te bekijken, in totale kalmte. 
Mijn vriend kwam er na geboorte ook meteen bij in bad. We hebben hem samen omhoog getild en op mijn borst gelegd. Zo kon hij voor het eerste ademen.
 20 minuten samen in bad gezeten, hij naakt op mij en met een (nat) dekentje op zich heen.
Daarna ben ik uit bad gegaan en is binnen enkele minuten de placenta op bed gekomen.

We hebben een tevreden baby. Huilt natuurlijk wel af en toe, maar ik begrijp ‘m steeds.

Eerste twee kraamweken waren fijn.  Wel werden we benauwd van alle mensen die langs wilde komen, toen hebben we vrijwel iedereen afgezegd. Zo hebben we veel lege dagen met ons drieën gehad.
Heel fijn om zo samen te zijn😊😊 Ik vind het echt heel goed gaan hier.

Al met al vind ik bevallen enorm heftig, maar kijk met tevredenheid terug op deze bevalling.. 😄
Dit was geheel zoals ik het wenste. 

Een sterrenkijkertje, onverwachts snel en daardoor thuis geboren.

Zo rond 3 uur dacht ik: oefenweeën of the real deal?
Om 3:30 ben ik maar gaan timen. 4:30 K. wakker gemaak, het waren rugweeën en had hem echt nodig om tegendruk te geven/massage toe te passen.  De weeën waren lang (1,45 min), maar soms 3 min, soms 7 min uit elkaar.
Toch om 7:30 de vk gebeld, ondanks dat de belinstructie dan zegt “uur lang om de 5 min, 45 sec. een wee”. Die was er om 8:30 en toen bleek ik al volledige ontsluiting te hebben.
Dus naar ziekenhuis was niet echt meer een optie. De stagiaire heeft de baarkruk gebracht, heb daarvoor nog op de wc gezeten in de hoop dat ze nog even zou wachten met geboren worden. En daarna op de baarkruk het afgemaakt. K. zat achter me, die heb ik een beetje fijn geknepen 😉
Heb me redelijk bij de ademhaling kunnen houden, en daartussen ook wat geschreeuwd, maar al met al relatief weinig actief geperst en goed naar beneden geademd. En dat merkte je ook aan ons meisje. Die heeft even gehuild en is verder heerlijk rustig en tevreden.
Ondanks dat ze goed lag bij de check door de vk kwam ze toch als sterrenkijker naar buiten. Ik was minimaal ingescheurd, merk er weinig van gelukkig.
Dus super trots op ons teamwork en de hele ervaring. ❤💛💚💙💜

Watergeboorte thuis van een eerste kindje

Eigenlijk begint mijn verhaal al voordat ik zwanger werd. Ik was er toen heilig van overtuigd dat ik tijdens de bevalling zoveel mogelijk medicatie wilde en dat dit allemaal plaats moest gaan vinden in het ziekenhuis. Toen kreeg ik de tip om het boek ´De vrije geboorte” te lezen. Hierdoor is mijn mening veranderd en wilde ik op een zo natuurlijke manier thuis bevallen, zonder medische toestanden.
Ik vond dit erg spannend want over het algemeen horen we niet zulke hele fijne verhalen over bevallingen. Dat moet ook anders kunnen, dacht ik bij mezelf. Mijn vriend en ik hebben samen een cursus hypnobirthing gedaan bij Karin. Tijdens de cursus kregen we heel veel bruikbare informatie en oefeningen om te ontspannen. Voor mij is het heel moeilijk om te ontspannen, want ik ben altijd ontzettend druk in mijn hoofd. Ik heb ook flink moeten oefenen, want op het begin kon ik de oefening niet eens afluisteren. Uiteindelijk lukte het mij om een moment te vinden waarin ik volledig kon ontspannen met de oefening: in bad.

Eigenlijk was ik 19 mei uitgerekend, maar in mijn omgeving werd de ene na de andere baby te vroeg geboren waardoor ik ook stiekem de hoop had dat ons dametje eerder zou komen. Ik was het thuiszitten al behoorlijk beu! Ik voelde mij te goed om de hele dag op de bank te blijven liggen en te slecht om dingen te ondernemen. Toch naderde de ‘uitgerekende datum’ en ik kreeg al dagelijks berichtjes: “Is ze al geboren?”.
Ik raakte steeds meer gefocust op dat ze “op tijd” geboren moest worden waardoor ik er zelf steeds meer last van kreeg. Daarnaast was ik bang dat ik wellicht richting de 42 weken zou gaan, een mega groot kind zou krijgen en de bevalling medisch zou worden.
Op 24 mei heeft de verloskundige mij gestript. Het rommelde een beetje de uren die daarop volgden maar daarna was het weer helemaal rustig. Wat baalde ik!  Mijn stemming vloog alle kanten op en toen ik bijna 41 weken zwanger was dacht ik dat ik al die negatieve gedachten los moest leren laten en vertrouwen krijgen in mezelf en dat alles goed zou komen. Ik had het boek de vrije geboorte uitgeleend aan een vriendin en die ben ik snel op gaan halen. Daarin stond ook een mooi stukje over strippen wat mij heel veel rust bracht:

“Je kunt het zien als schudden aan een boom met al dan niet rijp fruit: is het fruit rijp, dan geeft het ‘strippen’ het laatste zetje, maar eigenlijk was het fruit er toch al klaar voor. Is het fruit (de baby) nog niet rijp, dan kun je schudden wat je wil, maar blijft het stevig zitten”.

Daarbij heb ik de loslaat oefening van Karin ook gedaan waarbij ik al mijn angsten onder ogen ben gekomen en mezelf heb uitgedaagd om deze te weerleggen. Vanaf dat moment dacht ik: “al heeft onze baby 43 weken nodig om te komen, dan zij dat maar zo. Mijn lijf kan dit gewoon!”

De ochtend daarop werd ik om 6 uur wakker en voelde een gek schopje, gevolgd door een gek gevoel alsof er iets scheurde. Ik ging snel naar de badkamer en jawel: Mijn vliezen waren gebroken! Ik voelde mij precies als op het moment dat ik de zwangerschapstest had gedaan. Super onwerkelijk en ik was de enige die wist dat ik zwanger was; en nu was ik de eerste die wist dat onze dochter er aan zou komen! Als een blije gup ben ik toch weer even op bed gaan liggen om te proberen wat te rusten en mijn vriend ook nog even te laten slapen. Om half 7 begon ik golvingen te krijgen. Deze waren nog milder dan menstruatiekrampen.
Rond 7 uur werd mijn vriend wakker, en ik zei heel nonchalant: “ Je kunt je wekker wel uitzetten hoor”. Waarop hij ineens wakker schoot en zei: “Heb je weeën!?” Ik vertelde dat zelfs mijn vliezen al gebroken waren en dat de golvingen super mild waren. We hebben samen nog wat geprobeerd te rusten en vervolgens zijn we nog gaan douchen en vervolgens is mijn vriend als een wervelwind door het huis gevlogen om alles in orde te maken voor ‘de grote dag’. In de huiskamer heeft mijn vriend het bevalbad klaargezet en ondertussen stond er een playlist op met ontspannende muziek. Daarna hebben we nog wat netflix gekeken en de verloskundige op de hoogte gebracht van het breken van mijn vliezen. De golvingen waren toen nog niet echt heel regelmatig. Ik had ook een TENS2 gekocht dus deze heeft mijn vriend ondertussen ook op mijn rug geplakt. Dit was een fijne ondersteuning tijdens de golvingen.

Rond 13:00 uur werden de golvingen regelmatig en wat pittiger. Tijdens de golving moest ik mijn aandacht er volledig bij houden, maar ik kon ze heel goed weg ademen met de ademhaling die we hadden geleerd tijdens de cursus. Ondertussen de verloskundige nogmaals gebeld en aangegeven dat het allemaal nog prima te doen was. Ze gaf aan dat ik moest bellen wanneer het moeilijk werd. Ik vond het allemaal heel erg meevallen dus ik zat maar te wachten tot het heel erg zou worden. Ik was tussen de golvingen door ontzettend ontspannen, de gedachten die normaal altijd aanwezig zijn waren er helemaal niet meer. Ik kon mij volledig op mezelf focussen. Rond half 4 merkte ik dat de golvingen anders werden.
Ik kon ze niet wegademen, dit was een hele vreemde gewaarwording maar al snel had ik door dat ik moest puffen en dan gingen ze in een rap tempo weer weg. Mijn vriend en ik wisten allebei niet goed of we nu de verloskundige weer moesten bellen want ja.. het moest toch veel erger worden? Mijn vriend heeft toch maar gebeld en die zei: “Mijn vriendin is best een bikkel, dus we weten niet of dit het moment is dat we moeten bellen, maar het lijkt wel wat heftiger te zijn”.
Rond 17:00 uur was de verloskundige er, maar ik was al zo in mezelf gekeerd dat ik mij niet kon concentreren op wat ze zei. Tijdens een golving merkte ik dat mijn lijf bijna automatisch mee ging persen dus toen heeft de verloskundige even gecontroleerd: bleek ik al 10 cm ontsluiting te hebben!! Dit was zo’n bizar moment, ik kon het bijna niet geloven want het voelde alsof het allemaal maar ‘net’ begonnen was en het was allemaal best makkelijk te doen.
Ik ging snel weer terug het bad in en mocht gaan persen. Dat was wel even een spannend moment, ik durfde ineens niet meer. Ik ging toch teveel nadenken. Ik heb dit ook benoemd dat ik het ineens erg spannend vond en toen heeft de verloskundige mij moed ingepraat. Ik heb op mijn eigen tempo wat goed voor mij voelde geperst. Deels via de J ademhaling maar soms ook op de reguliere manier.

En om 17:41 is onze dochter geboren.
Wat een geweldig moment. Ik kon het haast niet geloven dat ze er eindelijk was. En achteraf gezien was dit ook een echte droombevalling.

Lieve, een eerste thuis geboren

Héhé daar is de mama dan☺ een hele trotse mama van Lieve❤
Lieve doet het super goed! De bevalling is ook goed gegaan en inderdaad thuis bevallen, zo fijn! Ik raad het iedereen aan!! De hypnobirthing heeft echt geholpen bij ons.

Om 20.00 uur kreeg ik een pijnscheut in mijn rug ik dacht ah verkeerde beweging gemaakt. Dus ben onder de douche gegaan. Na het douchen begonnen de golvingen steeds vaker terug te komen in mijn rug. Dus heb ik Marijn om 21.00 uur naar binnen geroepen (hij was de laatste puntjes op de i aan het zetten van de tuin) ik zei Marijn ik denk dat het begonnen is! Hij is snel onder de douche gegaan en is de telling bij gaan houden het was binnen het uur regelmatig om de 3-5 min. Dus verloskundige gebeld, maar ik zei je hoeft nog niet te komen we kunnen het samen nog goed onderdrukken.

Ik ben onder de douche gegaan, rug massage van Marijn (echt een aanrader) rustig ademen en marijn gaf veel positieve feedback. Ook de houding handen en voeten heel fijn!! Door de cursus waren we echt een team van begin tot het einde!

23.30 verloskundige is gekomen en heeft gecheckt kon nog niet zien hoeveel ontsluiting er was.. ze is naar huis gegaan op mijn verzoek. 2.30 verloskundige is terug voor een check. Toen al 5 cm ontsluiting! Na 40 min had ik 7 cm en weer 40 min later is er 9cm en een drukgevoel. Om 4.45 is er volledige ontsluiting en persdrang. ik pers op de baarkruk volgens de J-ademhaling.

Verloskundige heeft goed gehandeld volgens ons geboorte plan. Maar na 9 cm was ik moe en raakte de energie op. Ze stelde voor om over te gaan op bed en het klassieke persen. Prima zei ik! Ze heeft mijn vliezen gebroken en ben rond 5.45 uur op bed gaan liggen om te persen.
Na een tijdje gaf de verloskundige aan dat als het niet vorderde ik nog naar het ziekenhuis zou moeten gaan. Dit was de trigger om nog een tandje erbij te zetten. Een kleine knip gehad, maar daar is ze dan!
Om 6.32 uur is onze Lieve geboren!

Verloskundige zei vandaag nog jullie hebben jezelf goed voorbereid en bij een tweede kindje dat ik het helemaal volgens de natuurlijke wijze (hypnobirthing) zou kunnen! Dus dat was een mooi compliment!

 

De geboorte van Boris (eerste kindje), onverwachts met medische indicatie. 

Boris Lenn van der Wijst is geboren op 06-04 om 06:04.
We zijn blij dat hij er is en alles gaat goed met ons. We willen je graag bedanken voor de geleerde technieken die hebben bijgedragen aan onze bevalling. Hieronder het bevallingsverhaal.

Op woensdagnacht ervoor werd ik om 3:00 uur wakker, omdat ik dacht dat ik vruchtwater verloor. Toen ik keek zag het er lichtroze uit dus ik dacht direct dat het vruchtwater was. Boris was nog niet volledig ingedaald en om die reden met de verloskundige afgesproken dat ik moest gaan liggen en hen zal bellen. De verloskundige kwam snel kijken en ook zij dacht dat het vruchtwater was. Omdat Boris nog niet volledig was ingedaald werd ik overgedragen aan het ziekenhuis/medische indicatie. Eenmaal daar aangekomen kreeg ik harde buiken en werd ik aan de monitor gelegd. Om 9.00 uur gaven ze aan dat ze twijfelde of ik wel echt vruchtwater was verloren en werd er een test gedaan die hierover 100% uitsluitsel gaf. Mijn vruchtwater bleek nog intact te zijn en ik mocht weer naar huis. Ze gaven aan het dus toch geen vruchtwater was geweest (ondanks dat het lichtroze was en flinke hoeveelheid) Afwachten dus….

De volgende ochtend om 11.00 uur dacht ik opnieuw dat ik vruchtwater was verloren en met de verloskundige afgesproken dat ik dan opnieuw zal bellen, omdat Boris nog steeds niet was ingedaald. Opnieuw kwam de verloskundige kijken, maar ze gaf aan dat het geen vruchtwater was (ondanks dat het weer lichtroze was). Wel kwam ze tot de conclusie dat Boris was ingedaald en hoefde ik dus niet meer te bellen en direct te gaan liggen wanneer ik (weer dacht dat ik) vruchtwater verloor. Ik denk zelfs dat ik het indalen heb gevoeld, want voelde het zakken (een soort plop). Nog een keer afwachten tot het dan echt zou gaan beginnen….

Om 15:00 uur begonnen dan toch echt de weeën! In rap tempo volgde dit elkaar op en heb ik Rob gebeld of hij naar huis kon komen vanuit zijn werk. Ik heb de regenboog ontspanning aanezet en Boris en mijzelf toegesproken dat we de bevalling samen tot een goed einde gingen brengen 🙂  Toen Rob thuis was hebben we gegeten en uiteindelijk om 17 uur verloskundige gebeld. Om 17.30 was ze er en bleek ik al 3 cm ontsluiting te hebben. Thuis brak mijn vruchtwater met een plop en een plons en toen wist ik het zeker. Mijn vruchtwater is gebroken! Het rook nu ook echt zoet (wilde het nu wel eens ruiken, omdat ik het al twee keer mis had). We wilde in het ziekenhuis (Bernhoven) bevallen en besloten meteen daarheen te gaan. Eenmaal daar aangekomen had ik 5 cm ontsluiting. Ik ben onder de douche gaan staan en het bad werd klaar gezet, licht gedimd en muziek (ontspanningsoefeningen en rustige piano muziek) werd aangezet. In de douche verloor ik een bloedstolsel en de verloskundige vond dit nog binnen de norm vallen. Al snel verloor ik meer bloed en werd ik overgedragen aan het ziekenhuis/ medische indicatie. Gelukkig konden we snel schakelen en werd door het ziekenhuispersoneel onze wensen besproken en gingen ze daar volledig in mee (indien het medisch verantwoord was natuurlijk). Ze gaven aan dat ik met het bloedverlies wat ik toen had niet in bad mocht, omdat ze wilde monitoren hoeveel bloed ik verloor. Als snel had ik 7 cm ontsluiting en werden de weeën scherper (rugweeën die elkaar in rap tempo opvolgden en waren lastig om weg te zuchten). Tot hier lukte het me goed de geleerde technieken toe te passen (kaak en bekken los, buikademhaling, ontspanning zoeken in mijn eigen bubbel). Daarna viel het me even tegen. De rugweeën werden steeds scheper en de ontsluiting bleef hangen en mocht (nog) niet in bad. Uiteindelijk vroeg ik om pethidine. Gelukkig was de verloskundige van mijn praktijk nog steeds bij ons aanwezig en besprak met mij dat mijn wens was zonder medicatie te bevallen en ze verwachtte dat ik in bad mocht, omdat bloedverlies onder controle was. Ze had gelijk! Ik mocht in bad. Wat gaf dat verlichting en erg prettig om daar de weeën op te vangen. Ik mocht niet in bad persen i.v.m. bloedverlies en ze wilde ook Boris goed kunnen monitoren. Eindelijk 10 cm en ik mocht persen! Maar tja hoe doe je dat ook weer?! Hier moest ik wel even schakelen, omdat je na het wegzuchten eindelijk voluit mag persen. Ik begon met de J-ademhaling, maar uiteindelijk voelde het alsof het te weinig deed (ik weet dat je hetzelfde bereikt als met klassiek persen, maar op dat moment voelde het niet zo). Het stukje persen duurde dan ook erg lang (1,5 uur) en halverwegen besloten de klassieke perstechniek toe te passen. Ik was moe, stuk en total loss en zei uiteindelijk dat ze iets strenger tegen me mochten zijn.  Toen ze aangaf dat ze de gynaecoloog er volgens protocol bij ging halen en wellicht tools zou moeten gebruiken gaf ik alles wat ik had. Uiteindelijk was hij daar dan eindelijk: onze lieve Boris Lenn van der Wijst!! Wat waren we blij en gelukkig en wat was het fijn hem op mijn borst te voelen.

Niet al te onbelangrijk te vermelden dat ik dit niet had kunnen doen zonder Rob! Hij heeft me de hele bevalling gemasseerd, tegen druk gegeven op mijn onderrug en mij support gegeven. Wat fijn dat wij dit echt samen hebben kunnen doen.

Ook in het ziekenhuis gaven ze aan dat ze konden zien dat we onszelf goed hadden voorbereid en konden de hypnobirthing technieken terugzien. Ze gaven aan dat we kalm, rustig zijn bevallen, zonder pijnmedicatie en wij dit echt samen hebben gedaan. Mooi om terug te horen en dankzij jouw lessen hadden we dit niet op deze manier kunnen doen. Wij zelf zijn vooral blij dat ze we fijn terug kijken op de bevallen en dat het is gelukt Boris op de wereld te zetten zonder pijnmedicatie. 

Met Boris gaat het goed. Hij heeft zelfs al 4 nachtjes doorgeslapen en na 5 dagen was hij alweer op zijn geboorte gewicht. We zijn er van overtuigd dat de ontspanning tijdens de zwangerschap en de rustige/kalme bevalling hier aan heeft bijgedragen. Wanneer Boris huilt en we de regenboogontspanning opzetten wordt hij rustig (herkenning vanuit de zwangerschap).

Wij genieten super van onze kleine man 🙂 Nogmaals dank voor de lessen en tot ziens!

 

Hoe je bevalling je uit kan nodigen het gewoon nóg eens te doen…!

11 oktober 2018

7:00
Mijn buik was vannacht onrustig, niks nieuws. Ik heb de laatste drie weken vaak ‘s nachts harde buiken en ‘s ochtends stopt dat weer. Toch denk ik nu (net als al die voorgaande keren) zou het vandaag gebeuren? Ik ben ondertussen 41 weken zwanger en mijn vorige kindjes (een tweeling) kwamen met 28 weken. Ik had je dus al láng verwacht, maar je zit nog steeds in mijn buik. Een beetje zenuwachtig dat ik straks ingeleid moet worden ben ik wel. Ik kan me eigenlijk  ook niet echt voorstellen dat je überhaupt ooit echt geboren gaat worden, dat je er op een dag echt zal zijn. Ik vertel mijn man dat mijn buik vannacht weer onrustig was, hij vindt dat duidelijk groter nieuws dan ik. Ik ga me aankleden en tijdens de harde buiken sta ik telkens even stil om me te focsussen op mijn lichaam. Ik kan ze niet meer negeren. Hoewel het geen pijn doet is het wel overheersend. Mijn buik wordt heel hard, zo hard dat ik niet meer goed kan bewegen. Ik sta stil en vraag van binnen aan mijn lijf: “wat wil je?” en zonder dat ik weet wat het antwoord is zeg ik van binnen: “en doe dat maar, toe maar, jij weet wat het beste is” en ik laat los. Ik voel een diep vertrouwen in mijn lijf. Zelf weet ik niet wanneer ik het beste zou kunnen bevallen en hoe ik met deze harde buiken om moet gaan maar mijn lijf gelukkig wel. Daarom geef ik mijn lichaam telkens de ruimte door even te stoppen met wat ik doe en voel nieuwsgierig wat mijn lijf doet. Waar wordt mijn buik nu eigenlijk precies hard en hoe voelt dat? Ik probeer heel nauwkeurig te voelen. Dan zakt het en ga ik weer verder. Tijdens zo’n harde buik zegt ik tegen mijn man die tegen mij aan het praten is “even wachten”, want ik kan niet horen wat hij zegt omdat mijn lijf alle aandacht op lijkt te eisen. Voor hem geeft dat geloof ik de doorslag en hij deelt mee dat hij heel snel de kinderen uit bed gaat halen en naar de opvang gaat brengen. Zijn haast lijkt me wat overdreven, ik moet er om glimlachen. Toch ga ik er niet tegenin, iedereen heeft zijn eigen manier om met dingen om te gaan en hij schiet in de ‘doe-stand’, prima. Ik kleed me rustig aan en ontbijt mee. De harde buiken doen nog steeds niet echt zeer maar ik kan niet meer op een stoel zitten om ze op te vangen. De kracht waarmee het gepaard gaat is te groot en sterk, zitten is dan niet fijn merk ik. Als ik op sta van de ontbijt tafel en zuchtend naast de tafel sta kijkt onze tweeling van 2,5 jaar verbaasd. “Wat doet mama?” vraagt een van de twee en even weet ik niet wat ik moet antwoorden. Ik wil ze nog niet het idee geven dat de baby misschien komt. Ik antwoord iets als “mama heeft even buikpijn” dat antwoord blijkt voldoende, want ze gaan weer rustig pap eten.

9:15
Als mijn man terug komt van het wegbrengen van de kids besluit ik toch maar eens bij te houden hoe veel tijd er tussen mijn harde buiken zit en hoe lang ze aanhouden. Zouden het weeën zijn? Het doet geen zeer maar bij mijn vorige bevalling voelde het toch ook ongeveer zo? Toen heb ik helemaal geen pijn ervaren. Maar toch heb ik het idee dat weeën pijn horen te doen, dus dit zullen nog wel alleen de harde buiken zijn. Ik houd het netjes bij terwijl ik door de woonkamer loop. Op mijn lijstje zie ik staan 3 min 7 sec, 2 min 28 sec. en ze houden zo’n 40 sec aan. Wat nu? Moet ik het ziekenhuis al bellen? (daar gaan we bevallen). Of zijn het gewoon harde buiken en stopt het zo weer? Ik leg het mijn man voor. Hij lijkt wat geschrokken al ik zeg dat er maar zo’n 3 minuten tussen zitten. En hij zegt op een gebiedende toon (die ik niet zo van hem ken) “nu bellen”. Ik moet weer lachen om de haast die ik bij hem voel. Maar vind zijn reactie stiekem wel fijn, want ergens schiet het ook door mijn hoofd “twee of drie minuten ertussen is wel weinig en ik wil niet in de auto bevallen”. Ik bel en zeg dat ik denk dat de bevalling begonnen is, “hoeveel weken bent u?” vraagt een vriendelijke stem, “41” antwoord ik. Ik zou doorverbonden worden met een arts maar krijg na even wachten de vriendelijke mevrouw weer terug. “Kom maar langs” zegt ze “dan kijken we even en maken we een plannetje”. Dat vind ik een heerlijk antwoord. Ze heeft niet gevraagd hoeveel tijd er tussen zit of hoe lang het duurt dus ik hoef me straks ook niet dom te voelen als ik nog helemaal geen weeën blijk te hebben. De auto rit is relaxt, ik bel mijn moeder nog om te vragen of zij de kids van de opvang wil halen straks. Hoewel ik tijdens een harde buik wel even mijn man moet geven, omdat ik me moet concentreren op me lijf. Ik voel weer wat mijn lichaam doet en vraag me af “zal je dan vandaag komen?”. Ik kan me er nog niks bij voorstellen.

10:30
In het ziekenhuis worden we naar een mooie grote kraamsuite gebracht. We spelen Yahtzee terwijl we wachten op de verpleegkundige. Ik dobbel onbegrijpelijk goed. De verpleegkundige komt en zegt dat ze een half uur een ctg gaan maken (hartfilmpje van de baby) en na dat half uur zal er een verloskundige komen. Ik vertel haar dat de harde buiken om de 2,5 minuut komen en dat ze me bij mijn vorige bevalling “een verraderlijk meisje” hebben genoemd omdat je aan de buikenkant niet zag dat ik al zo ver in de bevalling zat. Waarom ik dat vertel weet ik niet precies. Ik denk dat het mij een rustig gevoel geeft: alle kaarten open op tafel leggen en dan vertrouwen op hun professionele inzicht. Als ze weg is gaan we verder met dobbelen, dat flink onderbroken wordt door de harde buiken die nog steeds geen zeer doen maar het dobbelen telkens tijdelijk onmogelijk maken. Na vijf minuten komt er al een verloskundige en blijkt dat de verpleegkundige het toch niet vertrouwde en besloten heeft het half uur niet af te wachten. Het is een oudere dame die een overdosis ervaring en rust uitstraalt. Heerlijk! Ik ben blij verrast door haar snelle komst. Ik ben reuze benieuwd wat deze vrouw gaat zeggen. Ze doet inwendig onderzoek en zegt dat ik al 7 cm ontsluiting hebt. Ik voel me blij. Dat gaat makkelijk! Ik heb eigenlijk nog nergens last van! Het geeft vertrouwen dat deze bevalling weer net zo soepel zal gaan als de vorige. Ze vraagt of we een bevallingsplan hebben. We halen het uit de tas, ze leest het en zegt dat ze niks geks leest en dat ze verwacht aan alle wensen tegemoet te kunnen komen, we lopen een aantal punten nog even door (baarkruk proberen, J-ademhaling proberen, baby zelf mee opvangen, navelstreng uit laten kloppen, geen oxytocine na de bevalling als alles goed gaat, etc). Ze blijkt bekend te zijn met Hypnobirthing en de J-ademhaling en zelfs blijkt ze Karin wel eens ontmoet te hebben bij een workshop. Ik merk dat ik deze vrouw volledig vertrouw. Zou ik dan toch vandaag hier in deze kamer gaan bevallen? Ga jij hier geboren worden? Ik kan het me nog steeds niet voorstellen.

Hoe lang het daarna duurde weet ik niet. We stopte met dobbelen omdat ik te druk met mezelf was. Mijn man brengt me op het idee om contact te leggen met de baby en dat vind ik leuk. Dat had ik van te voren tegen hem gezegd, maar in het moment vergeet ik het. Lief en fijn dat hij me helpt onthouden! Ik probeer het drie keer maar telkens wordt ik afgeleid door gedachten of door iemand die binnen komt. De echte focus kan ik niet vinden. Ik ben exited en dan begint het toch ook zeer te doen. De pijn maakt me weer scherp “luister naar wat je lijf wil” denk ik. En dat doe ik. Ik sta, stil, met mijn ogen dicht en voel heel precies bij de volgende harde buik wat ik voel. En ik zeg tegen mijn lichaam: “je mag dit doen”. Ik merk dat me dat moeite kost, want wat gaat er dan gebeuren? Wat gaat mijn lijf doen? Hoe heftig wordt het als ik echt loslaat? Ik vind het spannend. Toch merk ik dat dit is wat ik wil. Ik wil het overlaten aan mijn lijf. De pijn zakt weer. Ik voel me trots en blij.
Kort daarna wordt het heftiger, het doet nu gewoon zeer, ik kan er niks anders van maken. Dat is ook niet erg, ik vang het op en het is heel dragelijk.

11:45
Ik vraag me af of ik een pers wee heb. Het voelt iets anders. Minimaal maar toch anders en ik druk op het knopje. Even afstemmen geeft me een veilig gevoel en vertrouwen. Ik zeg tegen de verloskundige die binnen komt “Ik denk misschien dat ik persweeën heb”. “Ok ik ga spulletjes pakken”. Ze vraagt niet eens door! Ik heb geen idee of het wel zo is. Naja, ik maak me er niet druk over, ik laat het gaan.
Als ze weer terug is overleggen we met zijn vieren (mijn man, de verpleegkundige, de verloskundige en ik) over de voor- en nadelen van het vliezen doorprikken. Ik heb zelf de overtuiging dat mijn lijf weet wat goed is, dus waarom zou ik iets doorprikken? Maar tegelijk ben ik ook wel heel nieuwsgierig naar hun ideeën en advies. De verloskundige vertelt dat de weeën heel veel heviger zullen worden als we dat doen en de bevalling veel sneller zal gaan. Omdat ze het allemaal al vrij snel vindt gaan adviseert ze om daar nog mee te wachten. Dat voelt voor mij ook heel goed. Nu heb ik echt pers weeën, geen twijfel meer. Ze adviseert me op handen en knieën op het bed te gaan zitten. Iets wat ik ook al een keer bij hypnobirthing gehoord heb. Het duurt even voordat ik rust in de houding kan vinden, het bewegen op zoek naar een goede houding maakt me wat onrustig. Na een tijdje zegt ze dat ik nu op de baarkruk kan als ik dat wil. Dat lijkt me een goed idee. Het kost wat moeite om er op te komen en het is wat zoeken naar een juiste houding, maar ik krijg goede tips. Dan zegt de verloskundige “Als de bevalling zo begint…” en dan denk ik “O wacht! Hoe lang gaat dit dan duren? En wat zit ik dan nu te doen?”, want ik kan het goed hebben maar als dit een paar uur duurt lijkt me dat wel erg heftig. Ik vraag haar wat ze bedoeld en ze vertelt dat de vliezen nog niet gebroken zijn, dat het dan heftiger zal worden en dat door het verplaatsen de weeën even wat minder zijn geworden. Getriggert door het zinnetje “als de bevalling zo begint” besluiten we samen dat ze de vliezen door zal prikken. “Dan ken het tenminste gaan beginnen” denk ik. Ik ben er klaar voor. Vrijwel meteen weet ik wat ze bedoeld, want dan wordt het inderdaad heviger. Ik weet niet hoelang ik daar heb gezeten ik verwacht een minuut of 10 als de verloskundige zegt dat ik van de baarkruk af moet en naar het bed toe. Ze zegt het zonder twijfel heel resoluut, ik neem het aan als feit, ik vertrouw haar. Ik maak me geen zorgen, ik voel dat het goed is. Precies tijdens het verplaatsen krijg ik een flinke pers wee. Ik kan bijna niet op mijn benen staan en laat me op het bed vallen. Gelukkig wordt ik flink geholpen en ondersteund. Daarna gebeurd er iets bijzonders.

De verloskundige vertelt me: “Je moet het durven Stefanie. Dit is anders dan je vroeg geboren tweeling. Je gaat nu voelen dat er een voldragen baby langs komt. Je moet durven te persen.” Ik wist dat het waar was. Ik voelde dat ik me nog inhield. Ze zei dat het sneller ging als ik mijn ademhaling vast zou zetten, maar dat dat mijn eigen keuze was. Als ik echt eerlijk was tegenover mezelf, dan wist ik dat het waar was, ik perste nu nog niet 100%. Wat stond me te wachten? Ik vond het spannend en hield ergens nog in.  Ik realiseerde me dat het zo nog wel eens heel lang kon duren. De woorden “je moet het durven” bleef ik horen. Ik weet niet of ze het een keer of veel vaker zei, maar ze echode na in mijn hoofd. Ik merkte dat ik door te persen op een uitademing (de j-ademhaling) ook ruimte had om de wee voor een gedeelte weg te ademen. Toen besloot ik: “ok, dan moet ik er vol voor gaan, ik durf!” En daar ging ik. Ik liet de J-ademhaling los en hield mijn adem in er perste met volle kracht. Ik dacht de hele tijd alleen maar “ik wil hier vanaf zijn.” Dat gaf me een enorme kracht om er vol voor te gaan. Alle hypnobirthing gedachten waren eigenlijk vervangen door die ene gedachte “laat dit voorbij zijn”. Ik hoorde “het hoofdje staat” en niet veel later: “als  je mee wilt opvangen moet je nu met je handen hier komen”.
Later las ik in de papieren terug dat het 10 minuten had geduurd. Toen was het voorbij.

13:55
Daar ben je!! Op mijn buik!! Ik kan alleen maar denken “het is voorbij, het is voorbij”. Ik ben helemaal met mezelf bezig en niet met jou. Ik heb het zelf door. Toch is het zo. Jouw papa kijkt naar je, praat met je. Hij zegt lieve dingen. En o wat vind ik dat fijn! Ik wil zo graag dat er iemand voor je is, maar ik kan het nu niet. Ik heb mijn handen vol aan mezelf. En daar is je papa. Je lieve papa. Ik zeg ook tegen hem “wat fijn dat je met hem kletst, ik kan er nu niet genoeg voor hem zijn, zorg jij voor hem?” Ik voel de endorfine vertrekken. De trance die ik had zakt weg, de pijn wordt scherper. Ik heb er geen zin meer in, de nageboorte een paar hechtingen, laat dit over zijn. Niks roze of blauwe wolk. De teamwork die ik had met mijn lijf is weg. Dat wil zeggen mijn lijf en ik zijn het helemaal met elkaar eens: ”Geen gedoe meer aan mijn lijf”, maar ja zo werkt het niet.
Als alles klaar is en de deken ligt over ons heen dan kijk ik voor het eerst in je ogen. Ik weet dat alles goed is. Ik voel dat je gezond bent en ik weet ook “onze tijd komt nog”. Jij voelt je vast ook niet op je best nu, ik ook niet. Dat hoeft ook niet. “we hebben de klus geklaard, jij en ik!” en papa mag nu lieve dingen zeggen tegen jou en tegen mij. En dat doet hij ook. Hele lieve dingen…

Een dag later
Een dag later kijk ik tevreden, trots en blij terug op mijn bevalling. Ik zou het zo nog een keer willen doen. Vooral om nog een keer de oerkracht en het volledige vertrouwen te mogen ervaren en om weer te voelen hoe mijn lijf de weg weet. Prachtig! En ik geloof dat die laatste 10 minuten relaxter kunnen zijn. Dat zou ik nog wel eens willen proberen. 

De geboorte van een tweede. De ouders volgden een opfriscursus bij mij

15.00 uur
Ik denk al weken dat dit de dag van jouw geboorte gaat worden. Om 10.30 uur heb ik
controle in het ziekenhuis. Ik moet lachen om de verloskundige die vraagt: “En… heb je al
gerommel in de trommel?” Concreet voel ik nog niks, maar toch heb ik een bepaald
gevoel. Gelukkig ben je nu al verder ingedaald en hoef ik niet meer te gaan liggen als de
vliezen breken.
‘s Middags doe ik altijd een dutje. Toen ik net wakker werd, heb ik even heel bewust over
jouw komst nagedacht. Op een of andere manier voel ik me er nog niet klaar voor. Ik
probeer om contact met je te maken en visualiseer hoe je binnenkort op mijn buik ligt,
en in je wiegje. Ik laat je weten dat je welkom bent. Ondanks de slechte
weersvoorspelling schijnt de zon… Een prachtige dag om geboren te worden.
26 april
3.07 uur
Hey Babe, ik houd het niet meer in bed. Je bent onderweg! Gistermiddag was er zeker
gerommel in de trommel. Maar voel ik jou nou gewoon bewegen of is HET begonnen? Ik
merk dat ik wat onrustig ben. Ik heb harde buiken, maar is dit het nou? De geboorte van
onze eerste was zo snel, en ik had op het einde zeer heftige weeën, maar hoe een gewone wee
voelt? Ik weet het eigenlijk niet.
Rond 21.30 uur maak ik me klaar om naar bed te gaan. Na het douchen smeer ik mijn
buik in, en vertel ik je dat ik er klaar voor ben, als jij zover bent. Je bent zo welkom meisje.
Om precies 22.00 uur stap ik in bed en ga ik nog even lezen. Ik krijg meer en meer het
gevoel dat het begonnen is. De harde buiken worden een soort golven. Je voelt ze
aankomen, hebben een piek, en zwakken dan weer af. Dit is een wee uit het boekje denk
ik maar dit herken ik niet van de vorige geboorte. Papa is inmiddels ook boven. Ik vertel
hem dat het geen 25 april meer wordt, maar wel de 26e. Tegen middernacht besluit ik
om de verloskundige maar even te bellen.
Danielle heeft dienst, fijn! Ik leg de situatie uit en ze bevestigd dat het zo inderdaad kan
beginnen. Maar dit kan ook helemaal wegebben. We spreken af dat ik wat probeer te
slapen. Elk uurtje is meegenomen. Ik bel als het erger wordt. Maar hoe ga je slapen als je
weet dat je baby er aankomt? Papa en ik zijn helemaal excited! Toch proberen we uit te
rusten. Het wegzuchten van de weeën gaat me gemakkelijk af met de golfademhaling, ze
doen geen pijn, zijn alleen wat gevoelig. De weeën wisselen in snelheid. Dan zit er 10
minuten tussen, dan maar 2. Toch blijf ik op de klok kijken bij elke wee. Tegen 1 uur val ik
volgens mij even in slaap. Papa heeft een kruik voor me warm gemaakt. Dat is echt
heerlijk voor mijn buik en rug. Toen ik naar bed ging, had ik ijskoude voeten, heel
ongebruikelijk, want ik heb het juist erg warm tijdens de zwangerschap. Ook een teken?
Net als de wat rare uitslag/verkleuring die op mijn buik lijkt te zitten na het eten. Volgens
mij word ik om iets over 1.30 uur weer wakker, voor de 100e keer naar de wc. De weeën
komen nog steeds onregelmatig. Voor mijn gevoel duurt het nu al veel langer dan heel
de bevalling van onze eerste. “Stop” zeg ik tegen mezelf, “niet vergelijken”. Ik probeer nog
lekker te liggen, en te rusten en slapen, maar dit lukt niet erg. Ik moet inmiddels meer
moeite doen om de weeën weg te ademen, het wordt pijnlijker en ik kan niet echt een
fijne houding vinden. Tegen 3 uur ben ik het zat. Ik ga er uit. Misschien gaat het allemaal
wat sneller als ik in beweging kom. Er hangt nog een was op het rek die ik opvouw. Er ligt
ook strijk, maar daar heb ik echt geen zin in! Ik ga je boekje bijschrijven bedenk ik me,
eerst even een weeëntimer app downloaden. Dan weet ik exact hoe en wat. Het schrijven
geeft ook fijn wat afleiding. Maar nu… De weeën komen zo om de 4 a 5 minuten en ik zit
al te wiebelen in de stoel om ze op te vangen. Dat duurt nu een half uur, zo meteen
misschien toch maar Daniëlle bellen. Ik wil lekker thuisblijven om van jou te bevallen.
Nou, volgende keer als ik schrijf ben je er waarschijnlijk wel. Tot snel lieve schat.
Vervolg…
Om 4.19 uur heb ik Danielle gebeld, ze is er tegen vijven. De weeën worden intenser. Er
komt wat meer tijd tussen, maar ze duren wel wat langer. Daniëlle meet de ontsluiting.
Goed nieuws, al 8 cm. We kunnen nu niet eens meer naar het ziekenhuis. Niet voor niks
al die weeën gehad, yes! Het enige is dat je hoofdje nog vrij hoog zit. Rondlopen in
plaats van liggen. Wat gek dat je er nu bijna bent. Het uur wat volgt is intens. Ik loop
rond en probeer de weeën op te vangen en weg te zuchten. Maar dat duurt niet lang. Je
hoofd je begint flink te duwen en dat doet zeer!
Met de golf-ademhaling moet ik ademen naar mijn onderbuik, maar die is zo hard, dat
me dit niet echt lukt. En papa maar zeggen “naar je buik ademen”. “Dat gaat toch niet”,
mopper ik terug. Ik hang op de grote opblaasbal tijdens de weeën en papa masseert
mijn onderrug. Die doet zo’n pijn! Massage en harde druk erop zijn een opluchting. Zo
doen we het als team, terwijl het aan de andere kant ook iets is wat je helemaal zelf moet
doen. Ik ben me bewust van papa, Danielle en de kraamzorgverzorgster in de ruimte, maar
toch zit ik in mijn eigen bubbel en probeer ik zo ontspannen mogelijk te blijven. Bij de
weeën denken “zuurstof naar de baby ademen” en “dit is een wee dichter bij jou”.
Ondanks dat ik weet dat het nooit meer heel lang kan duren, komt het onvermijdelijke
moment waarop ik zeg “ik wil het niet meer en ben er klaar mee”.
Daniëlle geeft aan dat als ze de vliezen breekt het snel zal gaan en dat je er dan zo bent.
Ik weet het niet. Eigenlijk wil ik dat het natuurlijk gaat, en dat jij het op je eigen manier
kan doen, zonder dat we ingrijpen. Ik besluit om even de ontsluiting na te laten kijken en
dan te beslissen. Als ik op bed lig, krijgen mijn benen en rug wat rust. Zalig! Nog steeds 8
cm maar het hoofdje ligt al dieper. Ik ben zo moe, en de geruststellende woorden van
Daniëlle dat je er binnen 5 a 10 minuten zal zijn na het breken van de vliezen, doen me
besluiten op bed te blijven liggen.
De vliezen worden om 06.03 gebroken. Wow, wat een enorme plons vruchtwater. Even
wachten nu… Om 06.08 is het zover, de persweeën beginnen, tenminste dan moet ik van
Danielle ouderwets mee gaan persen en stoppen met de J-ademhaling, want die schiet
niet erg op en jouw hartslag begint te dalen.
Ai-ai-ai, wat is dit een pijnlijk stukje. Gelukkig duurt het niet lang. Om 6.12 staat je
hoofdje zoals ze dat noemen. In de volgende wee wordt je hoofdje geboren. Ik moet
stoppen met persen van Daniëlle. De navelstreng zit losjes om je nek gedraaid en die
moet ze er eerst afhalen. Ook heb je een handje naast je gezichtje zitten. Ze haalt je
handje en arm eerst verder naar buiten en bij de volgende mee mag ik zachtjes mee
zuchten en kom je om 6.14 uur ter wereld. Blijkbaar heb ik het nog niet helemaal door,
want ik vraag “en nu”? “Kijk maar eens” antwoord Danielle en dan kan ik je aanpakken.
Het blijft nog even stil en Daniëlle houdt je nog een beetje op zijn kop, dat werkt, je
ademt diep in en dan kom je op mijn borst. Ik vraag naar het geslacht. Even ben ik in de
war, door de navelstreng denk ik “hè toch een jongen”? Nee hoor, er is een klein perfect
meisje geboren, precies zoals ik al die tijd al dacht. Ik kan niet beschrijven hoeveel ik op
dat moment meteen van je houd. Het is zo’n oergevoel. Het voelt zo natuurlijk. Daar ben
je dan mooie dame van ons. Wat een geluk!

De geboorte van Jula, wat een rijkdom. 

Zaterdagavond, het is volle maan.
Ik wil zo graag dat je komt. De buurman, je opa, veegt de stoep buiten voor het huis.
Wanneer ik hem vraag wat hij eigenlijk nog aan het doen is geeft hij als antwoord dat de ooievaar dan tenminste geen vieze voeten krijgt wanneer deze landt.

’S Avonds lig ik in ons bed.
Het huis is stil, je broers zijn stil, je vader is stil en ik ben stil.
En hoezeer ik er ook op hoop, er gebeurt niets.
10 juli zou de berekende datum zijn.
En ik had steeds het gevoel, of was het de hoop, dat ik je iets eerder zou mogen ontmoeten.
Ik was het eerst nog helemaal niet zat, maar nu sinds vrijdag eigenlijk, ben ik heel nieuwsgierig naar dat kleine mensje dat in mij woont en mijn hart nu al heeft gestolen.
Ik heb al van alles in huis gehaald, filet American, champagne, eigenlijk alles wat een zwangere niet mag hebben.
Ik ben er klaar voor, ready when you are, zullen we maar zeggen.
De nacht duurt maar en duurt maar.

Zondagochtend. 8.00 Het belooft een heerlijke dag te worden, tenminste als ik naar de zon kijk.
Na eerst met je kleine grote broer in bed te hebben geknuffeld, gaan we buiten ontbijten.
Ik besef me maar al te goed dat hij nu nog de jongste is en dat dit snel zal gaan veranderen. Ik knuffel hem extra en extra intens.
Het is heerlijk weer, maar ik ben een beetje grumpy.
Er staat van alles op de ontbijttafel, van alles waar ik zin in heb en wat ik nog niet mag.
Je twee broers zitten elkaar constant te klieren.
Zo erg dat ik het zat ben en water over Sam heen gooi.
De start van een watergevecht.
Lol hebben ze, de twee jongens. En in mij voel ik ook een klein vreugde sprongetje. Een heel klein plopje.
Ik voel water op een plek, waar ik toch nog niet geraakt ben met het watergevecht. Zou het dan toch vandaag…
Ik blaas op mijn duim en voel een beetje lauw vocht stromen.

De blik van je vader, zal ik niet vergeten.
Die twinkeling in zijn ogen, toen hij aan mijn blik zag dat je er aan ging komen.
Het is rond half 11 in de ochtend. Ik voel verder nog niets, maar besluit om toch voor de zekerheid maar de verloskundige op de hoogte te stellen, dat je er aan gaat komen. 11.00 is het dan.
Ik krijg Daniella, we spreken af dat ik terugbel wanneer wij denken dat het nodig is.
Ze hebben het enorm druk, het was immers volle maan he?!

Je opa en oma zijn weg, zij zouden op Abel en Sam letten.
We ruimen de tafel af en heel af en toe voel ik wat, maar nog niet echt een sterke mooie golving, heel flauwtjes.
Ik zit in de tuin, met een grote smile op mijn gezicht. Wat een prachtige dag. Wat een mooie dag om geboren te worden.
Het lijkt alsof de wereld in slow motion gaat… Ik voel me blij en geniet.
Ik besluit even onder de douche te gaan staan, misschien worden de golvingen dan sterker.
Abel en papa gaan het bevalbad op je kamer opzetten.

Om 13.00 is je oma thuis.
Abel gaat daarheen en ook Sam volgt.
En ja hoor, op het moment dat de voordeur dichtgaat, worden de golving heviger en ze volgen elkaar snel op.
Wanneer papa terugkomt (hij is twee minuten weggeweest) vraag ik hem de verloskundige opnieuw te bellen en te vragen of dat ze wil komen.
Met een half uurtje is Soumaya er. Samen met een stagiaire, Anna, deze wilde heel graag een keer een badgeboorte meemaken.
Wanneer Soumaya er is, zegt ze dat ik best in bad kan gaan zitten. Ik weet niet of dat ik dat wil, zou ik het wel prettig vinden?
Jawel hoor. Het warme water geeft comfort. Het ontspant nog meer.
Leunend over de rand kan ik het goed opvangen.
De lavendelbrander verspreidt een heerlijke geur.

Soumaya geeft mij de bevestiging dat wat ik doe, goed is.
Ik zak dieper in mijn eigen wereld, in mijn bubbel. Ademhalen geeft houvast.
Ik voel je met iedere golving duidelijker naar mij toe komen, naar ons komen.
Papa komt bij mij in het bad zitten. Hij kriebelt mij zachtjes op mijn rug en in mijn nek.
Je komt…
Heel even voel ik onzekerheid. Zou je niet met je schouder vast blijven zitten net zoals je broer?
Soumaya stelt me gerust, het gaat goed. Wij kunnen dit, jij kunt geboren worden.
Het laatste stukje is altijd heftig, maar het water is prettig.
Onderwater pakt papa je aan.
We kijken naar je, terwijl jij vanuit het water naar ons kijkt met je grote donkere kijkers.

Welkom lieve kleine Jula, welkom in ons midden.
Wat fijn dat je er bent.
Het is 16.05…
Papa pakt je aan, ik neem je van hem over.
Samen blijven we zo een tijd lang zitten, met zijn drieën in het bad terwijl jij lekker drinkt bij mij totdat het water zover afkoelt, dat ik bang ben dat je het koud zou kunnen gaan krijgen.

Soumaya en Anna nemen de tijd, voor ons en laten alles natuurlijk zijn beloop hebben.
De nageboorte krijgt ook alle tijd om geboren te worden, geen oxcytocinespuit om het sneller te laten gebeuren.

23473137_1893767313969819_4757581159495204592_n

Dit was precies zoals wij het hadden gehoopt. Nee, misschien nog wel mooier. Dankzij de cursus HypnoBirthing die wij Karin hebben gevolgd voelde ik me zeker en had ik het gevoel dat wij dit konden.
De verloskundige van Anemoon gaven ons al het vertrouwen.
Wat ben ik blij dat wij overgestapt zijn naar deze fijne praktijk.

Eenmaal zittend op bed is het tijd om je te wegen.
Soumaya haalt de weegschaal en we leggen je in de doek op te wegen.
Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik wel even schrok toen ik het gewicht zag. Wat ben je een flinke dame.
We hebben je broers al gebeld, zij zijn met opa en oma en de rest van de familie naar de kermis.
Het is sneller gegaan dan dat ze gedacht hadden, ze waren nog niet klaar op kermis.

Ze komen nieuwsgierig en blij binnen.
Wat zijn ze trots. Wat zijn wij trots op jullie allemaal.
Lieve Jula, wat doe je het goed.
Heel de familie kan niet wachten om te komen en wij laten je maar wat graag zien.
Oma komt met eten… het is een groot feest.
In een warm bad geboren, in een warm bad verwelkomd.

De dagen die volgen, zijn fantastisch. Wat ben je een rustige en tevreden baby. We horen precies wat jij wanneer nodig hebt, dankzij DunstanBabytaal.

Wij genieten met volle teugen van jou en ons gezin. Wat een rijkdom.

“Als het maar gezond is” – en wat als niet? Geboorteverhaal van een tweede.

Nadat ik in maart 2015 na een mooie HypnoBirthing-geboorte mijn dochtertje Jana in de armen sloot wist ik: mocht het ons gegeven zijn nog een kindje te krijgen, dan weer op deze manier!

Dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend zou zijn weer op een natuurlijke manier te baren kwam helemaal niet in me op – tot de twintig-weken-echo. Ik had van tevoren afgesproken dat we alleen de belangrijke organen na zouden kijken om te weten of het kindje levensvatbaar is en of we thuis kunnen bevallen. Dit om de kleine zo min mogelijk te belasten.

Ik lag gezellig te kletsen op de echobank toen de echoscopiste stiller werd en vertelde dat er een gaatje in het hart zit. Nou, daar viel ik – uit de roze wolk, paf met mijn neus op de feiten: er is iets mis met MIJN kindje. Dit gebeurt toch alleen maar anderen?

We werden doorverwezen naar het Radboud in Nijmegen voor verder onderzoek. In die dagen had ik voldoende tijd om me helemaal gek te maken. Ik zag het al voor me: een geplande keizersnee in week 37, daarna meteen operatie en intensive care en couveuse en welke doemscenario’s meer. “Blijf rustig”, bleef ik tegen mezelf zeggen. Eerst zeker weten dát en wát er aan de hand is en vertrouwen hebben in de artsen. In het Radboud herhaalde ik mijn wens alleen maar het noodzakelijke te bekijken, maar alles was noodzakelijk nu (en als opleidingsinstituut ook nog eens meer echotijd). Uiteindelijk kregen we de diagnose AVSD (gat in het tussenschot van de boezem tot de kamer) met een kans van 50-80% op Syndroom van Down. Het kind zal geopereerd moeten worden, afhankelijk van hoe het hartje zich verder ontwikkelt eerder of later. In de buik is er niets aan de hand en hoeft er niets te gebeuren. Alleen in de gaten houden of het hart zich normaal blijft ontwikkelen.

Ik vroeg meteen wat het voor gevolgen heeft voor de geboorte omdat mijn wens was zo natuurlijk mogelijk te baren. Ze waren bereid om daarin zo veel mogelijk mee te gaan. Heel fijn! Maar zij wilden: het liefst in Nijmegen. Ze hebben een couveuseafdeling en alle specialisten. Voor ons is het een uur rijden naar Nijmegen en mezelf kennende hebben we die tijd niet. Inleiden? Echt niet, tenzij het echt noodzakelijk is! We lieten het zo en zouden over een aantal weken voor een nieuwe echo terugkomen. Ondertussen zou er een NIPT test gedaan worden. Mijn eerste reactie was geen test, want ik krijg dit kind hoe dan ook, maar ik ben blij dat we hem (in deze situatie) wel gedaan hebben. Twee spannende weken hadden we. Ik probeerde zo rustig mogelijk te blijven om de baby niet te belasten met mijn zorgen, maar dat was makkelijker gedacht dan gedaan. Ik begon met dagelijkse meditaties van de hypnobirthing-CD en de “meditatie voor de geboorte” van Ontspannen in de Babytijd. De woorden raakten me diep, maar het hielp me enorm. Met name de zin: “Wie je ook bent, wie je ook zal worden, ik zal er altijd voor je zijn en altijd van je houden” raakte me.

Daarnaast heb ik een (online)sessie bij Karin gedaan, waarin ze met mij een hypno-meditatie deed (en opnam) die het hartje zou helpen zich te blijven ontwikkelen. Ook deze meditatie nam ik op in mijn meditaties. Na twee weken kregen we bericht dat de baby geen syndroom van Down heeft. Ik was meer opgelucht dan ik had gedacht. En nogmaals: met Down was ze net zo welkom geweest.

Met deze duidelijkheid en veel visualisaties en meditaties en informatie van internet gingen we terug naar het Radboud. Het hart zag er goed uit! Het gat was er nog steeds, maar en ander gaatje was niet meer te zien en alles was verder goed ontwikkeld. De kindercardioloog wilde ons pas in de eerste zes weken na de geboorte weer zien en zag de noodzaak niet om in Nijmegen te bevallen! Wat een opluchting! Ik hoef geen woning te huren voor de weken dat ik ben uitgerekend, ik hoef Arjan niet uit te leggen wat hij moet doen als de geboorte op de snelweg gebeurt… Helmond, here we come!

Mijn verloskundige regelde een afspraak met de enige gynaecoloog die in “mijn geval” een natuurlijke geboorte aan zou durven en deze beaamde dat er niets een poliklinische geboorte in de weg zou staan en stemde in met mijn geboorteplan. Sterker nog: hij zei dat het niet nodig is om de harttoontjes te blijven monitoren tijdens de geboorte. Wel spraken we af dat we daarna overgeplaatst zouden worden naar de couveusesuite voor onderzoek en monitoring. Logisch, want er was wel degelijk iets aan de hand.

Nu de kaders bekend waren kon ik me verder richten op de geboorte en boekte een opfrismiddag bij Karin. Omdat ik de vorige keer overvallen werd door rug- en beenweeén/golvingen kreeg dit veel aandacht en natuurlijk alle technieken werden geoefend. Met dit ook weer in onze bagage gingen we de laatste weken in.

De weken gingen voorbij, de datum dat ik dacht dat ze zou komen kwam dichterbij, ging voorbij en niets. Prima, dacht ik. Waar je nu bent heb je het goed, maak maar extra spek aan om straks gewapend te zijn als je in de problemen komt doordat je bloedsomloop verandert en je het zonder mij moet doen.

Toen ik één (!) dag over tijd was werd mijn verloskundige zenuwachtig. Als de kleine er over drie dagen niet is moet ik gaan praten met de gynaecoloog in het ziekenhuis over wanneer er stappen ondernomen zouden moeten worden. Ik dacht, stappen ondernomen? Ik wil een natuurlijke geboorte en niet worden ingeleid! Dus, daar ging ik: elke dag flink wandelen, ondanks bekkenpijn, dansen, ontspannen, contact maken met de baby en haar het gevoel geven dat ze meer dan welkom is, ananas eten, mediteren en visualiseren en ik nam twee homeopathische middelen in.

Vrijdag nacht, negen uur voordat we de afspraak bij de gynaecoloog hadden braken de vliezen. Mijn man bleef rustig – het kan toch nog lang duren voordat je golvingen/weeën gaat krijgen? Ik had al de hele avond het gevoel dat ik ontsluiting had zonder de golvingen te voelen, maar had tegen mezelf gezegd dat ik me dat inbeeld omdat er zo veel druk op de ketel staat. “Bel toch maar de verloskundige,” zei ik. Jana werd wakker gemaakt, de laatste spullen in de koffer gedaan. De verloskundige (voor mij een redelijk onbekende) nam alle tijd om mijn geboorteplan door te nemen en ging, voordat mijn man Jana naar de oppas wou brengen, voor de zekerheid kijken hoe ver ik was. Ik voelde inmiddels wel wat golvingen. Opeens werd het hectisch. Er was geen tijd Jana naar de oppas te brengen, want we moeten NU naar het ziekenhuis. Ik had zonder het te merken 7 cm ontsluiting! Daar stond ik half-bloot naast mijn bed. “Heb je iets aan te doen? Heb je ergens iets van schoenen?” Twee minuten later zat ik op sloffen in de auto. De oppas haalde Jana op bij het ziekenhuis en had al een rolstoel voor mij geregeld – die engel. Ik kreeg al persdrang en in de derde versnelling gingen we naar de verloskamer. Op bed had Arjan net tijd om de muziek op te zetten en een keer de light-touch massage te geven. De baarkruk was net klaar toen ik voelde dat haar hoofdje er al half uit was. Ik ademde haar naar buiten en nam haar zelf aan – daar was ze, mijn kleine Eline! Ze zag er goed uit, was een redelijk flinke meid en ging meteen aan de borst waar ze lang en energiek uit dronk. Wat een opluchting en hoe blij waren we!

We hadden Nijmegen nooit gehaald, en ook geen enkele gynaecoloog had het gehaald bij de geboorte aanwezig te zijn. En toch was het een geruststelling dat het van tevoren al zo besproken was. _DSC1117

De verloskundige gaf ons alle ruimte om elkaar te leren kennen, te genieten en te voeden. Pas daarna gingen we naar een couveusesuite (zonder couveuse) waar Eline aan de hart- en zuurstofmonitor ging. Hier had ze gelukkig geen last van (alleen ik hoorde het gepiep nog steeds toen we een dag later weer thuis waren). We waren de kamer die eigenlijk geen hulp nodig hadden (is dit jullie eerste? Nee. Heb je de eerste borstvoeding gegeven? Ja. Hoe lang? Twee jaar. Oke, dus dat lukt wel.). Alle onderzoeken wezen uit dat Eline het goed deed en dat zagen we zelf ook. Met advies te bellen als er iets is (en een waslijst met nare dingen die zouden kunnen gebeuren bij een baby met een hartafwijking) mochten we naar huis – weer op sloffen.

Eline was een voorbeeldig kindje, zag er goed roze uit, dronk goed, was alert en niets wees erop dat ze last heeft van haar hart. Toch was er gezegd dat er op dag vier of vijf problemen kunnen ontstaan. Daardoor blijf je de hele tijd wachten op het moment dat het mis gaat. Gelukkig mochten we op dag vijf naar het Radboud voor onderzoek. Het hartje zag er top uit (op het grote gat na, natuurlijk). Er is geen lekkage van de kleppen en alles is goed aangelegd. De kindercardiologe paste de diagnose aan: ASD (dus geen gat tussen de kamers) type I (zonder symptomen), en zei dat we voor nu een normale baby hebben. Ze verwacht pas over een jaar problemen en dat er pas over twee jaar een operatie nodig zal zijn.

Met deze opluchting konden we eindelijk de roze wolk beklimmen en erin liggen, hangen, soezen.

 

Een geboorte die anders loopt maar waar de ouders met een goed gevoel op terugkijken.

De hete zomerdagen verliepen langzaam met een dikke buik. De 37 weken grens was gepasseerd en we waren klaar om thuis te bevallen. Maar het bleef stil. Zo ook na de 38 weken, na de 39 weken en zelfs na de 40 weken. Nu kon het elke nacht beginnen dacht ik. Maar nog steeds had jij het blijkbaar prima naar je zin in mijn buik. De uitgerekende datum was voorbij, de hittegolf was voorbij en een nieuwe was alweer in aantocht, de datum met mooie getallen was voorbij en ook de datum waarop we precies een jaar geleden een miskraam hadden. De verloskundige bood ons aan te strippen maar we zagen hier vanaf. Jij zou je eigen moment kiezen. Ook zou je geen leeuw meer worden maar een maagd gaan zijn.

Met 41 weken en 6 dagen hadden we weer een controle in het ziekenhuis. Dit keer bij ‘n gynaecologe die op sociaal vlak nog heel wat te leren had. Compleet overstuur kwam ik thuis van deze afspraak. We waren schandalig behandeld maar ook hadden we de boodschap gekregen dat het protocol van het ziekenhuis was niet langer te wachten dan 42 weken aangezien de voeding vanuit de placenta dan hard achteruit kon gaan. Onze eigen verloskundige heeft die avond nog snel een huisbezoek gedaan en alsnog gestript in de hoop dat het die nacht toch zou gaan beginnen. Ook heb ik van Karin telefonisch nog een ‘coming out’ sessie gehad. Maar het mocht allemaal niet baten, jij verroerde je niet.

Op 31 augustus, met 42 weken en ‘n behoorlijk dikke buik, vertrokken we dus ‘s ochtends naar het ziekenhuis. Wat een tegenvaller. Maar we hadden ons goed voorbereid en onze geboorte voorkeuren op papier gezet. We gaven ook aan de gynaecologe van de dag ervoor niet te willen zien. We gingen er het beste van maken. Aan onze wensen werd meteen voldaan want de stagiaire werd weggestuurd en daarna ook een assistent en onze eigen verloskundige. De verloskundige van het ziekenhuis had dezelfde achternaam als wij dus we grapten dat ze haar neefje ging verwelkomen.

Om 9 uur werden mijn vliezen gebroken. Je bleek in het vruchtwater te hebben gepoept, iets wat vaak voor bleek te komen na 42 weken. We hadden dus sowieso in het ziekenhuis moeten bevallen dus die gedachte stelde wat gerust.
Ik had al ontsluiting dus we gingen afwachten wat er ging gebeuren. Er kwamen wat weeën en ik ving ze zittend op een bank en stoel op. De gymbal was bij nader inzien toch niet zo fijn. Ik had de affirmaties en regenboogontspanning op mijn ipod gezet en er even naar geluisterd met oortjes in. De docking station waren we natuurlijk vergeten.

De weeën kwamen niet genoeg en om 12 uur, na op ons verzoek langer te wachten dan gebruikelijk, kreeg ik wee opwekkers toegediend. Helaas mocht ik hierbij niet meer staan, lopen of zitten terwijl ik helemaal niet liggend wou bevallen. Een tijdje heb ik dus maar op mijn zij gelegen als gulden middenweg. Toen bleek echter dat jij een sterrenkijkertje was en moest ik op handen en knieën in bed gaan zitten om jou te proberen tijdens de weeën gedraaid te krijgen.
Achteraf vraag ik me af hoe ver het pompje wee opwekkers open heeft gestaan. Het had allemaal wel wat minder gemogen. Ik kreeg namelijk een weeënstorm. Dat wist ik toen alleen niet en ik vroeg me af of dit het nu was, die zogenaamde ‘golvingen’. Ik heb bewust gevraagd mij geen tijd of centimeters mee te delen dus ik wist totaal niet hoe lang ik al bezig was en hoe lang ik nog moest. Ik vroeg me af hoe ik dit in godsnaam uren vol moest gaan houden in deze zware houding voor mijn zwakke polsen en bekkenpijn. Door de heftigheid van de wee opwekkers moest ik ook nog overgeven.

Ik zat compleet in mijn eigen bubble en focuste me op mijn ademhaling. De verloskundige zei af en toe iets tegen me over de ademhaling maar ik dacht ik doe lekker mijn eigen ademhaling die ik geleerd heb. Ook moest ik mijn ogen opendoen maar ik heb ze dicht gehouden. Ik wist dat ze ontspannen waren en het hielp me te focussen op mijn lichaam en ademhaling.
Ik hoorde de verloskundige en assistent zachtjes overleggen met elkaar en begreep toen dat ik een weeën storm had en dat het te hard ging, ik zat al aan de 9 centimeter. Ik zag ze spullen klaarleggen en wist dat het zover was, nu ging het gebeuren! Ik mocht gaan ‘persen’. Gelukkig heeft ze dit maar 1 keer ook zo gezegd tegen me want dat wou ik absoluut niet. Op een later moment toen een arts erbij kwam en ook tegen me ging praten en er dus 3 personen tegen me praatten, heb ik gezegd dat ze d’r mond moest houden… Ik kon me niet meer focussen.

Ik moest met mijn benen in de beugels gaan liggen. Ik protesteerde daartegen want ik wou niet op mijn rug liggend bevallen. Maar feit was inderdaad dat ik te uitgeput was door de weeën storm en dit nu het beste was voor mijn energie. En daar was ik het eigenlijk ook wel mee eens op dat moment. Dus plantte ik mijn benen maar in die stomme beugels.
Ik probeerde zo goed als mogelijk de j-ademhaling toe te passen tijdens een wee en mijn rust en focus te pakken in de momenten ertussen. En ja, dit was inderdaad net alsof ik moest poepen. (Wat ik overigens ook nog gedaan heb…) Ik had verwacht dat dit gedeelte pijn zou doen en dat je het oprekken echt zou voelen maar dat was eigenlijk helemaal niet zo. Het voelde als een enorme druk die steeds even krachtig werd bij een wee.

Het begon allemaal echter te lang te duren. Je hartslag daalde en ik begon te shaken. Ik kreeg zuurstof toegediend en achteraf hoorde ik dat op dit moment ook een spoedkeizersnede voor mij werd voorbereid. Gelukkig kwam ik weer bij en ook jouw hartslag was weer wat beter. Toch zouden ze de vacuüm moeten gaan gebruiken als het nog veel langer ging duren. Ik werd ook ingeknipt.

Tegen papa werd gezegd dat hij moest kijken omdat het hoofdje te zien was. Dit kon ik haast niet geloven want dat had ik zo helemaal niet gevoeld. ‘Hij is blond’, zei de verloskundige. Nog iets wat ik niet kon geloven omdat wij beide bruin haar hebben.
Er werd nog een keer tegen me gezegd dat ze de vacuümpomp moesten gaan gebruiken en dat was het laatste zetje dat ik nodig had, want ondanks dat ik zo’n ding nog nooit gezien heb wist ik wel dat ik dat absoluut niet wou.
Het was 17.06 uur. De verloskundige vroeg om mijn handen. Dat was ik helemaal vergeten, dat in onze voorkeuren stond dat we jou wilden aanpakken. Mijn handen raakten eerst een hoop instrumenten en metaal en toen had ik opeens iets warms en nats in mijn handen en pakte ik jou langzaam uit mij. Wat was dat raar. En bijzonder. En prachtig. Ik legde je op mij en zei tegen papa: ‘Hij is mooi hè?!’ Je had je ogen wijd open en keek me aan. Enkele momenten later lag je al aan mijn borst te drinken.

DSC_0091[1]

De navelstreng zat vast om je nek en was er snel afgeknipt. Jammer want we wilden hem laten uitkloppen. Na een tijdje mocht papa ‘m bij je navel alsnog kort afknippen, voor het idee dan maar.
Terwijl jij op mij lag moest ik weer gaan persen om de placenta eruit te krijgen. Helaas heb ik hiervoor ook oxitocyne toegediend gekregen. Er gebeurde echter niks. Er werd wat op mijn buik geduwd om mee te helpen. Ik dacht laat me met rust, ik ben klaar. Maar dat was helaas niet zo. De placenta zat vast (achteraf vermoed ik door een eerdere curretage) en ik moest snel geopereerd worden. Gelukkig hadden we ons moment samen gehad en had je al kunnen drinken. Ze hebben aan onze wens voldaan een uurtje buik op buik contact te hebben. Ik werd weggereden en je bleef samen met papa alleen achter.
Toen ik bijkwam waren jullie er gelukkig bij, hier had ik om gevraagd omdat ik een vorige keer erg vervelend uit de narcose ben ontwaakt. Toen ik je zag moest ik huilen. Het was echt zo, je was geboren!

We moesten de nacht blijven. Van het personeel kregen we complimenten over hoe we beiden de geboorte hadden gedaan, het was ze opgevallen dat we zo rustig waren. Dat gaat dus meestal anders blijkbaar.
Het enige dat jij aan de geboorte had overgehouden was een bult op je hoofd, deze trekt na een paar weken weg. Ook gaan we dan nog naar een osteopaat omdat je wat verkrampt beweegt en onrustig slaapt. De 3 bezoekjes en inbakeren helpen.
Ik zelf had een hoop bloed verloren en het ijzertekort en de narcose zijn me zwaar gevallen in de weken na jouw geboorte. Ik kom pas na 2 weken weer beneden en daarna gaat het herstel langzaam. De maanden na jouw geboorte leef ik, door mijn slechte herstel en door de stress van de zorg voor papa na zijn knieoperaties, in een behoorlijke roes. Pas sinds kort is de mist opgeklaard. Over een paar weekjes ga ik me laten ontstoren van de oxitocyne, hopelijk neemt dat de laatste restjes van mijn ‘niet mezelf zijn’ nog weg.

De HypnoBirthing cursus bij Karin heeft ons veel gegeven. Zekerheid en rust vooral. En ook al is het anders gelopen dan we gehoopt hadden, we hebben in alles een bewuste keuze gemaakt en hebben er vrede mee hoe het gegaan is. Ik heb zelfs zo enthousiast over het geheel verteld dat mijn vroegere beste vriendin besloot ook HypnoBirthing bij Karin te gaan doen.

Vandaag ben je 42 weken oud. Je bent nu evenlang bij ons als je in mijn buik hebt gezeten.
Je bent een heerlijk mannetje! Met je altijd brede lach en je grote blauwe ogen betover je iedereen om je heen. Elke keer als ik je aankijk smelt ik weg… Wat is het voorbij gevlogen, de zwangerschap, je geboorte en de maanden erna. We kunnen het leven zonder jou niet meer voorstellen!

 

De geboorte van onze Joris

Twee dagen achter elkaar ben ik alleen maar moe en moest ik heel vaak rusten. Het was maar goed ook dat ik naar mijn lichaam luisterde want op woensdag avond 18u braken mijn vliezen na een laaange harde buik. Ik voelde het scheuren van de vliezen binnen mijn buik duidelijk en een golf van helder vruchtwater landde in het bed.

Ik bleef rustig want ik was er helemaal klaar voor!

Ik belde mijn man meteen dat hij naar huis moest komen. Dan belde ik mijn verloskundige. Ik heb zelf naar het hartje geluisterd en kon dus aan haar doorgeven dat mijn vliezen gebroken waren maar dat ze nu niet moest komen. Het kindje deed het goed! We spraken af dat ik haar door mijn man laat bellen als ik haar echt nodig had.

Om 18.45u was mijn man thuis en hebben we nog de laatste dingen op orde gebracht. Afwas, opruimen en mijn man deed nog snel boodschappen zodat we voor morgen alles in huis hadden. Mijn buik rommelde wat maar er was geen verschil tot de afgelopen weken van mijn zwangerschap. Toen mijn man even weg was ben ik naar de geboorteaffirmaties gaan luisteren en ben op de bal gaan zitten zoals ik in de zwangerschap al deed.

Om 20u gingen we wandelen om de weeen op gang te brengen. Na een eerste kleine ronde moesten we terug omdat ik zo veel vruchtwater verloor. Toen ik weer „droog“ was gingen we nog een rondje. Deze keer iets langer. En toen merkte ik dat ik af en toe toch moest blijven staan om al de een en andere wee te verademen. De frisse lucht was heerlijk en koelde me af. Want langzaam kreeg ik het warm. Op het eind van ons rondje was ik blij dat we bijna weer thuis waren. Ik wilde terug mijn nestje in. Na maar liefst 1,25u te wandelen waren we dus weer thuis. Ik voelde duidelijk dat er een golfbeweging ontstond. Maar er zat nog geen regelmaat in.

Mijn man moest van mij nu het bevalbad opbouwen. Ik hielp hem. Toen we er mee klaar waren deden we het felle licht uit en lieten alleen de indirekte verlichting aan. Daarna deed ik lavendelolie in de geurlampen in de woonkamer waar ook het bad stond.15 min later stond ik onder de douche. Oh wat heerlijk! Even weer fris voelen en met lekker lavendeldouchgel er nog meer ontspanning in brengen.

De golvingen kwamen dichter op elkaar. Ik bleef rustig en deed de golfademhaling. Ik voelde me zeker.

Een half uur later stapte ik uit de douche en toen wist ik: Nu is het écht begonnen. Wat een oerkracht die door je lijf giert! Ik riep mijn man en hing met mijn hele gewicht aan hem. Bij de uitademing moest ik op een lange en diepe AAAAA-klank uitblazen. Anders kon ik de spanning niet kwijt. Maar dit hielp goed en ik merkte dat ik mijn onderbuik op deze manier kon ontspannen.

De volgende 30min liep ik in ons appartement rond. Bij elke golving ben ik aan mijn man gaan hangen. Om half twaalf stelde hij voor dat ik de regenboog-ontspanning zou kunnen proberen. Om er nog meer ontspanning in te krijgen. Ik ging dus op de grond zitten en met mijn bovenlichaam over mijn bal. De eerste 5 min van de oefening kreeg ik ook heerlijk rust en pauze tussen de golvingen. Maar toen zette het nog meer door en had ik bijna geen pauze meer. Ik vond het lastig om naar de regenboog-ontspanning te luisteren maar probeerde hem toch zo goed mogelijk te volgen. Bijna op het einde van de oefening zei ik tegen mijn man dat hij nu meteen de verloskundige moest bellen. Ik heb haar nu wel nodig! Ik kon alleen maar rechtop staan, hurken, knieen of aan mijn man hangen. Beweging deed me goed. Ik voelde de kracht van de golvingen in mijn onderbuik en ik kreeg het door de verschillende houdingen goed voor elkaar om onderin alles los te laten.

Om half 1 kwam de verloskundige. Ze zag me en zei tegen mijn man dat hij het bad nu moest vullen. Ze liet me mijn ding doen (bewegen, bewegen, bewegen en AAAAA klanken uitademen) en hielp met het vullen van het bad. Ik vroeg of de stagiaire nog komt want ik vond haar een hele lieve meid en ik wilde haar er graag bij hebben. Ze werd dus ook gebeld en kwam een half uurtje later. Ook zij hielp mee met het vullen van het bad.

Af en toe begon ik ook al mee te duwen. Het ging automatisch en ik kon er niets aan doen. De verloskundige merkte dit en liet me mijn gevoel volgen.

Ondertussen begonnen mijn benen moe te worden. Maar zitten of liggen was onmogelijk. Ik keek er naar uit het water in te kunnen. In de pauzes merkte ik ook dat de druk bleef hangen. Dit zei ik tegen mijn verloskundige en zij vond het een goed teken dat het vordert.

Om twee uur mocht ik eindelijk het bad in. Oh wat heerlijk! Gewichtloos, mijn benen kregen pauze. Ik kon me weer bewegen. En ik was in staat om van de pauze volledig te kunnen genieten.

Ik bewoog heen en weer en wisselde af tussen zitten en op handen en voeten hurken. Toen begon ik zelf te voelen wat er binnen in me gebeurde. Ik gaf dit aan mijn verloskundige door en ze was er hartstikke blij mee. Ik voelde namelijk alleen maar hoofdje en verder niets.

Toen begon ik nog sterker mee te duwen. Het was een oerkracht die me liet duwen. Zuchten was niet meer mogelijk. Mijn lichaam deed het vanzelf.

Iedere golving voelde ik wat de kracht deed met het kindje in mijn bekken. Het kwam dieper en dieper. Op een gegeven moment vroeg ik toch aan de verloskundige om ook even te onderzoeken. Ik voelde namelijk weer een vochtblaas ondanks dat ik gebroken vliezen had. Ze bevestigde wat ik voelde en vroeg wat ik er mee wil. Ik wist het niet en ze liet me gewoon weer met rust. De volgende paar golvingen heb ik geprobeerd met mijn vingernagel door de vochtblaas heen te prikken. Zonder na te denken. En het lukte na een paar pogingen! Dit liet het hoofdje meteen nog een stukje dieper komen.

Om half drie zei ik tegen iedereen in de kamer dat het hoofdje nu bijna zichtbaar moest zijn. Ik spreidde mijn schaamlippen en men zag inderdaad het hoofdje staan. Vanaf dit punt deed de verloskundige haar zaklamp aan om er toch een iets betere zicht op het gebeuren te krijgen. Ik liet het hoofdje iedere golving meer en meer in mijn hand geboren worden. In de pauze zakte het weer terug. Mijn verloskundige besterkte me in mijn doen en dat het precies goed was zoals ik het deed. Langzaam en rustig.

Het prikte en brandde nu toch sterker en sterker maar tegelijkertijd voelde ik het hoofdje meer en meer geboren worden. En opeens was het grootste gedeelte geboren en merkte ik hoe voorhoofd, neus, mondje en kin geboren werden! Ik keek bewust tussen mijn benen en zag het hoofdje er staan! WOW! Nog 1 golving te gaan en ons kindje is volledig geboren! Maar nu even van de pauze en het laatste moment van deze geboorte genieten!Joris-site-fb kopie

Bij de volgende golving ging alles van zelf… Ik duwde nog een klein beetje mee en ik voelde een soort schroefbeweging binnen in mijn bekken. Mijn handen voelden mijn kindje volledig geboren worden. Ik greep hem en tilde hem op uit het water naar mijn borst.

Daar ben je dan! Ik moest je na een tijdje van de verloskundige kort in je gezichtje blazen want we wachtten nog op je eerste ademhaling. Toen heb je kort een huiltje gemaakt. En dan keek je rustig rond. Ogen wijd geopend keek je naar mij en naar je papa. Zo konden we een half uur van je genieten en elkaar leren kennen. Om half 4 vroeg mijn verloskundige om nog een keer mee te duwen voor de placenta. Ze moest me hiervoor wel helpen. Kort en krachtig op mijn buik gedrukt en beneden plopte de placenta er uit. Inmiddels was het 3.45u.

De placenta werd nog in bad nagekeken en dan in een plastic zakje gestopt. Nog steeds verbonden aan ons kleintje. Onze zoon werd toen van papa naar de slaapkamer gedragen en hebben ze huid op huid lekker geknuffeld. Ik werd uit bad geholpen en naar de slaapkamer gebracht.

Hier kreeg ik een paar hechtingen en toen heeft mijn man de navelstreng doorgeknipt met kindje op zijn buik.

Toen werd hij aan mij gegeven voor de eerste keer borstvoeding. En ook dit deed hij fantastisch!

Na aan beide borsten goed te hebben gedronken werd ons kindje nagekeken op het aankleedkussen naast ons.

De verloskundige en de stagiaire gingen om half zes naar huis en wij lagen blij in ons bed.

Voor het eerst als klein gezin.

 

Het geboorteverhaal van Merel of… Hoe Merel mij liet landen

Vandaag wordt ze 1 jaar, onze mooie Merel. Ze is en blijft een cadeau waar ik intens dankbaar voor ben. Merel is een hartenopener. Mijn grootste geluk van afgelopen jaar.

Ik wilde graag zo natuurlijk mogelijk bevallen. Hoe precies, dat maakte me niet uit. Maar ik wist en voelde heel zeker dat Merel thuis geboren zou worden.

Toen ik net zwanger was, was ik misselijk. Iemand vertelde me dat dat kon komen doordat ik niet genoeg geaard was. Het klopte. Als ik misselijk werd, en ik at een wortel, ging het over. We aten pastinaken en wortels tot het bij iedereen behalve bij mij, de neus uitkwam. Ook buiten in de tuin spelen met Liene hielp. Als ik misselijk werd, wist ik dus wat me te doen stond. Dan was het tijd om uit mijn hoofd, in mijn lijf te komen. Naar mijn lijf te luisteren.

In de yogalessen deden we veel aardende oefeningen. Ook de hurkhoudingen waren bij mij favoriet. Ik voelde dat deze houdingen mij zouden gaan helpen om Merel geboren te laten worden op de manier die voor haar en mij goed zou zijn. Ik ontving prachtige geboortebegeleidings-afstemmingen op Merel van collega-vriendin Youssi. Daarin stond óók het belang van aarden. Van warme voeten en benen, naar buiten gaan. Ook stond er in dat muziek of geluiden me zouden helpen.

Merel liet me weten dat het voor mij nodig was híer te zijn, in het hier en nu. Zodat ik zou landen in mijn lijf, en zij de start zou krijgen die ze nodig had om haar leven op aarde voor haar zo goed mogelijk te beginnen.

Naarmate Merels geboorte steeds dichterbij kwam, was ik alleen nog maar bezig met aarden aarden aarden. Ik gebruikte aardende olie, aardend eten, aardende kleuren, aardende stenen, en zocht naar aardende muziek. Ik had zelfs een meditatie voor mezelf geschreven om te aarden. De rode voetbalsokken van mijn lief had ik me toegeëigend. Mijn broekzak zat vol met stenen. Ik deed mijn hypnobirthing oefeningen en ademde naar beneden, de hele dag door.

Het weekend voor Merels geboorte was het vies, druilerig weer. ‘Goed weer om te bevallen’, kreeg ik in een appje van een vriendin en familie. Maar die zaterdag en zondag gebeurde er niets. Zondag zetten we het bevalbad op in de huiskamer, en speelden we erin. Zondagmiddag gingen we ondanks de regen, naar het bos. Die avond keek ik een film. Nog niks aan de hand…

Tot ik ’s nachts wakker werd. De wekker gaf 1.11 aan en ik glimlachte. Op de wc voelde ik dat er iets rommelde in mijn buik. Terug in bed rommelde het nog meer. Ik stootte mijn lief aan: ‘volgens mij is het begonnen’. Ik draaide me nog eens om, want als het zou beginnen, wilde ik zo goed mogelijk uitgerust zijn. Maar het gerommel veranderde in golvingen, weeën dus. Ik belde Femke, de verloskundige. Mijn lief ging beneden het bad vullen. Ik draaide me op mijn zij en doezelde nog een uurtje door.

Toen ik om 3.15 beneden kwam, had Henk het bad gevuld en de open haard aangemaakt. Hij had kaarsjes aangestoken en rode handdoeken klaargelegd. Want aarden, aarden aarden, ook hij was er druk mee. Henk vroeg of hij Femke zou bellen, en ik zei ‘nee’. Maar meteen daarop kreeg ik als antwoord een stomp van Merel. Een harde.

‘Ja!’ zei ik, bel Femke toch maar! Merel was aan haar laatste reis begonnen. En ze had er zin in zo te merken…

Het water in het bad was heerlijk warm. Ik zocht allerlei houdingen op. Zittend op de grond, hangend over de rand van het bad. Op handen en knieën. ‘Zal ik je moeder bellen voor Liene?’, vroeg Henk. Maar dat hoefde niet. Ze sliep nog, alle stress die ik had gehad rondom Liene, of ze wel of niet thuis zou moeten zijn bij de geboorte, verdween. Het enige dat ik voelde was vertrouwen. In mij, het meisje in mijn buik, in Henk, en het moment. Alles liep zoals het de bedoeling was.

Ik zat in bad en visualiseerde dat ik mijn buik vulde met een rode ballon, precies zoals ik had geleerd bij de hypnobirthingcursus. Ik ademde naar beneden. Henk hielp me door met zijn hand op mijn onderrug te duwen. Om 4.45 was Femke er. Om 5 uur werd Liene wakker. Ze kwam me kusjes geven, legde haar handje op mijn rug. Ze hielp Femke met het bij elkaar zoeken van de spulletjes voor de baby. Ik hoorde alles, was me bewust van alles om me heen, maar ook totaal aanwezig in mezelf.

We belden mijn moeder, die meteen kwam. ‘Mam, trek je jas maar uit, want het gaat snel, zei ik.’ Ik wilde dat ze bleef. Ze nam Liene mee naar boven, om haar aan te kleden en om samen te spelen.

Ik zat in bad en ademde. Na een tijdje had ik persdrang. Ik vond het weel heel snel gaan ineens, maar Femke zei dat ik er aan toe mocht geven. Ik ademde naar beneden, zei tegen Merel dat we het samen zouden doen. En ik visualiseerde dat ik haar uit mij ademde.

Het deed pijn en even raakte ik mijn aandacht kwijt. Ik riep ‘auw’ en ademde hoog. Toen herinnerde ik dat wat Merel me had laten weten in de geboortebegeleiding en dat wat ik zelf ook al had gevoeld. Ik heb geen muziek nodig, maar ik mocht geluid maken. Zelf.

Ik ging weer de laagte in, maar dan met mijn stem. Zo zette ik de pijnlijke hoge ‘aaaauw’ om in een lage ‘aaah’. Door dat te doen met mijn stem, ging ik ook met mijn aandacht naar beneden, ontspande mijn gezicht als vanzelf en voelde ik Merel zakken. Tussen de weeën door bromde ik als een lage bas die zijn toon niet weet te vinden, maar dat maakte niet uit, want het werkte wel. Ik zong Merel naar beneden. Elke keer als ik in de laagte zat, voelde ik me goed. Zo vol vertrouwen, zo aards, zo oer…

Na wat persen was daar Merels hoofdje. Ik voelde zelf of de navelstreng niet per ongeluk om haar nekje zat, alsof ik dat al honderd keer in dit leven gedaan had! Toen hoorde ik gestommel op de trap. Mijn moeder en Liene kwamen naar beneden. Ik hoorde mijn moeder zeggen: ‘ik kon ze niet meer tegenhouden!’ En ik hoorde mezelf zeggen: ‘dat is niet erg, Liene kom maar kijken.’

‘Je zusje wordt zo geboren,’ zei Femke tegen Liene. En inderdaad. Nog één keer persen en de laagte in met mijn stem… en daar was ze dan. Ik pakte ze zelf uit mij, helemaal zelf! Ergens hoorde ik Henk verbaasde kreten uitslaan, maar dat hoorde ik maar half. Ik had haar vast, ze was zo mooi en klein… ik legde haar tegen me aan. Zo bijzonder om mee te mogen maken, Merel en ik, samen geland… met de liefste mensen om me heen die ik heb.

DSC_6191

Vandaag is het precies 1 jaar geleden dat ze bij ons kwam, en we haar eindelijk konden vasthouden. Ik ben zo dankbaar. Voor wat ze mij heeft gebracht nog vóór ze kwam. Voor wat ze mij gebracht heeft tijdens de zwangerschap. Voor de prachtige geboorte-ervaring. En voor alles wat ze me in het afgelopen jaar al heeft geleerd. Ze liet me voelen dat ik oude pijn mocht los laten, ze liet me voelen dat ik keuzes mocht maken vanuit plezier. Er is zoveel dat ik heb geleerd, met haar, door haar.

Als ik me nu niet zo lekker voel, weet ik wat me te doen staat. Dan gaan we naar buiten. Naar het bos, of spelen in de tuin. Ik zittend op mijn hurken, Merel met haar regenbroek aan op de grond. Buiten zitten op de grond is voor haar ook helend heb ik gemerkt. Wortels en pastinaken, daar houdt ze ook van. En van zingen.

En zo landen we weer, elke keer weer, een stukje meer.

Karin, jij hebt mij heel erg geholpen Merel te laten landen in een lichaam… door mij te helpen via Aquarius Angels healing, en door de Totaal Balans die je bij mij hebt gedaan. Daardoor kwam ik er achter dat ik bepaalde voedingsstoffen beter even kon laten staan en andere juist meer nodig had om me goed voor te bereiden op een zwangerschap. Dankjewel voor je altijd liefdevolle aandacht en interesse, toen en nu!

Marieke van Riel is schrijver, Luisterkindwerker en -trainer. In haar praktijk helpt ze volwassenen en kinderen de weg naar het licht in henzelf opnieuw te vinden. Ook helpt ze wensouders met hun kinderwens. www.windkrachtmee.nl

 

Geboorteverhaal Jens

Onze zoon Jens is ons tweede kindje. Hij heeft een zusje van 2 jaar.

De geboorte van onze dochter hebben wij, mijn man en ik, als mooi en bijzonder, maar ook als erg ingrijpend ervaren. Het was nieuw en overkwam ons. Ik had veel pijn en kon hier moeilijk mee overweg. Dit maakte het ons een heftige gebeurtenis en we hebben na de geboorte van ons eerste kindje echt tijd nodig gehad voordat we er niet meer aan dachten. We hebben er de weken na de geboorte dagelijks over gesproken, over hoe we het ervaren hadden en wat het met ons deed.

Toen ik in verwachting was van Jens, waren we natuurlijk erg blij. Toch merkte ik ook dat ik, als ik aan de naderende geboorte dacht, ik ook angst voelde. Ik zag ertegen op en we wilden het daarom graag anders.

Speurend op internet kwam ik hypnobirthing tegen. Er werden cursussen aangeboden van 1 weekend, maar ik vond ook de website van Karin Kagenaar. Zij bood cursussen aan die verspreid werden over 5 weken. Dat sprak ook meer aan. Na informatie ingewonnen te hebben bij Karin, en na oppas geregeld te hebben voor onze dochter, schreven we ons in.

We werden hartelijk ontvangen door Karin. De groep telde 5 stellen en de sfeer was snel open en ontspannen. Er werd goed uitgelegd waarom ontspannen tijdens de geboorte zo belangrijk is en wat spanning met je lichaam doet. Dit inzicht en de praktische oefeningen die we aangeboden kregen die we thuis samen herhaalden, gaven na een aantal weken meer vertrouwen en minder angst voor de geboorte. Ook de oefening voor het loslaten van beperkende gedachten heeft hierbij geholpen. Het was erg fijn om ons samen goed voor te bereiden.

Op 21 augustus werd ik om 1 uur wakker. Lichte krampjes en wat bloedverlies. Zo begon de bevalling van ons meisje ook. Bij haar geboorte duurde het erg lang voor de opening goed vorderde. Dat in gedachten dacht ik, ik ga maar slapen, het zal allemaal nog wel even duren. Dat lukte pas na een paar uur wakker geweest te zijn, maar ik kon goed ontspannen en sliep van 4 tot 7 uur.

Onze dochter wordt wakker, we staan op. De golvingen blijven komen, maar er zit 8 minuten tussen. Dat blijft zo, maar ik heb er niet veel last van. Om 8.30 bellen we oma, dan weet zij dat we snel kunnen bellen voor opvang voor de grote zus in spe. Om 9 uur bel ik de verloskundige. Na overleg spreken we af dat ze langs komt na de bevalling waar ze mee bezig is. Als de golvingen elkaar sneller op gaan volgen moet ik eerder bellen.

Ik ben moe door de korte nacht en ga even liggen. Met de regenboogontspanning val ik in slaap en wordt om 11 uur wakker. Ik blijk een oproep gemist te hebben. De verloskundige. Ik bel haar terug en ze geeft aan dat ze niet kan komen, ze is nog bij de bevalling. Komen de weeen al om de 5 minuten vraagt ze? Ik geloof het niet, maar ik zal het eens bij gaan houden zeg ik.

Na 3 kwartier volgen de golvingen elkaar ineens sneller op, 3 minuten… en ze houden 1 a 1.5 minuut aan. Snel bel ik de verloskundige. Het is zondag dus ze gaat haar collega inschakelen en komt zo snel mogelijk. Ook oma is inmiddels gebeld. Ik smeer boterhammen aan het aanrecht, ik heb trek en heb energie nodig denk ik nog. Af en toe komt er een pittige golving die het smeren en eten even onderbreekt. Toch kan ik ze goed opvangen met de langzame ademhaling. Tussen de golvingen door eten we boterhammen met zijn drietjes. De sfeer is ontspannen.

Oma komt. De verloskundige vlak erna. Oma vangt ons meisje op. Ik ga met de verloskundige Marjo naar boven. Ik voel me ontspannen, maar ik ben ook heel benieuwd, hoe ver zal het gevorderd zijn? Marjo doet haar onderzoek en tot haar en mijn verbazing is de opening al ver gevorderd, 8 cm! Ik word er emotioneel van, ik ben zo blij. Ook mijn man is erg verbaasd en blij en hij wordt meteen aan het werk gezet. Ook wordt de kraamhulp gebeld, ik wil graag thuis blijven.

Marjo pakt haar spullen uit de auto. Ik loop wat rond en ga nog even naar beneden om mijn dochtertje nog even te zien en het goede nieuws aan oma te vertellen. Het is inmiddels 13.15.

Ik lig op bed en adem rustig en langzaam in en uit. Ik visualiseer dat de spieren die voor de opening moeten zorgen fluwelen, slappe lintjes zijn.

Dat helpt goed. Ik voel pijn, maar het is goed te hebben. Ik lig er zo ontspannen bij dat Marjo aan Doris, de kraamverzorgster, vraagt of ik nog weeën heb. Ze kan mijn gezicht niet zien. We hebben heel veel handreikingen en oefeningen gekregen en geleerd, maar ik heb genoeg aan de visualisatie en de langzame ademhaling.
Bijzonder dat je op dat moment gebruikt wat je nodig hebt, dat kun je van te voren niet bedenken.Het duurt nog een uurtje voor in persdrang voel maar ineens is er persdrang.
De laatste fase. Ik probeer de j-ademhaling maar ik vind het lastig. Ik kies toch voor de tradionele persmethode :-).

Gelukkig is het niet warm en komt de baby vlak voor de voorspelde hittegolf. Ik wil graag dat de baby er snel is. Niet volgens de principes van hypnobirthing, maar toch voelt dit nu het beste. Na een klein half uurtje wordt Jens geboren. Hij ziet bleek, maar huilt en het gaat goed met hem. Wat zijn we blij! Hij wordt op mijn borst gelegd en poept meteen. Onder de poep ligt hij bij me en lig ik naar hem te kijken, welkom lief mannetje!

De geboorte is zo fijn verlopen! Ik vond alleen het laatste half uurtje onaangenaam, Marjo wilde inknippen, maar dat wilde ik niet, je hebt zo lang last van de hechtingen. Marjo heeft dit gerespecteerd en het was uiteindelijk ook niet nodig, maar het persen duurde daardoor wat langer.

Jens wordt onderzocht. Ik wordt gehecht, alles wordt opgeruimd en mijn man en ik zijn even alleen met Jens. Even bijkomen samen. Daarna haalt mijn man Jens’ grote zus om kennis te kunnen maken met haar broertje. Wat zijn we rijk, met 2 mooie kindjes!

En wat zijn we rijk met zo’n mooi geboorte-ervaring.

IMG_6485.1.2

 

Alles anders…..en toch goed erop terugkijken, ook dat kan!

18-9-2016.
Het is zondagochtend en Peter en ik slapen heerlijk uit. Niet wetend dat dit voorlopig de laatste keer is dat dit kan. Als ik rond 11en beneden kom merk ik dat ik super chagrijnig ben. Gisteravond heb ik me bij mijn ouders thuis al op mijn zusje afgereageerd en nu krijgt Peter een uitbrander. Ik ben het in één keer helemaal zat dat ik nul energie heb, al heel de zwangerschap van alles niet mag eten en op feestjes saai water sta te drinken en geen energie heb om de dansvloer onveilig te maken.

Snel nadat we beneden komen merk ik wat activiteit in mijn buik. Oefenweeën zeg ik tegen Peter. Die heb ik een tijdje terug ook al gehad en dat stelde niet veel voor. We zijn nog een week voor de uitgerekende datum, dus het trekt vanzelf wel weer weg is mijn gedachte. Voor de grap ga ik toch even timen, het wisselt, af en toe om de 4 minuten, maar dan zit er weer 7 of zelfs 12 minuten tussen. Maar goed, het doet geen zeer, en ik kan nog in beweging blijven. We ontbijten op het gemakje en lezen de krant. Het is hooguit wat ongemakkelijk en moet ik af en toe even tegen de aanrecht leunen om ze weg te ademen.

Voor alle zekerheid stuur ik Peter naar de bouwmarkt. Voor het bevalbad moesten we nog een koppelstukje voor de kraan hebben. Ik dacht, als het nu vannacht toch gaat komen, dan kunnen we dat maar in huis hebben. Hij is de deur nog niet uit of bij mij slaat eindelijk de nesteldrang toe in de vorm van schoonmaken. Ik was nog blij dat dit me bespaard was gebleven, maar opeens moet NU METEEN het één en ander schoongemaakt worden. Gelukkig duurt die bui maar een half uur.

Als Peter thuiskomt wil hij lunch gaan maken zodat hij de start van de Formule 1 kan zien om 14.00h. Ik heb geen honger en ga vast op de bank liggen. Vanaf de start van de F1 gaan de oefenweeën bij mij wat meer pijn doen. Ik moet ze nu echt actief gaan weg ademen met de golfademhaling. In rap tempo gaat het meer pijn doen en ik besluit boven in het gewone bad te gaan liggen. Nog steeds in de volle overtuiging dat het oefenweeën zijn en wel weg trekt met wat ontspanning. Peter denkt ondertussen wel dat het begonnen is en wil het bevalbad vol laten lopen. NEE, zeg ik een beetje boos. Het is pas begonnen als de verloskundige zegt dat het gaat komen vandaag.

Om 14.30h zeg ik tegen Peter dat hij toch maar even moet bellen naar de verloskundige. In bad probeer ik een houding te vinden waarbij ik de weeën weg kan ademen, maar ik heb mijn ademhaling niet onder controle. Ik snap er niks van, ik had zo veel geoefend met die golfademhaling en nu lukt het me niet. Als het een cm per uur is, zoals men ‘gemiddeld’ zegt, dan vraag ik me af hoe ik de komende uren vol moet gaan houden. Ik zie Peter op z’n telefoon kijken en vraag hoe lang het nog duurt voordat de verloskundige er is. Ze zal er zo wel zijn denkt hij. Ondertussen blijft hij erg rustig en zegt hij dat ik goed moet ademen, diep naar mijn buik en niet moet panieken. Ik knijp z’n hand fijn en zeg dat ik het gevoel heb dat ik moet persen. We realiseren ons allebei dat dit nog niet kan, de weeën zijn nog geen uur ‘echt’ op gang. Om 15.10 gaat de deurbel en staat de verloskundige voor de deur. Toch wel wat opgelucht doet Peter de deur open. Achteraf vertelt hij dat hij al ‘iets’ tussen mijn benen zag bungelen en zich afvroeg of we de bevalling met z’n tweeën moesten doen zonder hulp.
Als de verloskundige de badkamer binnenkomt ziet Peter haar schrikken. Zij had duidelijk gedacht om even te komen kijken en dan vanavond nog eens terug te komen. Ze had niet verwacht mij zo aan te treffen. Peter maakt een grapje dat het zeker al te laat is om het bevalbad vol te laten lopen. Dat is inderdaad zo, maar dit breekt de spanning wat en de verloskundige komt naast me zitten. Ik probeer net een wee weg te ademen en zij helpt me door het traditionele puffen voor te doen. Ik merk dat ik daar iets meer controle mee heb. Als de wee voor bij is controleert ze mijn ontsluiting. Die is 10 cm.
Hehe, dat verklaart mijn persdrang en waarom de golfademhaling niet meer werkt. Het ‘iets’ wat Peter naar buiten zag bungelen blijken mijn vliezen te zijn.
De verloskundige wil me graag uit bad hebben, hier heeft ze niet genoeg plek. Tussen twee weeën door helpt ze mij er uit en stuurt ze Peter naar de auto om haar spullen te halen, zelf durft ze niet meer weg. In de slaapkamer wil ze me op bed leggen. Daar ben ik het zwaar niet mee eens. Ik wil echt niet op bed bevallen. Ik vraag haar de grote bal van beneden te halen waar ik veel op gezeten heb de laatste tijd. Peter brengt het vloerkleed op de slaapkamer snel in veiligheid, en er worden allerlei handdoeken en matjes neergelegd.

Tijdens de persweeën is het fijn om met mijn buik op de bal te hangen. Peter zit aan de andere kant tegenover me, houdt me vast en zegt dat ik nu wel de J-ademhaling mag doen. Hij doet hem voor, want ik kan niet echt meer bedenken hoe die gaat. Ohja… hehe, dat is fijn en werkt een stuk beter! De druk van het hoofdje is nu enorm en het is fijn om ‘auw-auw-auw’ te roepen. Het doet ook wel serieus pijn, maar het is vooral een uitlaatklep. De verloskundige belt nog snel naar de kraamzorg, die ook graag bij de bevalling aanwezig wil zijn. Daarna prikt ze mijn vliezen door. Ik hoor haar zeggen dat bij de volgende wee het hoofdje er wel is. Bij die volgende week denk ik er anders over. Die duurt lang genoeg om ons kleine meisje in 1x de wereld in te helpen. Om 15.40h wordt E. geboren en de verloskundige vangt haar op.

Ze zegt dat ik nu naar achteren moet gaan zitten om E. aan te pakken. Ze legt ons kleine meisje in mijn handen en ik kan alleen maar vol verbazing naar haar kijken. Daar is ze zomaar opeens.
Houd haar maar tegen je aan zegt de verloskundige. Oh ja, natuurlijk. Helemaal beduusd druk ik haar tegen me aan. Ik kan het nauwelijks geloven.

Dan ben ik eindelijk bereid om in bed te gaan liggen. Gelukkig is Peter nog altijd even relaxt en is hij goed op de hoogte van ons geboorteplan. Hij zegt dat we de navelstreng uit willen laten kloppen. Dat doen we, en dan knipt Peter hem door. Een spuit voor de placenta hoeft ook niet. De verloskundige legt haar handen op mijn buik en zegt dat ik nog een keer moet proberen te persen, kijken hoe dat gaat. Zo gezegd, zo gedaan, 16 minuten na E. is ook de placenta er. Op hetzelfde moment gaat de deurbel. De kraamzorg heeft precies alles gemist. Hier kon ze natuurlijk niet tegen aan rijden.
Ze helpt wel meteen met het aanleggen. Ons kleine meisje ligt op m’n buik en ik lig met Peter stapelverliefd naar haar te kijken. Hier is ze dan, zomaar een week te vroeg, dit hadden we vanochtend echt niet kunnen denken.

Geboorte van de eerste, totaal anders dan gehoopt/gewenst en tòch een positieve ervaring! Ook dat is HypnoBirthing; je mindset 🙂

Het is donderdag 28 juli, 23:30 uur ’s avonds, ik ben ruim 41 weken zwanger. Tijdens het tandenpoetsen voel ik een duidelijke pijn in mijn buik, maar ik besteed er niet teveel aandacht aan. Ik loop naar de slaapkamer en naast het bed keert de pijn weer terug. Ik vraag mezelf af of mijn darmen aan het rommelen zijn of dat er iets anders aan de gang is..? Zodra ik in bed lig keert de pijn weer terug en kan ik niet blijven liggen. Het is begonnen!

Mijn vriend en ik gaan naar beneden en terwijl hij zachte lichtjes aan doet, muziek op zet en wierook aansteekt, ga ik op de fitness bal zitten. Heen en weer wiegend op de bal en met de diepe ‘golf-ademhaling’ (hypnobirthing) zijn de weeën goed op te vangen. Ik schrik er wel een beetje van dat de weeën vanuit het niets zo intens zijn en ook al zo snel op elkaar komen. Ik was in de veronderstelling dat het rustig aan zou beginnen en dan langzaam zou opbouwen! Mijn vriend heeft de weeëntimer aangezet en de weeën komen om de 3 minuten en houden 1 tot 1,5 minuut aan. Hij ‘installeert’ het TENS apparaat op mijn rug en hoewel het prikkelende gevoel dat het apparaat geeft even wennen is, leidt het op een prettige manier af van de pijn. Om 00:40 uur, de weeën zijn nu ruim een uur op gang, belt mijn vriend de verloskundige. Zij is net aan het afronden bij een andere bevalling en komt daarna onze kant op.

De weeën worden heviger en zijn op de bal niet meer fijn op te vangen. Ik ga achterstevoren op een stoel zitten met 2 kussens tegen de leuning om overheen te hangen, dat is fijn. Rond 01:30 uur staat onze verloskundige aan de deur en nadat we tussen de weeën door even wat gepraat hebben ga ik liggen zodat ze me kan onderzoeken. Op mijn rug liggen is echt geen pretje, maar gelukkig werkt ze snel. Al 4 centimeter ontsluiting, fijn om te weten waar ik sta en dit valt me niet tegen! Mijn vriend begint met het opzetten van het bevalbad waarin ik wil gaan bevallen en komt me tijdens iedere wee ondersteunen. De verloskundige gaat nog even naar huis en wil na 2 uurtjes weer terugkomen. Dat duurt me gevoelsmatig iets te lang dus spreken we af dat ze er na 1,5 uur weer zal zijn. Mijn vriend heb ik ondertussen echt nodig bij het opvangen van de weeën, ze zijn heel intens. De sfeer is fijn, met rustgevende muziek en de geur van de wierook, en mijn vriend en ik dicht bij elkaar.

Rond 4:15 uur staat de verloskundige weer aan de deur. Ik ga liggen zodat ze me kan onderzoeken, en Ik heb 9 cm ontsluiting! Dat gaat snel, dat had ik niet durven hopen! De verloskundige belt de kraamzorg voor assistentie en legt haar spullen klaar. Ik lig op mijn zij op de bank en mijn vriend zit bij mij. De kraamverzorgster arriveert, stelt zich voor en maakt alles klaar voor de komst van ons kindje. Het gaat allemaal een beetje langs me heen, de weeën zijn heftig en ik zit echt een beetje in mij eigen wereldje. Omdat ik zo ontspannen ben, zijn de weeën wel nog steeds goed op te vangen, de endorfines doen hun werk! De verloskundige vraagt me op een gegeven moment of ik persdrang heb. Dat heb ik inderdaad, waarschijnlijk maakte ze dit op uit het gegrom dat ik produceer om de druk weg te ‘zuchten’. Ze onderzoekt me nog een keer en merkt op dat mijn vliezen helemaal bol staan, dit veroorzaakt de druk die ik voel. Net op het moment dat ze voorstelt om mijn vliezen te gaan breken, breken ze spontaan. Het voelt alsof er een vloedgolf aan vruchtwater naar buiten stroomt en dat is best een opluchting, het verlicht de druk! Helaas is het vruchtwater helemaal groen, ons kindje heeft erin gepoept. Ondanks de 9 centimeter ontsluiting en een bevalbad dat klaarstaat om erin te stappen, moeten we naar het ziekenhuis om daar verder te bevallen.

Het is 6:30 uur ’s ochtends en de straat is nog in diepe rust. Ik word in de auto geholpen en we rijden naar het ziekenhuis. Geen lange rit gelukkig maar ook geen vervelende rit, ik zit in mijn eigen coconnetje en heb het niet heel bewust meegemaakt. We parkeren bij de spoedpost en ik word in een rolstoel naar de verloskamer gebracht , waar ik op bed word ‘geïnstalleerd’ aan de monitor. Het ziekenhuis personeel stelt zich voor en onze verloskundig draagt de zorg over. Ze vraagt of we het fijn vinden als ze nog bij ons blijft. Ja heel graag, toch fijn om er een vertrouwd persoon bij te hebben!

De verloskundige van het ziekenhuis checkt mijn ontsluiting en die is nog steeds 9 cm, nog één centimeter te gaan. De weeën zijn echt heftig maar ik voel me heel rustig en kan ze met mijn vriend aan mijn zijde goed opvangen. De persdrang die even verdwenen was nadat mijn vliezen waren gebroken, keert in het ziekenhuis vrijwel direct weer terug. De klinisch verloskundige geeft aan dat ze me aan een infuus met wee opwekkers wil leggen, zodat de weeën nog krachtiger worden en ik van 3 weeën naar 4 weeën per 10 minuten zou gaan, omdat ik ondertussen al een paar uur op 9 centimeter ontsluiting zit. Dit spreekt me helemaal niet aan, de weeën zijn al zo hevig en bovendien wil ik een zo natuurlijk mogelijke bevalling. We spreken af dat ze mijn ontsluiting om 8:00 uur nog een keer checkt en we dan verder kijken.

Om 8:00 uur is er nog niets veranderd en dus wordt het infuus klaargemaakt. Dit duurt eventjes en als ze het infuus komen aansluiten controleren ze op mijn verzoek nog één keer de ontsluiting. Ik hoop zó dat het infuus niet nodig is, met name omdat ik een natuurlijke bevalling wil waarbij mijn lichaam en ons kindje alles zelf regelen. De ontsluiting is echter nog niet gevorderd en het infuus wordt aangesloten. De weeën zijn inmiddels zo hevig dat ik het TENS apparaatje continu op de ‘boost-stand’ heb staan. Niet zozeer omdat deze stand continu nodig is, maar omdat ik zo geconcentreerd ben op mijn eigen lichaam dat ik niet meer stil sta bij het schakelen tussen de verschillende standen (wee / rust).

Een uur later is er nog steeds geen volledige ontsluiting. Ons kindje is ook nog niet volledig ingedaald en er wordt gesproken over een keizersnede. De verloskundige overlegt met de gynaecoloog en er wordt besloten de dosis wee opwekkers te verhogen en het toch nog even af te wachten. Om 11:00 uur komen ze terug en dan volgt er definitief een volgende stap, tot die tijd wordt iedere 20 minuten de dosis wee opwekkers verhoogt. Hier word ik niet blij van, hoe moet ik het nog 2 uur volhouden met hevige weeën en met persdrang, terwijl ook nog iedere 20 minuten de dosis wee opwekkers wordt verhoogd…? Ik vraag één keer om pijnstilling maar dit is vanwege de ver gevorderde ontsluiting niet mogelijk. Ik keer weer terug in mijn eigen focus en voel me rustig. De weeën vang ik liggend op mijn zij, zittend op de rand van het bed en staand op. Als ik overeind zit voel ik dat de weeën afzwakken en niet meer echt doorzetten, dus sta ik telkens als ik een wee voel aankomen op en hang in de armen van mijn vriend, op deze manier zet de wee wel door. Ik probeer mee te ‘ademen’ (grommen…) met de druk naar beneden om zo ons kindje al wat verder te laten dalen.

Rond 10:45 uur komt de klinisch verloskundige terug om mijn ontsluiting te checken. Er zit nog steeds een randje aan de baarmoedermond. Ons kleintje doet het de hele tijd prima, maar er moet nu wel een volgende stap genomen worden. Er wordt me gevraagd druk mee te geven tijdens een wee terwijl de verloskundige voelt wat er gebeurt. Ons kindje zakt een stukje met de druk die ik geef! Er wordt wederom overleg gepleegd met de gynaecoloog en ze besluiten dat ik mag gaan persen, om te kijken of ik door het laatste randje heen kan persen. Mijn benen worden in de beugels gelegd en tijdens de wee trek ik deze met hulp van de verloskundige en verpleegkundige naar me toe, ik heb de kracht niet om het zelf te doen. Tijdens iedere wee pers ik 2 tot 3 keer, het persen zelf doet geen pijn. Tussen de weeën door kan ik goed ontspannen en raak ik zelfs in een soort roesje. Ik word goed begeleid en de sfeer is heel rustig, erg fijn! Het persen kost me alle energie die ik nog in me heb, ik kan niet eens meer nadenken over de J-ademhaling (hypnobirthing perstechniek) die ik eigenlijk had willen gebruiken om ons kindje ‘naar buiten te ademen’. Op een gegeven moment kan ik voor mijn gevoel écht niet meer, maar net op dat moment zegt de verloskundige dat ze haartjes ziet. Dit geeft me zó veel kracht! Na ruim een uur persen blijkt dat ons kindje niet voorbij het schaambeen komt, hij zakt steeds lager maar schiet ook weer te ver terug. Er wordt weer even gesproken over een keizersnede alsmede over een vacuüm verlossing en er wordt overlegd met de gynaecoloog. Ik vind op dat moment alles goed, deels omdat ik in een fijn coconnetje zit en ik bereid ben mee te gaan met iedere wending die nodig is om ons kindje geboren te laten worden, deels omdat ik aan het einde van mijn fysieke krachten zit. Het wordt de vacuümpomp. Alles wordt heel goed aan ons uitgelegd, de reden waarom en hoe het in zijn werk gaat. Sowieso wordt tijdens de bevalling alles goed met ons besproken, we hebben geen moment het idee dat er dingen gebeuren waar we niet achter staan, heel fijn! Onder verdoving zet de verloskundige nog een knip en de vacuümpomp wordt bevestigd. Er wordt me gevraagd mee te persen met alles wat ik in me heb. Ik voel een enorme druk door mijn bekken, de druk overheerst en het doet geen pijn. Opeens gaat het heel snel en na 3 keer persen is hij daar! Onze lieve, mooie zoon!

Hij wordt op mijn borst gelegd en dat moment is onbeschrijfelijk mooi. Alle pijn is direct verdwenen. In onze geboortewensen hebben we aangegeven dat ik liever geen oxytocine injectie wil omdat we de placenta op een natuurlijke manier geboren willen laten worden. Ook willen we de navelstreng volledig uit laten kloppen zodat ons kindje nog alle belangrijke voedingsstoffen binnen krijgt. De verloskundige is echter bang dat ik teveel bloed verlies en daarom is het belangrijk dat de placenta snel geboren wordt. Mijn vriend knipt de navelstreng door en ik krijg een oxytocine injectie waarna de placenta geboren wordt, hier merk ik weinig van. Alle emoties komen eruit, tranen van opluchting en geluk bij zowel mijn vriend als mij! Onze zoon laat zich ook goed horen! Vanwege een ruptuur moet ik nog naar de OK om gehecht te worden, maar onze zoon ligt eerst nog een uur op mijn borst. Héél fijn en intiem en echt genieten met ons drietjes!

De geboorte van onze zoon had bijna niet méér anders kunnen lopen dan we van tevoren gehoopt hadden. Dankzij een hele fijne voorbereiding met de cursus hypnobirthing heb ik geen moment angst of paniek gevoeld tijdens de bevalling, een gevoel van rust en vertrouwen overheerste.

Het was de meest heftige maar vooral ook de allermooiste ervaring van mijn leven, en ik kijk er met heel veel liefde en trots op terug!

Een watergeboorte met medische indicatie in het ziekenhuis. 🙂

Hallo allemaal, zoals jullie op de foto kunnen zien, zijn we bevallen van ons zoon Perun in het MMC Veldhoven. We mochten ons eigen bevallingsbad meenemen. Nooit eerder was daar voor het akkoord gegeven.
Met vertrouwen begonnen we onze geboortereis. We gebruikten ons HypnoBirthing-instrumenten om rustig te blijven als de weeën sterker werden. Het gebeurde toch dat ik enkele keren door mijn herinneringen en hoofd ingehaald werd en in die momenten deden de weeën erg pijn. Ik ging anders ademen! Als ik dan, zoals geoefend, met de weeën mee uit ademde, kon ik de pijn goed handelen. 15325278_10210775049482589_1997375997760677715_o
Het gaf mij steun om te visualiseren dat het geboortepad zacht aan het openen was. En op het moment dat de persweeën er waren, visualiseerde ik een liefdevolle geboorte. Als ik dan toch in het gebeurtenis ‘verdwaalde’ hielp Alexander mij met woorden en aanraking, om terug te keren naar mijn ademhaling. Het vertrouwen hebben in dat wat aan het gebeuren was het juiste was, heeft ons een zachte bevalling, zonder pijnbestrijding , zonder complicaties gebracht.
Onze voorbereiding met HypoBirthing had ons goed geholpen! 🙂

 

Het verhaal van L. die bij de geboorte van haar vorige kindje in paniek raakte.

Maandag 1 augustus, 18.45. Na een drukke dag stap ik onder de douche terwijl J. met S. in het park met de Maya-bal gaat spelen. Ik heb weer veel last van harde buiken en hoop dat ze door het douchen afnemen. Zondag heb ik ook urenlang harde buiken gehad en in de nacht van zondag op maandag van 03.00 tot 05.00 voorweeën, waardoor ik slecht heb geslapen. Het plan van vanavond is: vroeg naar bed en in slaap vallen met een film op (mama Mia komt op tv). Als ik om 19.30 beneden zit (J. legt ondertussen S. op bed) merk ik dat ik weer wat krampen krijg. Precies hetzelfde als afgelopen nacht, een zeurende pijn vooral in mijn onderrug. Niet weer die voorweeën, ik wil zo naar bed! En hoezo in mijn rug? Krijg ik dan straks ook rugweeën? Die schijnen het ergst te zijn, dat wil ik echt niet!

Tot 21.00 kijk ik wat tv en speel ik Candy Crush achter de pc, en ik zit af en toe op de gymbal. J. zit op de bank tv te kijken. Het lijkt alsof de voorweeën wat sterker worden en ook van weinig pijn naar wat meer pijn gaan en dan weer afnemen. Ik zeg tegen J. dat ik een beetje twijfel. De pijn is niet heftig en duurt niet lang, maar komt wel met grote regelmaat. Om 21.30 besluit ik een weeëntimerapp te downloaden om de tijd tussen de (oefen?)weeën te kunnen bijhouden. Conclusie: elke twee à drie minuten, maar maximaal 45 seconden en nog goed te handelen. J. twijfelt nu ook en ik begin zelf steeds meer te denken dat dit het wel eens zou kunnen zijn. Om 21.50 vraagt J. of hij de verloskundige moet bellen, ik vraag of hij nog even wil wachten maar na wat twijfel stem ik om 22.00 toe. J. belt en zegt dat we het vermoeden hebben dat het wel eens begonnen zou kunnen zijn, dat het korte weeën zijn maar sterk lijkt op hoe het met S. begon. Ondertussen sein ik naar hem dat ik nu eigenlijk wel echt denk dat dit het is. De verloskundige belooft te komen, ze zal er rond 22.30 zijn. Ik vraag na het gesprek wie er dienst heeft: ‘die ene’, zegt J. , die we de laatste paar keer veel hadden. Niet die in de Groote Wielen maar gewoon in Rosmalen.’ Ik weet wie hij bedoelt en ben opgelucht: een fijne verloskundige waarmee ik de bevalling aandurf. Ondertussen belt J. zijn moeder om te vragen of ze S. komt halen.

We halen een heel slaperige S. uit bed die lekker op de bank komt liggen. J. zijn moeder komt rond 22.15 binnen en dat vindt S. wel gezellig. Tegen 22.30 is de verloskundige Esther Z. er en gaat S. met oma mee om daar te logeren. We maken nog wat foto’s van S. die mijn buik aait en kusjes geeft. De laatste keer dat dat kan! Ik geef S. een dikke knuffel, ik kan haar zelfs tijdens de weeën nog goed optillen en dragen.

De verloskundige onderzoekt me en constateert al zes centimeter ontsluiting. Ik zeg verbaasd een aantal keer tegen J.: al zes centimeter, wow! Ik voel de weeën natuurlijk wel, maar ze zijn nog oprecht goed te handelen. We pakken de tassen, MaxiCosi en de gymbal en vertrekken naar het ziekenhuis. De autorit valt erg mee, ik zucht wat weeën weg maar het is goed vol te houden.

Om 23.00 komen we aan in het ziekenhuis. Het is donker en het miezert. We lopen via de ‘bevallingsingang’ naar de verloskamers, met de trap uiteraard. Ik puf tussendoor twee weeën weg en dan komen we aan bij de balie. Ik voel me nog behoorlijk goed, heb nog geen seconde last gehad van paniek en de pijn is goed te doen. We lopen naar verloskamer 59 en Esther vraagt of ze iets voor me kan doen. Ik geef aan dat het nog allemaal lukt, dus ze gaat vast wat achter haar laptop werken terwijl ik op de gymbal de weeën opvang. Ze schrijft de geboortedatum alvast op het bord: 2 augustus 2016. Zou het echt? Ik roep al maanden dat ik denk dat ik op die dag ga bevallen! Na tien minuten vraagt Esther of ze de vliezen zal doorprikken; ik vraag of ze er nog even mee wil wachten. Tijdens elke wee probeer ik bewust te ontspannen, zowel fysiek als mentaal. De weeën blijven kort, zon 45 seconden. Tussendoor heb ik telkens een of twee minuten pauze, waardoor het goed te doen is. Ik maak zelfs grapjes tussendoor, wat ik van te voren graag wilde!
De weeën worden heftiger en ik krul mezelf op de stoel. Ik probeer de buikademhaling toe te passen, maar dat doet alleen maar meer pijn. Ik merk dat ik de pijn probeer weg te duwen, ik probeer wel het zo min mogelijk te doen maar het lukt niet om mijn lijf ontspannen te houden. Als J. tegen me praat tijdens een wee zeg ik dat hij me even moet laten. Er komt iemand van de kraamzorg binnen, ze geeft een hand en wil van alles vragen. Daar heb ik geen zin in, ik wil dat ze me met rust laat en weggaat. Er is trouwens helemaal geen tijd voor affirmaties, regenboogontspanningen of relaxte muziek. Wel gebruik ik de HypnoBirthingmap als waaier, het is warm op de kamer. Ik gebruik wat Bodymist (de oranje) van Rituals in de hoop dat dat wat ontspanning brengt. Ik ben nog niet in paniek geraakt, maar zie wel op tegen wat komen gaat: ik ben bang dat ik net als bij S. een weeënstorm krijg. Esther zegt dat dit helemaal niet zo hoeft te zijn. En dat ik, wat ik toen als weeënstorm ervaarde, nu ook heel anders kan ervaren.

Om 23.30 onderzoekt Esther me nogmaals en ik zit op 9 cm. Esther zegt dat ik echt niet meer bang hoef te zijn voor een weeënstorm: die komt niet meer, ik krijg dadelijk persdrang! We besluiten de vliezen door te prikken. Helaas, net zoals bij S. flink meconiumhoudend vruchtwater: ik ken het protocol, ik word overgedragen aan de gynaecoloog. Esther verzekert met dat ze nergens heengaat en gewoon de rest van de bevalling bij me blijft.

De weeën worden nog wat heftiger en er komt een flink pijnlijke druk bij. De overgang van ontsluitingsweeën naar persweeën. Waar is dat relaxte gedeelte nou? Bij S. vond ik het persen een verademing, geen weeënstorm meer en ook nauwelijks pijn, alleen veel druk. Nu is het anders, veel pijnlijker. De gynaecoloog komt binnen, ze stelt zich voor en legt het protocol uit. Ik vind dat ze veel te vrolijk doet en wil dat ze stopt met praten. Ik word aangesloten op de CTG en ze houden Fabians hartslag in de gaten. Om 23.50 krijg ik persdrang. Niet meteen zo overtuigend duidelijk als bij S., maar ik voel wel een flinke druk en pijn. Esther zegt dat het erom gaat spannen: wordt het 1 of 2 augustus? De persweeën zijn pittig en het lukt me niet om zelf mijn benen naar me toe te trekken. De verpleegkundige en J. helpen me. Na een pijnlijke perswee vraag ik of ze het hoofdje al zien; nog niet, ik ben natuurlijk ook nog maar net bezig. F’s hartslag loopt wat terug, zo rond de 70 bpm, en dat duurt wel een minuut of wat. Ik maak me zorgen, maar er wordt me verteld dat dat niet hoeft. Gelukkig stabiliseert het weer. Bij de volgende persweeën zeg ik dat ik het echt niet kan. De pijn is erg heftig en ik weet niet meer waar ik het moet zoeken. Ik probeer zo goed mogelijk mee te persen en met de aanwijzingen van Esther lukt dat goed. Het is erg pijnlijk en ik voel hoe het hoofdje steeds verder zakt. Een enorm pijnlijke druk en ook een erg pijnlijk branderig gevoel. Ik roep dat ik een knip wil: toen ik bij S. een knip kreeg vloog ze er de wee daarna uit. Dat wil ik nu weer, die pijn moet stoppen! Plus, ik ben bang voor weer een dip in de hartslag. Maar Esther zegt dat een knip helemaal niet nodig is. Ik word aangemoedigd en hoor dat het hoofdje al te zien is. Bij de volgende perswee zet ik alles op alles, wat een pijn maar ik voel hoe het hoofdje bijna geboren wordt. Aan het eind van de wee is het zover; bijna meteen daarna volgt de rest van het lijfje en een plens bloed en vruchtwater. Daar is hij: onze zoon! Geboren om 00.05 op dinsdag 2 augustus. Hij wordt op mijn buik gelegd, heerlijk huid tegen huid, en ik huil en lach tegelijk van geluk en opluchting. Wat een fantastisch moment. Ik heb het gedaan! En ik hoef dit nooit meer te doen. Ik zeg wel drie keer dat ik zo blij ben dat ik nooit meer hoef te bevallen. Ik ben ontzettend opgelucht en beleef het moment heel intens. Ik wilde heel graag een bevalling meemaken terwijl ik niet in een angstperiode zat, en dat is gelukt. Hierdoor heb ik het veel bewuster meegemaakt en heb ik veel meer kunnen genieten van het moment dat F. op mijn buik gelegd werd.

F.  wordt wat gepoetst, huilt een beetje en heeft een super lief bol gezichtje. Wat een wondertje 🙂15057772_1171911196236150_1031903125_n Ik krijg een oxytocinespuit in mijn linkerbeen en een paar minuten later wordt de placenta met wat druk op mijn buik zonder pijn en moeite geboren.

Dan ‘het bekijken van de schade’. Ik blijk toch wel een aantal ‘fikse rupturen’ (twee zogeheten labia rupturen en een perineumruptuur) te hebben en er moet worden gehecht. Gelukkig heb ik F. op mijn buik, hij wordt door de lieve vrolijke verpleegkundige aangelegd voor zijn allereerste voeding en dat gaat meteen goed. Geweldig, daar keek ik zo naar uit!

Esther begint met hechten, maar draagt het na een kwartier over aan de gynaecoloog, omdat het blijkbaar best gecompliceerd is. Ik ben verdoofd, maar ze kunnen niet alles verdoven (dat werkt blijkbaar niet bij alle huidlagen). Daarom word ik voorbereid op het feit dat ik het zetten van sommige hechtingen goed zal gaan voelen. Ik heb de naald gezien: een soort kromme redelijk dikke haak. En ja, de stukken die ze niet konden verdoven, dat doet pijn. Ik bijt op mijn wangen en knijp in mijn buik om wat tegenpijn te geven. Haak erin, haak eruit en de draad die je door je huid voelt glijden. Ik zeg regelmatig ‘auw’, het doet gewoon venijnig zeer. De gynaecoloog zegt een paar keer ‘sorry!’, maar dat is natuurlijk niet nodig, zij kan er ook niets aan doen en ik ben blij dat ze zo secuur te werk gaan. Het enige jammere is dat mijn aandacht vooral naar de pijn ging, waardoor ik minder bewust heb genoten van het feit dat F. zo lekker huid op huid bij mij lag en de eerste voeding dronk. Na een uurtje vraag ik aan Esther of ze al bijna klaar zijn; ze kijkt me twijfelachtig aan en zegt ‘nog niet helemaal..’. Wanneer er pijnlijke hechtingen worden gezet waarschuwt de gynaecoloog me van te voren, en na anderhalf uur is het eindelijk klaar. Fabian heeft ruim een uur gedronken en wordt gewogen, gemeten en aangekleed. 3995 gram en 50 cm! Later zien we op het officiële papier 48 cm staan, maar omdat ze tegen ons 50 hebben gezegd houden we dat aan. Esther gaat naar huis en ik bedank haar voor de ondersteuning. Ik hoor van alle kanten dat ik het goed gedaan heb, en afgezien van de even aanwezig zijnde wanhoop tijdens het persen vind ik zelf ook dat ik verrassend rustig ben gebleven en het allergrootste deel van de tijd de weeën goed kon opvangen. Ik heb regelmatig gedacht: ik ben nu aan het bevallen, ik was hier zo bang voor, zou ik dadelijk in paniek raken? Maar niets van dat gebeurde. Ik vond het wel zo af en toe een moment spannend, vooral met het oog op de weeënstorm – die dus gelukkig niet kwam.

Het hechten is klaar, de gynaecoloog en de verpleegkundige nemen ook afscheid. Ik bedank ze, ik heb echt veel steun aan ze gehad. Ook aan J. natuurlijk, die niet veel ‘gedaan heeft’ als in de zin van massages en meehelpen met oefeningen (want daar was gewoon geen tijd voor), maar die onmisbaar was omdat hij zoveel rust uitstraalde, me gerust stelde als het even nodig was en me continu het vertrouwen gaf dat ik het kon. Ik heb wat last van naweeën, die ik soms haast moet wegpuffen, maar met F. op mijn buik is alles veel minder erg. Rond 02.30 helpt de verpleging me richting de douche. Ik ga op mijn bed zitten en sta op: ik voel hoe er enorm veel ruimte in mijn buik is voor de ingewanden die maandenlang verdrukt zijn geweest. Wat een bizar gevoel!! De douche is heerlijk, ik zit lekker op een stoel en gebruik de dezelfde douchegel als ik bij S. bij me had in het ziekenhuis. 15049550_1171911199569483_509595464_n
De rest van de tijd in het ziekenhuis (we blijven tot 12.00) gaat prima, F. slaapt en drinkt en ik slaap hooguit een half uurtje omdat ik vol zit met adrenaline. Om 10.30 zucht J. even dat hij het een beetje zonde van de tijd vindt, dat gewacht tot 12.00, maar ik ben me zelf heel erg bewust van het feit dat we over anderhalf uur uit onze ‘cocon’ moeten stappen, dus voor we de hectische wereld weer instappen geniet ik nog even van de rust en het magische gevoel dat de bevalling heeft achtergelaten. Achteraf hoorde ik dat er wel zes vrouwen zijn bevallen die nacht: de verpleging heeft het ontzettend druk gehad, maar daar merkte ik niets van. Ze waren behulpzaam en vriendelijk en helemaal niet gehaast. Ik kijk echt met een heel goed gevoel en een glimlach terug op mijn bevalling. Ik vond het een prachtervaring!! Als ik dat van te voren eens had geweten 🙂

 

Bevallingsverhaal Cody, eerste kindje.
De ouders maakte heel bewuste keuzes ook m.b.t. de inwendige onderzoeken. 

In de ochtend van 10 oktober ging ik om 8.30u naar het toilet met een hand tussen m’n benen omdat ik voelde dat er wat uitstroomde. Eenmaal op het toilet wist ik dat het hoorde bij de zwangerschap en dat het vruchtwater moest zijn; het rook ook zoetig. Destijds heeft de verloskundige mij het advies gegeven om een wit-gekleurd maandverband in te doen, zodat ik kon kijken welke kleur het vruchtwater had. Deze ochtend moesten we toch naar het ziekenhuis, dus dan kon ik het gelijk bespreken. Voorheen toch maar even contact gelegd met onze eigen verloskundige omdat ik twijfelde. Ze gaf aan dat ik dit echt moest bespreken en dat ze in het ziekenhuis onder de microscoop konden checken of het echt vruchtwater was. Controle in het ziekenhuis; CTG was goed, nog 7cm!! vruchtwater en de test op gebroken vliezen was positief (hoewel ik geen vruchtwater meer verloor).
Afgesproken beleid; ik had nog 24 uur de tijd om thuis te bevallen en anders werd ik ‘van het ziekenhuis’ zoals ze dat zo bezitterig konden zeggen. In de volgende 24 uur gebeurde er niks en verloor ik geen vruchtwater meer, dus op 11 oktober weer op controle in het ETZ. Nog steeds dezelfde uitslagen als gisteren, alleen vreemd dat ik geen vruchtwater meer was verloren op dat ene beetje na. Afgesproken beleid; bij het doorzetten van de weeën zou ik sowieso in het ziekenhuis moeten bevallen en anders op 12 oktober om 07.00u melden bij de verloskamers voor een inleiding.
In de nacht van 11 op 12 heb ik menstruatiepijnen gehad maar daar bleef het bij, dus bepakt en bezakt gingen we op weg naar het ziekenhuis waar ik na de bevalling 24uur ter observatie zou moeten blijven. Mijn eigen verloskundige vermoedde een hoge vliesscheur waardoor het dus allemaal niet doorgezet had.
Woensdag 12 oktober 2016 07.15u Ruud en ik meldden zich bij de verloskamers, ons beseffende dat vandaag zeer waarschijnlijk de dag wordt dat we ouders worden. De verpleegkundige sluit de CTG aan. 08.15u Mijn vliezen worden gebroken, op aandringen van mij, omdat ik eerst wilde kijken of de weeën hierdoor op gang kwamen. Hierbij kwam er gelijk een dijk groen vruchtwater mee, dus ze plaatste een elektrode op het hoofd van Cody i.v.m. meconiumhoudend vruchtwater. Door de enorme hoeveelheid vruchtwater die ik had was het letterlijk ‘dweilen met de kraan open’.
De weeën kwamen zeer afwisselend en ik nam telkens een andere houding aan om deze weg te zuchten. Door de verschillende houdingen was continu alles doorweekt, maar na een tijdje kon ik dit gelukkig negeren.
09.00u Het infuus met syntocinon werd aangesloten aangezien de weeën niet heftig genoeg waren. Binnen korte tijd had ik consequente weeën, iedere 3 minuten, en namen ze in hevigheid toe. Ik was helemaal in mijn eigen wereldje, gebruikte telkens de ademhalingsoefeningen om het weg te zuchten en leunde daarbij tegen Ruud aan die achter mij zat. Ik kon op de bal goed ontspannen en gemakkelijk tegen Ruud aanhangen, dus zo hebben we een hele poos gezeten.
10.00u Mijn supervriendin Danielle en tevens verloskundige kwam ons versterken. Dit hadden we de dag daarvoor nog besproken en ik was erg blij dat ze er was. De verpleegkundige kwam weer binnen om de pomp op te hogen. Ik zei dat ik het even zo wilde laten want de weeën waren sterk genoeg en ook consequent aanwezig, waarop ik de reactie kreeg: ‘Wil jij vandaag nog bevallen of niet?’ Ik was op dat moment zo rustig dat ik hierop gelukkig niet heb gereageerd zoals ik vandaag de dag zou doen. Ik zei nogmaals wat ik wilde en ze zette de pomp weer terug op de eerste stand (ze had al gehandeld voordat ze met ons had overlegd).
12.30u De persweeën beginnen en melden zich iedere 2 a 3 minuten. De verloskundige van het ziekenhuis kwam mijn ontsluiting checken maar vermeldde mij dit niet, aangezien ik dit niet wilde weten om paniek te voorkomen. (Blijkbaar had ik nog maar 3 cm ontsluiting) Zij verbood mij om toe te geven aan de persdrang en deze weeën weg te zuchten, maar dit was echt onmogelijk. Danielle zei me naar m’n eigen lijf te luisteren en er aan toe te geven, mijn lijf deed dit niet voor niks. Dit bracht me wat verwarring maar bij elke wee zei ik tegen mezelf: luister naar Danielle, die is er voor mij.
Ik ‘mocht’ nog een half uur onder de douche om te ontspannen en toen heeft Ruud de sproeier continu op m’n rug gehouden. Ik werd dol van de warmte dus ik vond het prima om er weer onder vandaan te komen. Allerlei houdingen nam ik aan, niet wetende welke nu het fijnste was.
15.00u Na 3 uur persweeën kon ik niet meer, ik was op. Ik zei tegen Ruud en Danielle dat ik pijnstilling wilde omdat ik niet meer wist hoe ik ze moest opvangen. Op ons verzoek deed de verloskundige inwendig onderzoek en ik had 9cm ontsluiting! Dit keer wilde ik het weten, om de beslissing juist te kunnen maken. Door het horen van die 9cm kreeg ik weer hoop en dacht ik: ik doe het zonder!
15.50u Danielle riep de verloskundige omdat ze zag dat ik klaar was om actief mee te persen en ze wilde niet dat ik me nog verder zou uitputten. Het verlossende antwoord: Eindelijk 10cm ontsluiting! Ik wilde vanaf het begin niet op bed bevallen, dus ik startte met ‘actief persen’ op de baarkruk. Na een paar weeën zakte de hartslag van Cody als een gek, dus ik moest op bed gaan liggen. Toen gaf ik aan dat ik het eerst wilde proberen op m’n zij, maar omdat ik op die manier Cody niet zou kunnen aanpakken, draaide ik na een paar keer persen op m’n rug. Dus het laatste stuk toch maar op de ouderwetse manier persen, in rugligging met opgetrokken benen. Ik wist precies wat ik moest doen, want deze drang had ik al 3 uur gevoeld.
16.11u Ze gaf me een verdovingsspuit ter voorbereiding op een knip. Danielle zei heel duidelijk dat ik dit kon zonder die knip. De verloskundige gaf me nog 1 wee om Cody ter wereld te brengen zonder knip en dit zorgde voor een onvoorstelbare oerdrift waarbij ik dacht: Hij moet eruit! NU! Geen knip!
Daarna kreeg ik nog 1 extra wee en toen was Cody daar om 16.12u, 4390 gram schoon aan de haak. Ik heb Cody zelf aangepakt en op m’n buik gelegd. In een totale roes dat ik was kon ik niet lachen, maar ook niet huilen..ik kon alleen maar kijken.. van verbazing.
Langzaamaan begon er door te dringen dat dit ons kindje was en dat hij gezond was, wat voelde ik me gelukkig!

Alles, maar dan ook alles is anders gelopen dan Ruud en ik gewild hadden, maar ik kan zeggen dat ik een superbevalling heb gehad waar ik met enorme trots en een goed gevoel op terug kijk.
Ruud is geen moment van m’n zijde geweken, we hebben alles samen gedaan en zonder Danielle was de bevalling nooit zo gelopen.
Ruud z’n steun en Danielle’s expertise en mentale steun hebben ervoor gezorgd dat ik deze uren zo intens heb beleefd.

 

Voorbeeld van hoe HypnoBirthing kan helpen als het anders loopt dan gehoopt….Op dinsdag 20 september is onze lieve dochter Lot geboren.
Geboorteverhaal van een derde kindje.

Vanaf 38 weken zwangerschap werd ik gecontroleerd door de gynaecoloog en onze eigen verloskundigen zodat ik vanwege mijn eerdere fluxus en snelle bevalling op tijd in het ziekenhuis zou zijn om te bevallen. De gynaecoloog en verloskundigen hielden in de gaten of het al rijp was en zo ja dan zou ik worden opgenomen om mijn vliezen te breken. Met precies 39 weken was dit moment er, ik had 2cm ontsluiting. Afgesproken werd om de volgende ochtend om 07.00 uur in het ziekenhuis te zijn. Echter die avond begonnen de weeën. Ik had er eerst niet zo’n erg in maar na even bleek er toch regelmaat in te zitten, ze waren niet heftig maar dat was bij mijn eerdere bevalling ook niet zo dus liepen we geen enkel risico en zijn we naar het ziekenhuis vertrokken. Daar bleek het toch niet sterk genoeg en kreeg ik een slaappil om nog een nacht lekker te slapen. De volgende ochtend verloor ik de slijmprop, dit vond ik zelf prettig hierdoor had ik het gevoel dat het toch ook natuurlijk begonnen was. Om 07.30 uur zijn mijn vliezen gebroken en om 10.30 uur zijn de weeënopwekkers gestart omdat de harde buiken die ik had niet sterk genoeg werden. De weeënopwekkers zijn langzaam opgehoogd en om 12.00 uur uitgezet. Om 12.20 uur werden het serieuze weeën en om 13.43 uur is Lot na 7 minuten persen geboren.

Ik had zelf gevraagd om zo vroeg mijn vliezen al te breken zodat ik genoeg tijd had om ‘binnen kantoor uren’ te bevallen, daarom zijn de weeenopwekkers ook na 3 uur gestart en niet na 1 uur wat ze in het ziekenhuis liever gewild hadden. De weeenopwekkers zijn ook maar heel weinig opgehoogd en niet te snel dit heb ik steeds zelf aangegeven omdat ik het heel graag zelf wilde doen.
De ‘serieuze’ weeën kon ik vrij goed opvangen, even had ik wat sturing nodig maar toen ze er waren kon ik ze goed wegzuchten/ puffen. Ik heb de hele tijd onder de douche gestaan dit vond ik fijn omdat ik rugweeen had. De muziek van de hypnobirthing had ik de hele tijd aanstaan en daardoor dacht ik steeds ow ja ontspan (tussen de weeën door) ow ja de baby en ik doen dit samen en daar doe ik dit allemaal door. Dat gaf me echt vertrouwen en daardoor kon ik de ‘controle’ behouden.
Lot is met kort persen geboren wat ik even vervelend vond is dat ik aangaf op mijn zij te willen bevallen maar dat mocht niet (waarom weet ik niet) en het uitblazen met persen werd me steeds gezegd dat niet te doen maar dat heb ik toch gedaan. Lot zat strak omstrengeld dus er is meteen afgenaveld anders kon ze niet geboren worden. Na haar hoofdje moest ik even de weeën opvangen en niet persen, daarna had ze een apgar 8 – 9 – 10.img-20160920-wa0007

Een half uur is geprobeerd om de placenta eruit te krijgen, veel oxytocine, masseren van de uterus, aanleggen van Lot en de Israëliër methode. Alles zonder resultaat. Alleen met het meepersen verloor ik veel bloed en voelde ik me suf verder was er niet veel bloedverlies. 1 liter op de vk. Toen moest ik naar de OK, onderweg daar naartoe voelde ik me steeds slechter, het knijpen in de uterus was ook gestopt en onderweg is mijn baarmoeder vol bloed gelopen. Op de OK was er veel bloedverlies. Ik kreeg spinaal omdat ik dit zelf heel graag wilde, dit was niet gebruikelijk. De anesthesist heb ik wel even moeten overtuigen maar ik ben heel blij dat ik erbij ben kunnen blijven om de controle te kunnen houden en te horen en te zien wat er allemaal gebeurde. De placenta zat erg vast maar is toch manueel verwijderd, totaal had ik 3 liter bloedverlies. Met een Hb van 5.1 mocht ik de volgende dag met ijzertabletten naar huis, ik heb geen bloed bij gekregen, het was wel een twijfel geval begreep ik. Nu drie weken later voel ik me nog erg zwak, na het douchen moet ik liggen etc. Toch voel ik dat ik heel stil aan wat energie terug krijg.

Ik kijk terug op een mooie geboorte van Lot, ik heb intens genoten van het half uur dat ze bij mij heeft gelegen. Natuurlijk had ik het daarna heel graag anders gezien maar ik en de verloskundigen en artsen hebben alles geprobeerd. Het lukte niet mijn placenta zat weer muurvast. Het herstel zal weer lange tijd nodig hebben maar dat komt goed.

Ondanks dit ben ik ontzettend blij met onze keuze om voor een derde te gaan. We zijn super blij met onze dochter en genieten volop van haar!
Bedankt voor de voorbereiding op de bevalling en wie weet tot ziens.
Groetjes

Een prachtig verhaal uit Duitsland, de moeder volgde de cursus via skype omdat er in Duitsland geen docente beschikbaar was.

Let me tell you that I had the most beautiful birth ever. I practiced the exercises (breathing, relaxation, visualisation etc.), I also bought the music that was used for the relaxation CD and listened to that as often as I could. With and without headphones to also make the baby hear the soothing sounds.

My delivery took only 7 hours after I was induced and Vincent came swimming into the world in the birthing tank. He is a very calm baby. Just as all the other hypnobirthing babies that entered the world in a calm way. I didn’t use any pain medication. It was a birth like nature intended it. My endorphins kicked in and there was no pain.

Lees het hele verhaal via het blog van mama

Ook in België bevalt HypnoBirthing prima, het verhaal van de geboorte van Rein, eerste kindje. 

Donderdag 11 februari, dat was de uitgerekende datum! Heel lang naar toe geleefd en ineens was deze dag ook om.. ..De zwangerschap is echt heel snel gegaan.

Die laatste week elke avond naar bed met de vraag; zou het dan morgen zo zijn?! En jawel, de 11e was de laatste avond dat ik dat gedacht heb. Rond half 5 ‘s nachts begon ‘t! Ik voelde meteen dat dit de golvingen moesten zijn! Voor mijn gevoel kwamen ze al aardig regelmatig en dat was toen om de 8 minuten. Tussendoor heb ik nog lekker geslapen.
Rond een uur of 8 kwamen ze om de 6 minuten. Ik heb lekker op mijn gemak gedaan, wat rondgelopen, op de bal gaan zitten en de affirmaties op de achtergrond aangezet. Mijn partner is de hele tijd bij me gebleven waardoor ik ook heel rustig bleef. Ik ben gaan douchen wat ook even heel fijn was. In de tussentijd kwamen de golvingen om de 5 minuten. In de tijd dat ik zittend of half ‘hangend’ op de bank zat vielen mijn ogen ook dicht. Ik merkte dat ik zo rustig was dat die 5 minuten steeds genoeg waren om in slaap te vallen.. Ik heb vanaf het begin de golf ademhaling gedaan. Deze lukte met het ‘droog’ oefenen heel goed en in het begin van de golvingen ook maar later vond ik het steeds lastiger worden. Ik kreeg de ballon niet meer gevuld zoals we geoefend hadden.

Gelukkig door de andere ademhalingsoefeningen kon ik ze heel rustig ontvangen en weer heel goed ontspannen tussendoor. Omdat het in België gebruikelijk is om naar het ziekenhuis te gaan hebben we om 14.00u gebeld naar de kraamafdeling. (de regel is dat de golvingen een uur lang om de 5 minuten moeten komen) We mochten meteen komen. We zijn rond 15.00u daar op het gemak aangekomen want ik had er nog niet zo’n haast mee.

De gewoonte is dat je een half uur aan de monitor gelegd wordt om de hartslag van de baby en de weeën activiteit te meten. Dit vonden wij geen probleem, maar omdat ik niet zo fijn lag duurde me dat iets te lang. Ik kreeg veel last van mijn onderrug. De vroedvrouw die ons daar ontvangen heeft bleek ons achteraf verkeerd ingeschat. Ze vertelde dat ze dacht dat ze ons weer naar huis kon sturen omdat ze zo weinig aan mij merkte. De monitor gaf de weeën heel goed aan en toen ze keek hoever ik was bleek ik al 6 cm opening te hebben. We konden door naar de verloskamer.

Mijn partner heeft de vroedvrouw en de stagiaire (wat wij ook niet erg vonden) nogmaals gewezen op onze geboortewensen. Ze hebben het goed doorgelezen en waren helemaal op de hoogte. Ze hebben ons ook bijna de hele tijd in de verloskamer alleen gelaten. Dit was erg fijn. Ik heb de golvingen vooral staand en ‘wiegend’ opgevangen. Weer de affirmaties op de achtergrond waarvan ik achteraf echt sta te kijken dat ik deze zo fijn vond! Dacht dat een muziekje genoeg was.

Ik bleef super ontspannen en rustig al werden de golvingen wel steeds heftiger. Op den duur ‘hing’ ik in mijn partner z’n armen toen ik iets voelde zakken. Ik voelde beneden iets, en dacht even dat ‘t hoofdje er was maar ‘t bleek het vlies te zijn. Deze is tot bijna het einde van de geboorte intact gebleven. Heel bijzonder!

De vroedvrouwen vonden ‘t vanaf dat moment beter dat ik op het bed bleef. Hierdoor kreeg ik wel weer meer last van mijn rug. De golvingen werden heviger maar ik kreeg ze nog goed ontspannen weg geademd.

Wanneer de opening 10 cm is komt er standaard een gynaecoloog bij om bij de geboorte te zijn. Deze was ook op de hoogte van geboortewensen. Hij bleef mooi op de achtergrond en zei tegen de vroedvrouwen dat ze ons moesten laten doen, omdat we het heel graag zelf wilde doen. Ik heb heel weinig gemerkt van hun aanwezigheid.
Ik heb iedere golving met de J-ademhaling naar beneden geademd. Dit ging heel goed. Ik voelde de baby steeds lager en dieper gaan. Vanaf het moment dat het hoofdje er bijna was heeft de gynaecoloog steeds een beetje warm water erover gedruppeld. Dit was omdat het vlies ervoor zat en het hoofdje hierdoor teveel af kon koelen. Voor mij was dit ook best aangenaam.

Deze fase duurde voor mijn gevoel best wel lang, het bleek achteraf een uur te zijn. Tijdens de golvingen werd de druk om mee te duwen steeds heviger. Ik heb dit op den duur ook heel zachtjes gedaan. Toen het hoofdje en schoudertjes geboren werden is het vlies geopend.095Rein
Mijn partner heeft onze zoon in diezelfde golving aangenomen en op mijn borst gelegd. Dit was zo’n bijzonder mooi moment!! We hebben de navelstreng uit laten kloppen en onze pasgeboren zoon heeft nog zeker anderhalf uur op mijn borst gelegen voordat hij verzorgd werd.

Ik had geen knip of scheur, alleen wat schaafwondjes. En ons zoontje is zo rustig ter wereld gekomen, daar hebben we naar mijn mening nog steeds plezier van. Het is zo’n rustig, lief en tevreden mannetje!
We zijn echt super trots, dankbaar en blij dat we de geboorte zo hebben mogen ervaren.

Karin, nogmaals super bedankt!!! We zeggen het voort!

 

De watergeboorte van Pip, eerste kindje. 

Op 31 maart moest ik in de ochtend naar de verloskundige (40 w en 1 dag). Gezien ik al een aantal weken oefengolven had, vroeg ik haar inwendig eens te bekijken wat het effect daarvan was. Mijn baarmoedermond was verstreken en ze gaf aan dat het niet lang meer ging duren. Gelukkig.. want ik was wel toe aan een baby 😊.

De verloskundige bleek gelijk te hebben want die middag om 15.00 merkte ik al wat onrust in mn buik…anders dan anders. Ik vermoed dat het inwendig onderzoek het laatste duwtje was om de bevalling in gang te zetten.
Ik belde mijn man om te vragen of hij naar huis kon komen van het werk…het voelde fijn om hem in mijn buurt te hebben.

In de avond rond 19.00 merkte ik wat meer regelmaat, maar nog geen constante krachtige golvingen. Ik besloot om 21.00 toch de verloskundige te bellen om te overleggen..was het nu begonnen…of niet? Ik wilde haar immers liever niet in de nacht voor niets bellen.
Ze gaf aan dat ik in de beginfase zat en ik waarschijnlijk een lange nacht tegemoet zou gaan.

Om 23.00 begonnen de golvingen krachtig te worden. Mijn man had ondertussen het bevalbad al laten vollopen. Ik ging in bad en luisterde naar muziek met liedjes die we vooraf hadden gekozen en de affirmaties. Ik kon goed ontspannen en ademhalen zoals geoefend .
Ik had met de verloskundige afgesproken haar te bellen als mijn vliezen opende of ik mijn slijmprop verloor. Rond 01.00 begon ik wat slijm te verliezen en werden de golvingen krachtig. Mijn man belde de verloskundige die er een kwartier later was.

Om 01.40 vroeg ze of ik graag mijn ontsluiting gemeten wilde hebben. Ik vond dat fijn omdat ik wilde weten waar ik aan toe was. Ik bleek op dat moment op 4 cm te zitten. Daarna werden de golvingen krachtiger en volgde elkaar snel op. Ik had moeite om tijdens de golvingen goed door te ademen maar ik kon tussentijds goed ontspannen. 35 minuten na het meten van de 4 cm ontsluiting zei de verloskundige dat ze naar huis zou gaan. Ik moest namelijk tellen op 1 cm per uur. Dit viel me tegen…het waren namelijk heftige golvingen. Eigenlijk voelde het ook niet helemaal goed dat ze zou gaan, maar ik vertrouwde op haar kundigheid. De verloskundige vroeg of ik nog één keer mijn ontsluiting gemeten wilde hebben alvorens ze naar huis ging (om 02.15). Dit wilde ik graag. Ik bleek al op 7 cm te zitten. Vandaar de heftigheid..3 cm in 35 min. Op dat moment opende mijn vliezen.

Toen is de verloskundige gebleven en heeft mijn man de kraamzorg gebeld. Vanaf dat moment heb ik alles in een roes beleefd. Ik weet er bijna niets meer van. Ik was volledig naar binnen gekeerd. Ik heb via de J ademhaling uiteindelijk 35 minuten geperst. Om 03.45 is Pip geboren.Image635968511827812567
Ik heb haar zelf opgevangen in het water en rustig naar boven gewiegd. Pip heeft niet gehuild, enkel alert rond gekeken en wat zachte geluidjes gemaakt. Dit was heerlijk! Ze heeft een uurtje bij mij in het water gelegen en aan de borst gedronken. We hebben de placenta in het water geboren laten worden, waarna mijn man de navelstreng heeft doorgeknipt.
Daarna ben ik afgedroogd en heeft Pip bij mijn man op zijn blote buik gelegen. Toen ze mij gingen verzorgen heeft Pip weer opnieuw bij mij aan de borst gedronken. Daarna zijn er pas wat testjes gedaan bij Pip.
De kraamzorg was om 06.30 naar huis en toen hebben we met z’n drieën lekker even 1,5 uur in bed gelegen voor we onze ouders hebben gebeld. Dit was een heerlijk moment!
Al met al een prachtige ervaring!

De kraamverzorgster die bij onze bevalling was (gaat al vele jaren mee) gaf aan dat één van haar mooiste bevallingen was die ze heeft mogen assisteren. Ook de verloskundige gaf aan dat het een bevalling ‘uit een boekje’ was (voor zover je er een kaartje aan kunt hangen).

Ik had de hypnobirthing niet willen missen! Karin bedankt voor alle tips en info!

Liefs

De geboorte van Victoria, 1e dochter van Russische (in Nederland wonende) ouders. Ze volgden een privé-cursus in het Engels en kregen begeleiding van een doula.

As for the birth story I am really happy on how everything went! 🙂 So thank you so much once again for empowering me to have this experience!

All in all it took me about 24 hours to give her birth, out of that 12 hours in active labor and out of that 15-20 minutes for pushing phase. It all started at night, first I started to fee that something is going on in me, so checked the internet to be sure and apparently that was it! Then almost complete day I’ve had irregular surges, felt more intense than I expected, so actually it was really taking efforts to try to relax the way I was practicing before, but breathing helped a lot, also on a fit ball it was more comfortable, and when in the evening Esther arrived and suggested to me to take a shower I almost decided that from that moment I’m going to live in the bathroom 🙂
Honestly I was jealous to African women that were described in the book ‘Birth without fear’!

So it was rather intense, but again breathing really helped! Also all the people around – Dennis, Esther and the midwife were so supportive, I am very grateful to all of them! Also in the hospital Dennis helped me so much with relaxation, he used anchor technique which worked very well at that moment though we didn’t practice it that much (before we were mainly practicing Rainbow), and lavender, and also counting.
I think we also put on either Rainbow or relaxation music but I don’t really remember anymore.
Anchoring helped me a lot, I would say the most at the late stage of surges when they became very intense.
Unfortunately I was not able to relax in a way you were showing in the movies on Hypnobirthing, but still I’m pretty happy about myself and everyone said I did great 🙂
The only thing that I didn’t manage to do properly was birth breathing, I started to do that, but at a certain moment I just lost it, even started to scream, but then luckily midwife brought me back to Earth by asking whether screaming is something I’ve learned, so I had to answer that it was just my own initiative 🙂
From that moment it went better, but I wasn’t really able to give the birth itself via breathing, so last 15 minutes were “traditional” pushes. And I used that chair (forgot the name), so gave birth vertically!FullSizeRender

Anyway, I think at the end it was a beautiful experience for me and I am very happy how well everything went, and that my daughter was born healthy (she got 9 out of 10 Apgar). We’ve had to stay another day in the hospital because of her small weight (2660), they wanted to check blood sugar, but that was fine.

Again, thank you very much for being part of this most important event of our lives! 🙂

Tatiana

 

De “droombevalling” van Thijs, 2e kindje, HypnoBirthing-baby.

Zondagavond, 11 oktober, onze oma’s, ouders, broer en zussen en aanhang komen Rob’s verjaardag te vieren. Niet te veel mensen, want na de verhuizing (we wonen ondertussen tijdelijk bij mijn ouders in) en al het geregel om de grond voor ons nieuwe huis, hebben we beide niet veel puf meer voor een groot feest.

Rob’s moeder komt binnen en roept meteen: “Ik heb gedroomd dat je me morgen belt, Rob, om te vertellen dat je een prachtig verjaardagscadeau hebt gekregen. De kleine wordt morgen geboren.” Die avond is zeer vermoeiend. Stef, onze zoon hoort de visite binnen komen en wil absoluut niet slapen. Na 2 uur in touw met hem ben ik kapot, maar ik wil Rob niet bij zijn visite weghalen.
Als iedereen weg is en we eindelijk op bed liggen heb ik kramp en pijn, mijn bekkeninstabiliteit laat behoorlijk van zich weten en ik kan geen fijne houding vinden. Toch val ik in slaap. Rond 02.00uur word ik wakker, ik heb kramp, denk dat ik naar de toilet moet. Op het toilet wordt ik eigenlijk pas echt wakker….
kramp…rust….kramp…rust. Wacht eens even….. Zou dit het dan zijn?
Dan verlies ik een flinke prop bloed. Tja, ik denk toch echt dat dit het is……

Het valt allemaal nog wel mee, dus ik ga terug naar bed. Rond 03.00uur word ik weer wakker. De krampen komen nu echt heel regelmatig en ik besluit Rob wakker te maken. Hij schrikt even, maar pakt snel zijn rol op. Hij houdt de tijd bij: elke 5 minuten een golving.
We besluiten het bad aan te zetten, de muziek , kaarsjes en geur er bij te pakken. Rob wil de verloskundige bellen, maar ik vraag hem nog even te wachten. Ik geloof nog steeds niet helemaal dat het echt gaat gebeuren. Er hangt een prettige ontspannen sfeer in de badkamer, we lachen om het feit dat Rob vandaag jarig is en genieten van de rust in huis.

Om 05.00 wil Rob echt de verloskundige bellen, zeker omdat die ons ook op het hart heeft gedrukt direct te bellen bij de eerste tekenen. I.v.m. de snelheid bij mijn vorige bevalling. Ik stem toe, mijn lichaam geeft nu toch echt aan dat de bevalling begonnen is.
Mijn vader is even wakker en Rob meldt hem snel dat er zo een paar vreemde in huis staan. Dan wordt er geklopt, ik luister vanuit bad mee als Rob de deur open gaat doen. Mijn hart maakt een sprongetje als ik een bekende stem hoor! Ik vond alle dames vriendelijk en aardig bij de verloskundigepraktijk, maar met Anne klikte het bij mijn vorige zwangerschap al meteen. Ik ben ontzettend blij dat zij voor de deur staat!
Zachtjes komt zij en een stagiaire binnen om even te kijken hoe het gaat. Ik wil nu eigenlijk toch wel weten hoe ver ik ben, dus vraag ernaar, 5-6cm ontsluiting geeft ze na een kort onderzoekje aan. De vliezen zijn nog niet gebroken. Ik voel me trots, dan zijn we toch maar mooi vast op de helft!

De verloskundige geeft aan te blijven en laat ons rustig onze gang gaan. Ik voel me ontspannen en adem rustig op de golvingen mee.
Rond 07.00 komt de verloskundige weer even om het hoekje kijken, ze geeft voorzichtig aan dat als ik wil, ze kan proberen de vliezen te breken. Van mij mag het wel iets sneller gaan dus ik stem toe.
Het vliezen breken is niet prettig, maar al snel kan ik weer ontspannen en kan alweer lachen. Het gaat daarna inderdaad wat heftiger. Ik voel me een beetje in een roes en hoor vaag Rob overleggen met de verloskundige, de kraamhulp wordt gebeld, de spullen worden klaargelegd en….
Iets voor 10 uur ben ik mijn concentratie kwijt, de rustige ademhaling is weg, ineens schieten de krampen door mijn bovenbenen in plaats van mijn buik en rug. Ik roep Rob, ik wil uit bad en wel nu!

Rob tilt me mee uit bad, we maken een tussenstop op het toilet en gaan dan de slaapkamer in, het bed op. Direct als ik lig voel ik persdrang. De verloskundige en Rob praten zachtjes op me in, zoek je rust, je kunt het, het gaat zo goed. Ik hoor het niet echt, maar de rustige toon doet me goed. Ik kan dit! Na 2x persen voel ik alles branden en bij de 3de golf zet ik alles op alles…..

Thijs Johannes Maria Lagarde, geboren om 10.02uur.Frency en Thijs

De placenta, die er de vorige keer meer dan een uur over deed, was er binnen 10 minuten. We laten de navelstreng uitkloppen en de verloskundige laat zien hoe dat er uit ziet. Dan wordt er zachtjes op de deur geklopt. Mijn moeder vraagt of ze mag weten wat het is geworden. Ze moet gaan werken, maar heeft het huilen van Thijs gehoord en kan haar nieuwsgierigheid niet bedwingen. Ik voel me super goed en zeg dat ze wel 2 seconden binnen mag komen kijken.

Daarna verdwijnt iedereen eventjes, Rob, ik en Thijs zijn even alleen, genietend van elkaar. We lachen om de datum, tja die geboorte datum zullen we niet snel vergeten en dat deze kleine man is geboren in het huis van zijn opa en oma, dat zullen later leuke verhalen zijn.

Dan beseffen we even dat ik toch zowaar mijn droombevalling heb gehad…..
Ondanks de dreiging van het ziekenhuis in verband met de stuitligging, heerlijk thuis gebleven. Genoten van de eenzame uurtjes met zijn tweeën in het kaarslicht en in bad! Het korte, maar zeer krachtige persen waar ik volledig de regie in eigen handen had. Geen enkele pijnstillers, medicijnen of injecties nodig gehad.

Tot slot… mag ik nog zelf douche ook!!
IK VOEL ME GEWELDIG GELUKKIG

De geboorte van Josje, 1e kindje van trotse ouders Silke en Rick, geboren op 30-12-15
Mijn meisje is een wolk van een baby, en ze is zo rustig, op het eind vd volgende dag heb ik ze voor het eerst een klein beetje horen huilen en dat kwam omdat ze krampjes had. 888c6b3258bf19526bc83437fce28280
Ik wist niet dat baby’s zo rustig en tevreden konden zijn.
Mijn herstel gaat super vlug door alle tips van blijven bewegen tijdens zwangerschap.
Het is eigenlijk niet te omschrijven wat jij met hulp vd HypnoBirthing hebt gebracht. 🙂
Eerste wee klokslag 12 uur nachts, mijn meisje 10.38 uur in mijn armen.
Het ging allemaal super snel, daardoor ben ik alsnog in het ziekenhuis bevallen en heb ik het laatste uurtje een morfine pompje gekregen. Ik vond dat lastig omdat ik wist dat het bij de baby zou komen, maar omdat het zo kort zou zijn en ik het zelf niet meer bij kon benen heb ik daar toch voor gekozen.
De j-ademhaling..,? Dat is niet gelukt, maar dat geeft niks ik was heel bang voor het laatste stuk en kreeg wat paniekaanvallen maar dat was het laatste half uur, drie kwartier.
Een klein knipje gekregen en dat was alles. Rick zegt dat het zo snel ging met de ontsluiting omdat ik zo ontspannen was en zo rustig. Ik had nooit gedacht dat ik dat zou kunnen. 🙂
Karin ik dank jou uit de grond van mijn hart en ik denk dat ik ook namens Rick kan spreken (die overigens een geweldige geboorte-partner en nog betere papa is).

Dankjewel Karin, het kaartje komt eraan. Dikke kus.

 

De geboorte van Mik, eerste kindje.

Aan het einde van week 38 voelde ik me voor het eerst in de zwangerschap erg moe, had meer harde buiken en ineens het besef dat het misschien toch wel stond te gebeuren. Op de bewuste dag had ik veel last van menstruatie-achtige krampen, maar deed gewoon de dingen die ik moest doen. Daarbij lette ik wel goed op mijn ademhaling, wat ik tijdens de cursus had geleerd.
Ondanks de krampen die steeds meer toe namen bleef ik toch nog twijfelen of het wel echt zo ver was.. Ik voelde namelijk niet de pijn waarmee ik bang was gemaakt, waar iedereen me voor had gewaarschuwd. Vreemd genoeg had ik die dag juist een heel euforisch gevoel, een bepaalde rust en tevredenheid.
In de avond begon er een regelmaat in de krampen te komen en besloten we de verloskundige toch maar te bellen. Een half uur later kwam ze en inmiddels waren de krampen toegenomen. Toen ze ging kijken hoe ver ik was had ik al 9 cm opening (!) en bereidden we ons voor op de bevalling. Helaas voelde ik geen duidelijke persweeën, maar toen de verloskundige aangaf dat ik moest gaan persen heb ik tijdens elke wee de (tijdens de cursus geleerde) J-ademhaling ingezet. Met deze ademhaling (en toch flink wat kracht) is onze zoon Mik binnen een half uur geboren. Vanaf de regelmatige weeën (of golvingen in HypnoBirthingtaal) geteld heeft het in totaal maar vier uurtjes geduurd! IMG_9272

Nu terugkijkend heeft de cursus mij vooral heel veel zelfvertrouwen gegeven. Voor de cursus zag ik namelijk een hele pijnlijke ziekenhuisbevalling in mijn gedachte waar ik gewoon niet onderuit zou komen. Tijdens de cursus kreeg ik steeds meer het gevoel dat ik dit gewoon kon en dat ik voor een mooi en bijzonder moment zou gaan. Dat laatste is het zeker geworden! Nee, ik heb echt wel moeten werken en helemaal pijnloos was het zeker niet, maar ik had het al die tijd onder controle, wist hoe ik naar mijn lichaam moest luisteren en heb alles heel bewust mee mogen maken. Ik kan terugkijken op een hele bijzondere ervaring.

Eigenlijk vind ik dat iedereen die een kindje verwacht deze cursus verplicht zou moeten doen. Het is zo’n enorme eye-opener, leerzaam en super interessant. Karin is een hele fijne en kundige vrouw waar je met al je vragen terecht kunt.

Echt, een betere voorbereiding is er niet!

HypnoBirthing-geboorte van een eerste kindje
In de ochtend naar een afspraak met de verloskundige gegaan voor een controle. Daar heb ik aangegeven dat ik een soort menstruatiepijn voelde in mijn onderbuik. De verloskundige gaf aan dat het geen beginnende weeën konden zijn omdat je die over de hele buik voelt. We zijn naar huis gegaan en ik ben gaan lunchen met een vriendin. Omdat het gevoel vaker terug leek te komen en ik bloedde heb ik de verloskundige gebeld. Ze zei dat ik gewoon rustig terug kon rijden naar Den-Bosch. Mijn vriendin heeft gereden en toen ik thuis kwam heb ik mijn vriend gevraagd om haar naar Sint Michielsgestel terug te brengen.
Ik ben in bad gaan liggen en toen mijn vriend terug kwam zijn we gaan timen. Toen bleek dat ze al om de 5 minuten kwamen. Mijn vriend heeft toen de verloskundige gebeld, die zou er over 15 minuten zijn. Het gevoel nam plotseling toe in heftigheid en de verloskundige was er na 15 minuten nog steeds niet. Na nog een keer gebeld te hebben bleek dat ze vast stond in het verkeer. Het was 17:30, dus dat was niet vreemd!
Toen ze aankwam voelde ik al 25 minuten dat ik moest persen, en na haar controle bleek ook dat ik al 10 cm ontsluiting had en niet meer naar het ziekenhuis kon (wat we wel van plan waren geweest). Ik ben na een half uurtje thuis bevallen. IMG_3774
Het was een geweldige ervaring en ik heb heel veel aan de ademhalingsoefeningen gehad die ik in de les geleerd heb. Ook de meditatie die je mee krijgt heeft bijgedragen aan het ontspannen ‘op aarde brengen van een kleintje’. Gezond en wel ter wereld gekomen en ongelofelijk blij met hem!

Frederik die in stuitligging geboren werd. Zijn moeder kwam in de praktijk voor een diepe ontspanning en om te kijken of de baby wilde draaien. image4
Ik wilde je even op de hoogte brengen van de geboorte van onze zoon Frederik.
Hij is geboren op 30 september ‘s nachts om 3:34. Woog 3225 gram en was naar schatting 51/52 cm.
Het is uiteindelijk een vaginale stuitbevalling geworden, uiteraard in het ziekenhuis. Maar dus gelukkig geen keizersnede! De bevalling ging vrij snel, 4 uur van het breken van de vliezen tot de geboorte. Het was wel een wat zwaardere bevalling dan bij mijn dochter, omdat ik deze keer erg lang (bijna 2 uur) persweeën op moest vangen (i.v.m. de stuitligging wachten ze langer totdat je mag persen, zodat de baby al verder in het geboortekanaal zit en er sneller doorheen is). De geboorte zelf was vervolgens wel in een 1 wee gepiept. Al met al was het een prima bevalling, ook al was het niet helemaal zoals ik het zelf had bedacht (lekker thuis). Maar ja, dat plaatje heb ik van te voren al los moeten/kunnen laten. Met mij en Frederik gaat het in ieder geval heel goed en ook onze dochter is blij en erg lief met en voor haar broertje.

De geboorte van Alba Antonia van Os, 1 januari 2015.

Eindelijk is het dan zover; op 1 januari heb ik geboorte gegeven aan onze tweede dochter Alba, Antonia! Na ruim 42 weken was op oudejaarsdag het vruchtwater helemaal op en hebben we de beslissing genomen om de natuur een handje te helpen.
De week ervoor hebben we veel aan ontspanning gedaan, acupunctuur, massages, Theta-healing voor de eventuele belemmerende overtuigingen. Maar het bleef stil in mij met ‘s nachts wat oefengolven. Uiteindelijk toch laten strippen maar er gebeurde…niks. ( waar ik achteraf toch spijt van had) Ik vond het een intensief proces om zo lang de stilte in mij te voelen en de spanning steeg om vol vertrouwen over de 42 weken heen te gaan.
Op 1 januari naar het ziekenhuis te gaan was het laatste wat ik wilde…maar ik moest de beste beslissing nemen voor ons. En met de wetenschap geen vruchtwater was voor ons de grens bereikt. Door daar in alle helderheid goed aan te kunnen geven aan de verloskundige hoe en wat wij wilden konden ze met onze wensen helemaal meegaan.
Ze hebben geprobeerd het vlies te openen maar dit is hoogstwaarschijnlijk niet gelukt doordat deze heel strak om Alba haar hoofdje zat. Rond 12.15 uur hebben ze het infuus aangesloten op de opwekkers op standje 2 en kreeg ik om 12.30 de eerste golf.

De muziek was aan en Joris was heel dichtbij me. Dit gingen wij samen Doen!
Om half 2 merkte ik dat het zo hard ging op stand 4 dat ik het niet kon opvangen en helaas overgaf. Ik had duidelijk gekozen dat als me dat weer ging gebeuren ik naast kunstmatige opwekking ook kunstmatige pijnbestrijding wilde omdat ik een ontspannen geboorte wilden geven. Ze hebben toen de pomp terug gezet op 2 en ik kreeg een pompje om zelf te kunnen gebruiken. Alle golvingen trokken onder heel hard want ik had toen al 6 cm opening.
(Dit moest gecontroleerd worden omdat het anders te vroeg kon zijn om een pompje te krijgen) iedere golving heeft Joris me in mijn oren gecoacht om diep naar beneden te ademhalen en een grote ballon te maken. Zijn hand lag iedere keer op mijn schaamstreek om goed naar dat punt te kunnen ademen. Dit ging samen heel goed en kon me volledig op hem en mijn lichaam concentreren.

Hij heeft me gekust en daardoor bleef ik in liefde met hem en vol vertrouwen. Geen golving zonder hem dichtbij gedaan. Om half 4 ging mijn verloskundige en Joris wilde niet dat ik daarna door een ander gecontroleerd zou worden dus toen zij nog eenmaal kwam zat ik al op 9! Iedereen dacht dat ik meteen door zou gaan maar mijn lichaam vond het tijd voor een pauze en omschakeling naar de persfase. Er was een verpleegkundige die ik niet zo leuk vond en die zei dat als het er op aan kwam ik toch wel naar hun moest luisteren wat mij enorm irriteerde en zij was ook om half 4 klaar. Waar Joris mij ervan verdenkt ook te hebben ‘gewacht’ totdat ze weg was …Ik ben in slaap gevallen… Iedereen stond aan mijn bed te wachten terwijl ik heerlijk lag te snurken-;) om 5 voor half 5 voelde ik weer een golving met aan het einde een drang om mee te persen.

Dit deed pijn als ik dat deed. Dus wist ik duidelijk; eerst de J-ademhaling goed inzetten en mijn baby naar beneden ademen. Ze vroegen allemaal of ik drang had en dat ik echt mee mocht gaan persen maar ik voelde heel goed dat ik binnenin aan het werk was wat zij niet zagen. Ik vertrouwde daarop en luisterde niet naar hun. Dit keer was het mijn geboorte-ervaring! Ondertussen had ik duidelijk aangegeven dat ik rechtop wilde zitten waar ze me mee hielpen. Na 3 diepe mooie J-ademhalingen was daar ineens Alba! In 10 minuten was ze perfect geboren! Ik heb haar zelf aangepakt en was dankbaar voor de supertechniek die bijna niemand zag maar Joris en ik heel duidelijk wisten.

Erg grappig om te merken dat iedereen rustig werd van de muziek in de kamer en de rust die wij hadden. Ze gaven terug dat wij heel duidelijk waren in wat we wilden dat ze ons lieten, juist omdat we zo specifiek waren in onze wensen. Alba bleek toch gepoept te hebben in het vruchtwatFullSizeRenderer (wat op was) waardoor we een protocol van controle hadden om daar 8 uur te blijven. De kinderarts is wel geweest maar alles bekeken met Alba op mijn buik. Geen wegen of kleren aan totdat wij besloten zelfstandig naar huis te gaan rond 22.00. Het ging heel goed met ons dus waarom langer blijven ook al is dat hun protocol. Wij hanteren onze eigen….en sliepen heerlijk thuis!

Na een eerste traumatische ziekenhuis ervaring hebben we een mooie ervaring erbij, die me het vertrouwen terug heeft gegeven in mijn eigen vermogen.
Karin, we hebben erg veel aan je cursus gehad. Heft in eigen handen houden.
Vertrouwen op datgene wat je niet weet maar wel dat je het kunt!

De geboorte van Lola, 1e kindje van Anita en Koen

De eerste golving voelde ik op Moederdag! We maakten ons op om bij de toekomstige oma’s op bezoek te gaan toen ik tegen Koen zei: “Dit zou zomaar eens het begin kunnen zijn van ons nieuwe leventje…”. De golvingen waren niet intens en volgde elkaar op tussen de 8 en 10 minuten, dus besloten we om de geplande bezoekjes gewoon af te leggen en vooral niets tegen de oma’s, opa’s, tantes en ooms te zeggen!

Tegen 11 uur ’s avonds zijn we naar bed gegaan, de golvingen werden nu wat intenser en volgde elkaar wat sneller op. Om 2 uur ’s nachts heb ik Koen wakker gemaakt omdat ik mezelf geen houding meer kon geven en Koen heeft daarom het bad vol laten lopen! Om 3 uur heeft hij de verloskundige gebeld en op dat zelfde moment opende de vliezen! Om kwart voor 4 had ik 3 cm ontsluiting en de verwachting was dat er ieder uur een centimeter bij zou komen. De verloskundige is naar beneden gegaan, ik mocht lekker in bad blijven liggen en Koen is bij me gebleven. Op de achtergrond speelde de muziek van “Comfort zone”! Om 6 uur is de verloskundige weer naar boven gekomen en constateerde een ontsluiting van 8 cm. Samen met Koen heeft ze de slaapkamer ingericht voor de bevalling en de kraamhulp werd gebeld.

Rond 7 uur voelde het niet meer goed om te liggen, ik had het gevoel dat ik daarmee de bevalling tegenhield. Ik ben uit bad gestapt en naar de slaapkamer gegaan, gewacht tot het moment dat ik mee mocht gaan persen! Het duurde nu niet meer lang tot we ons kleine wondertje in onze armen konden sluiten, dat we eindelijk zouden weten of het een jongen of meisje zou zijn en hoe het eruit zou zien!
Ik vond het erg fijn dat ik mijn houding mocht afwisselen! De geboorte zou plaatsvinden op de baarkruk en tot die tijd mocht ik staan, hurken of zitten! Ik wilde in elk geval verticaal blijven, dat voelde erg natuurlijk!
Rond kwart voor 11262386_831219036964248_6346091328040848501_o8 kreeg ik van de verloskundige het seintje dat ik mee mocht persen en vol overgave begon ik met de J-ademhaling! Als snel bleek dat mijn bekkenbodemspieren te strak waren om de baby middels de J-ademhaling ter wereld te brengen en daarom moest ik mee persen. Ik weet nog dat ik constateerde dat dit afweek van mijn verwachtingen maar liet deze gedachte voor wat hij was! Om half 9 is onze dochter Lola geboren!

Tot zover verliep zo goed als alles volgens ons geboorte plan! Eigenlijk zouden we nu lekker met z’n drietjes op bed gaan liggen om de navelstreng goed uit te laten kloppen , om beide huid-op-huid contact met Lola te maken, uit te rusten en om te gaan genieten van elkaar. Daarna zou de verloskundige nog wat testjes bij Lola doen en zou Koen samen met de kraamhulp, Lola aankleden MAAR helaas verliep dit gedeelte van onze wensenlijst compleet anders en daar had ik geen rekening mee gehouden.
Want tijdens de geboorte van Lola ben ik erg veel bloed verloren en daarom moest de verloskundige toch echt die oxytocinespuit zetten. In eerste instantie dacht men dat het bloedverlies kwam door een totaal ruptuur. De ambulance werd gebeld om in het ziekenhuis gehecht te worden maar toen ik samen met de ambulancebroeders naar beneden liep en ik weer een grote hoeveelheid bloed verloor, werd vastgesteld dat het net niet om een totaal ruptuur ging maar dat de placenta niet compleet was en werd het een spoedrit. In het ziekenhuis heeft de gynaecoloog het placentarest verwijderd (voor narcose was geen tijd meer) en daarna moest ik nog gehecht worden. Ik heb alles maar over me heen laten komen (volgens mij was ik nog onder invloed van mijn eigen endorfine) en kreeg zelfs complimenten van de gynaecologen hoe sportief ik deze verschrikkelijke ingrepen liet gebeuren.

Uiteindelijk is alles goed gekomen en mochten we na 2 dagen fijn naar huis, waar n hele fijne kraamhulp al op ons wachtte!

Na de geboorte had ik nog wel gemengde gevoelens over de bevalling. Enerzijds was ik erg teleurgesteld omdat sommige dingen anders zijn gelopen dan waar ik/we op hoopte en omdat ik met een aantal zaken geen rekening had gehouden waardoor deze wat rauw op mijn dak kwamen. Anderzijds is het maar goed geweest dat ik me totaal niet heb bezig gehouden met wat er anders had kunnen gaan, en dus wat er mis zou kunnen gaan omdat ik in dat geval veel minder ontspannen zou zijn geweest waardoor de bevalling meer pijn gedaan zou hebben en langer zou hebben geduurd.

Als ik nu terugkijk (4 maanden later) is de impact van de bevalling al flink vervaagd en kan ik alleen maar zeggen dat alle clichés waar zijn! Je focust op de positieve dingen en dat helpt daadwerkelijk. Maar ik moet eerlijk zijn….. ik vind dat het best tijd kost om weer terug in balans te komen na de bevalling, dit op alle vlakken van ons leven.  Die (door de omgeving gecreëerde) roze wolk heb ik niet gezien.

 

Claudia, die een verkorte cursus op maat bij ons volgde en beviel van haar tweede.

De bevalling is verlopen zoals ik alleen maar had durven dromen. In 5 uur tijd is onze dochter geboren. De kraamhulp die erbij was, zei dat ze nog nooit zo’n rustige bevalling had gezien. Niet gepuft, maar met mijn ademhaling de controle kunnen houden. Ik ben geen moment in paniek geraakt. Ik denk zeker dat de cursus hierbij heeft geholpen, anders had ik waarschijnlijk wel, naar mijn idee zinloos, gepuft en had ik veel minder goed geweten wat er nu precies gebeurde in mijn lijf.

containing-814579_1280

Yvonne (nog niet bevallen) vertelt over haar ervaringen tijdens de cursus.
Lees hier haar blog.

De bijzondere bevalervaring van Kathrin, die de baarkruk gebruikte.

Toen ik in de nacht van zondag op maandag oefengolvingen (ofwel oefenweeën in niet HypnoBirthing-taal) kreeg, realiseerde ik me: “De kleine Ukkepuk moet er een keer uit.”
Ik had de laatste weken vaak te horen gekregen dat mijn buik te klein was, niet goed groeide, maar ik had vertrouwen in Ukkepuk en mij!
Toch verbaasde het me, toen de verloskundige vier dagen voor de uitgerekende datum tegen Ukkepuk in mijn buik zei: “Je mag naar buiten. Je bent er klaar voor.” Dat de kleine dat zo letterlijk zou nemen… want dezelfde avond, nadat Arjan en ik nog een keer over een mogelijke meisjesnaam gediscussieerd hadden (zonder resultaat, trouwens) en ik me omdraaide om te slapen voelde ik de eerste golf. Arjan was al in diepe slaap en ik wilde hem zo lang mogelijk laten slapen. Maar de golvingen waren meteen vrij heftig en straalden uit naar de benen en de rug. En ze kwamen om de 5 minuten. Ik werd er erg onrustig van. Het lukte niet, de golvingen omhoog te ademen.
Na een uur werd Arjan wakker en richtten we de slaapkamer HypnoBirthing-proof in. Muziek aan, lavendelgeur, geboortebal. Met de light-touch-massage kon ik meer rust vinden.

Ik wist dat ik na 2 uur met golvingen om de 5 minuten de verloskundige zou moeten bellen, maar: “Ik ben toch pas begonnen. We hebben zeker nog tijd. Straks haal ik haar voor niets uit bed.”
Toen de golvingen om half drie al om de drie minuten kwamen hebben we toch maar gebeld. Toen onze verloskundige, drie kwartier later, kwam zat ik al op 5 centimeter en pakten we de laatste spullen in de koffer voor de poliklinische bevalling in het ziekenhuis!

Ik zat nauwelijks op het bed toen de vliezen openden. Arjan richtte ook deze kamer weer HynoBirthing-proof in en begon met de light-touch. Ik kreeg toen bijna meteen ook persdrang. Ik voelde hoe mijn lijf wist wat het moest doen en mijn hoofd was helder genoeg om de ademhalingstechnieken aan te houden.
Om 4.45h had ik volledige ontsluiting en mocht ik “passief meepersen”. Geen idee wat dat betekende, maar ik ging over op de geleerde J-ademhaling.
Om 5.25h voelde ik het hoofdje staan en ben ik op de baarkruk gaan zitten. Arjan achter mij voor de light-touch en voor de letterlijke en figuurlijke steun. De combinatie van J-ademhaling en de drang om toch te persen werkten voor mij perfect. 20 minuten later werd de kleine meid geboren en kon ik haar tegen me aan houden. Ze is de mooiste, prachtigste, liefste dochter die je kunt wensen!

Ik kon me niet helemaal afsluiten van alles buiten mezelf maar bleef, dankzij de cursus, wel rustig en ontspannen en kon me overgeven aan de oerkracht van een barende vrouw. Het was een overweldigende ervaring.
De verloskundige was vol lof en bewondering voor de manier waarop ik beviel. Zo kalm en rustig en met zes uur erg vlot, zeker voor een eerste kindje. Een advies had ze nog wel voor mij: ‘de volgende keer eerder bellen!’

Oh ja, en het naamprobleem was snel opgelost: ze heet Jana. Op weg naar het ziekenhuis was er een heel mooie maan te zien. Diana, waar de naam van afgeleid is, is de godin van de maan.

 

Het geboorteverhaal van Marianne en Egwin die hun 1e kindje kregen

6 dagen na de uitgerekende datum werd ik om 17:30 wakker uit mijn middagslaapje omdat ik vruchtwater voelde stromen. Ik heb Egwin gebeld die vanuit zijn werk via de supermarkt richting huis is gekomen. Zelf heb ik mijn kleding gewisseld en ben weer lekker terug in bed gekropen, er vanuitgaand dat de volgende optie tot slapen nog wel even op zich zou laten wachten. Zodra mijn hoofd het kussen raakte voelde ik de eerste golvingen. Weinig intens, maar meteen heel regelmatig (elke 4 minuten). Toen Egwin thuis kwam is hij gaan koken en ben ik naar beneden gegaan. Ik heb de verloskundige laten weten dat de vliezen waren geopend maar heb haar gezegd dat ze nog niet langs hoefde te komen. Rechtop zittend kwamen de golvingen sneller en werden ze intenser. Zelf vond ik het allemaal nog prima te doen, maar Egwin wilde dat ik de verloskundige belde.
De verloskundige was bij ons rond 20:45. Ze controleerde me en constateerde ze een opening van 1 cm, maar helaas vermoedde ze ook meconium in het vruchtwater. Liggend op mijn rug was heel oncomfortabel, maar zorgde ook voor een enorme rush aan endorfines. Toen de verloskundige even later nogmaals controleerde zat ik al op 2 cm. In verband met het meconium in het vruchtwater werden we helaas naar het ziekenhuis gestuurd, om daar de geboorte onder constante ECG monitoring te laten plaatsvinden. Verbazend genoeg voelde ik vrij weinig teleurstelling hierover, terwijl ik toch zo mijn zinnen had gezet op een thuisbevalling. Het overkwam ons gewoon, zonder gevoel van verzet of teleurstelling.
Om 10 uur zijn we aangekomen in het ziekenhuis. Hier werd ik opnieuw gecontroleerd (3-4 cm) en de ECG elektrode werd geplaatst. Daarna zouden wij volgens onze wensen in het geboorteplan met rust gelaten worden. Egwin heeft de hypnobirthing muziek aangezet en de verpleegkundige heeft geholpen met een aromatherapie verstuiver die een heerlijke lavendelgeur verspreidde (echt een aanrader om de lavendelgeur al bij de ontspanningsoefeningen te gebruiken, ik heb er erg veel aan gehad). Bij elke golving coachte Egwin me op mijn ademhaling om ervoor te zorgen dat ik ontspannen bleef. De golvingen waren inmiddels erg intens en frequent. Niet lang daarna voelde ik de eerste aandrang om de J ademhaling te gaan doen. Voor mijn gevoel was dit nog veel te vroeg. De arts die mij gecontroleerd had was nog maar net weg. Heel even zag ik er tegenop om de komende uren nog deze sterke aandrang tot persen te moeten weerstaan.
Toen de verpleegkundige mij zag heeft ze snel de gynaecologe terug geroepen. Ze hebben mij nogmaals gecontroleerd en stelden vast dat ik in een recordtijd van nog geen uur van 3 naar 9 cm was gegaan! Meerdere keren werd ik gecomplimenteerd op hoe goed ik me kon blijven ontspannen. De rit naar het ziekenhuis had hier blijkbaar geen enkel effect op gehad!
Het laatste deel van de bevalling konden wij helaas niet helemaal invullen zoals wij dat in onze geboortevoorkeuren hadden aangegeven. Door de meconium in het vruchtwater moeten er in het ziekenhuis aan bepaalde protocollen worden voldaan. In eerste instantie werd ik dan ook aangemoedigd op mijn rug de baby naar buiten te persen. Na stevig aandringen door Egwin mocht ik toch even op mijn zij liggen om het zo te proberen. Door het liggen op mijn zij wist ik veel beter wat ik moest doen en voelde ik het hoofdje van Kobe heel snel naar beneden schuiven. Voor het laatste stukje moest ik helaas terug op mijn rug liggen, maar Kobe werd toen al heel snel geboren om 23:52. Egwin pakte hem aan en heeft hem op mijn buik gelegd.
Het meconium protocol houdt in dat de baby direct na de geboorte door de kinderarts moet worden onderzocht. De navelstreng werd dus redelijk snel afgebonden en Kobe is meegenomen naar de neven gelegen ruimte. Egwin is met hem meegegaan om met hem te praten en zijn ogen te beschermen tegen het felle licht. Zodra hij klaar was hebben ze hem terug gelegd op mijn buik.  IMG_20141111_100836

Die nacht zijn we nog in het ziekenhuis gebleven en de volgende morgen mochten we Kobe met goedkeuringe van de kinderarts meenemen naar huis. Tijdens de geboorte heeft hij geen enkel moment dipjes in zijn hartritme laten zien (waarvoor ze bang zijn bij poep in het vruchtwater) het is een heel tevreden mannetje wat het heel erg goed doet en groeit als kool!

Egwin voelt zich na de bevalling vooral heel trots op ons. Hij heeft echt het gevoel gehad mij te kunnen steunen tijdens de geboorte en heeft zich geen moment overbodig gevoeld. Als een tijger heeft hij ons verdedigd om ervoor te zorgen dat Kobe zo snel mogelijk terug bij mij zou komen zodat we ondanks ziekenhuis protocollen toch zo snel mogelijk konden werken aan onze hechting. Opvallend is dat veel dingen die tegen me gezegd zijn tijdens de geboorte langs me heen zijn gegaan, maar Egwins stem was altijd dichtbij en kwam wel bij me binnen. Pas toen hij me vertelde dat het hoofdje geboren was geloofde ik ook echt dat het vasthouden van ons kindje nog maar enkele momenten verwijderd was.

We hebben niet de gedroomde thuisbevalling gehad, maar ondanks deze omstandigheden was het een fantastische ervaring waarin de cursus in grote mate heeft bijgedragen! Zowel bij het omgaan met onverwachtse tegenslagen, het blijven ontspannen ondanks alles en het verdedigen van je eigen wensen om zo een mooie geboorte te hebben voor alle drie.

De geboorte van Staf, 3e kindje van Janneke en Hans

Lees hier de ervaring van Janneke, zelf verloskundige.

Het geboorteverhaal van Abel, 2e kindje.

HypnoBirthing…ik vond het redelijk zweverig klinken, maar ik wilde niet weer zo’n horrorbevalling. Dus baat het niet dan schaadt het niet.
We zijn op cursus gegaan en daar heb ik geleerd om mezelf volledig te ontspannen. Mijn vriend vond het geweldig omdat hij handgrepen kreeg hoe hij zou kunnen helpen tijdens de bevalling. Ik vroeg me alleen af of ik de geleerde technieken ook toe zou kunnen passen in de praktijk.
In de twee weken voor de berekende datum, had ik vooral ‘s nachts last van een onrustig gevoel in mijn buik, voorweeën (oefengolvingen)..
‘s morgens stond ik op en was er niets te merken.
Toen ik op 17 september opstond, voelde het anders, nu voelde ik de golvingen ook in mijn rug en benen. (daar was ik juist heel bang voor.)
Maar door de ademhalingstechnieken heb ik geen pijn ervaren. Ik heb niets gezegd tegen mijn vriend. Ik dacht, laat hem maar lekker gaan werken. Mijn andere zoon is naar school gegaan en ik ben gaan poetsen.
Om 11 uur ben ik met de honden gaan wandelen en tijdens de wandeling kon ik merken dat de golvingen sterker werden.
Ik voelde ze steeds mooi aankomen en afzakken. Het hielp mij om met mijn heupen te wiegen. Tijdens een golving in de bossen openden mijn vliezen zich. Ik ben toen rustig naar huis gegaan en heb mijn vriend laten weten dat het ging beginnen.
Hij vroeg of hij meteen moest komen. Maar ik dacht; mijn vorige bevalling duurde ruim 32 uur,” mwa…maak maar af waar je mee bezig bent.” “hij valt er echt niet zomaar uit…”
Eenmaal thuis gekomen bleek het vruchtwater helder,’ gelukkig ik kon dus thuis blijven.’
Ik ben lekker onder de douche gaan staan. Driekwartier na het telefoontje kwam mijn vriend binnen.
Ik hoefde hem alleen nog te vertellen dat mijn zoon was gaan spelen bij een vriendje en dat hij om 17.00 opgehaald zou moeten worden.
Toen ik dat gezegd had, verdween ik in mijn eigen wereldje. Ik heb de cd opgezet. Mijn lief stak kaarsen aan en deed de gordijnen dicht, lavendelgeurtje in een brandertje…
Helemaal goed, helemaal ontspannen. Je kon niet zien dat ik weeën had. Mijn vriend probeerde ze te ‘timen’ omdat de verloskundige dat wilde maar dat ging niet.
Toen de verloskundige kwam had ik 4 cm opening. Ze zou twee uur later wel weer terug komen.
Toen ze weg was voelde ik dat er iets veranderde, de golvingen werden anders, mijn buik begon anders samen te trekken.
Ik kreeg persdrang. Met de geleerde j-ademhaling heb ik dit prima op kunnen vangen.
Ik heb mijn vriend gevraagd of hij opnieuw wilde gaan bellen.
Toen de verloskundige kwam, bleek ik ruim 9 cm opening te hebben. In een uur heb ik dus 5 cm erbij ‘gekregen.’
Er moest ineens snel gehandeld worden…dit hebben ze gelukkig zo gedaan dat ik in de sereniteit kon blijven waar ik in was.
Ik voelde dat de baby steeds verder naar beneden zakte en ik kreeg de neiging om mee te gaan drukken i.p.v. alleen maar ademen.
Dit heb ik toen gedaan. Ik heb geluisterd naar mijn lichaam. Ik had vertrouwen in mijn lichaam en in mijn baby.
15 minuten nadat de verloskundige er was is onze zoon Abel geboren.
Een prachtige kerel, een geweldige ervaring.
Ik heb tijdens de golvingen (weeën) geen pijn ervaren. Alleen het laatste stukje toen het hoofdje stond, heb ik druk ervaren. Maar dat was maar even…
Toen was hij er! Hij was zo rustig, zo alert. We hadden echt oogcontact! Zo mooi!   image
De navelstreng hebben we rustig uitlaten kloppen. En nadat hij even op mijn borst heeft gelegen, nam hij heel voorzichtig zijn eerste slokjes.
De verloskundige bedankte mij voor de prachtige bevalling, hoe bijzonder is dat?
En toen om 17.00 uur mijn zoon thuis kwam, had hij ineens een broertje, wat een verassing.
Het mooie was ook dat ik niet heb geleden van de bevalling en Abel ook niet.
2 dagen na de geboorte, ben ik samen met Abel en mijn andere twee mannen, gaan wandelen, met Abel bij mij in de draagzak. Heerlijk!
Abel is een hele rustige alerte baby, die nauwelijks huilt. Het lijkt wel of dat de rust die we hadden met de geboorte nog steeds doorwerkt…
Dit was werkelijk een droombevalling, Thank you HypnoBirthing. Dank je wel Karin.

De geboorte van Lisa.

Voor de cursus wilde ik tijdens de bevalling tot 3 cm ontsluiting wachten en om een ruggenprik vragen, maar mijn mening is veranderd in “ik laat de natuur het werk doen en we zien het wel, ik ga gewoon ontspannen en naar mijn lichaam luisteren”. Dankzij de cursus heb ik vertrouwen gekregen dat mijn lichaam voor de baring van de kinderen is gemaakt en dat het een mooie bevalling kan zijn!
Lees hier het hele verhaal op het blog van mama.

Lieke (30) en Chris (32), eerste kindje.

Eerst dacht ik ‘spuit mij maar plat want ik wil een rustige bevalling voor mijn baby’. Nu weet ik dat dat ook op een andere manier kan!

Zelf ben ik psycholoog en ik wist hoe belangrijk de bevalling en die eerste momenten na de geboorte al zijn voor de hechting tussen moeder/ouders en kind. De bevalling is ook voor de baby een heftige gebeurtenis en daarom wilde ik dat zo rustig mogelijk laten verlopen. Geen geschreeuw of traumatische ervaring voor de baby. Maar hoe ging ik dat doen dacht ik, met het typische tv-beeld in mijn hoofd van een schreeuwende, bezweten en rood aangelopen vrouw..
Kleinzerig ben ik niet maar om nou te zeggen dat ik zo goed tegen pijn en medische toestanden kan, nou nee. Bloed laten prikken tijdens de zwangerschap was al nieuw voor mij, ‘dit is mijn eerste keer hoor’ zei ik voorzichtig tegen die verpleegster, terwijl ik zelf gespannen de andere kant op keek. Maar ja er zou nog zo veel op me afkomen met de bevalling, dus dit moest ik ook gewoon maar doen.
Om mij heen hoorde ik veel verhalen van heftige bevallingen. Vriendinnen die zeiden dat ze door de angst mentaal hun lijf echt geblokkeerd hadden en het een slopende en zo’n pijnlijke ervaring was.61f77ac6c9e362cbcf0850e2d369de65

Langere tijd heb ik gedacht, spuit mij maar plat, dan verloopt de bevalling zo rustig mogelijk. Overal gebruiken ze pijnstilling en hier in Nederland moeten vrouwen het ineens op eigen kracht doen, waarom dacht ik?
Nu weet ik beter!

Omdat ik die rustige bevalling zo belangrijk vond ben ik gaan zoeken op internet naar zwangerschapscursussen. Ik kwam uit bij HypnoBirthing. Die visie sprak mij aan maar hypnose vond ik veel te zweverig klinken. Maar wat ik belangrijk vond dáár stonden zij juist voor, dus ik wilde er wel meer over weten.
Karin heeft echt de tijd genomen tijdens ons eerste telefonisch contact om mij HypnoBirthing uit te leggen. Zelf ben ik met mijn werk ook vaak bezig met ontspanning, mindfullnes en visualisaties dus zo zweverig klonk het na haar uitleg niet meer.

Ik had echt wel een aantal angsten vooraf; de pijn waar iedereen het over had, de autorit naar het ziekenhuis met heftige weeën, of dat het niet op gang zou komen, het dagen duurt, je een weeënstorm krijgt, dat je niet meer weet ‘waar je het zoeken moet’ en kan ik dit wel? Dat soort dingen.
Maar die angsten heeft de cursus bij mij weg kunnen nemen en heb ik juist heel bewust leren vertrouwen op het vrouwelijk lichaam, want dat weet precies hoe ze een kind kan laten groeien en geboren kan laten worden.

En dat heb ik tijdens mijn bevalling echt zo ervaren!

Het begon om 01:30 ‘s nachts, ik werd wakker met wat kramp gevoelens in mijn buik. Het voelde anders dan de steken onderin en harde buiken die ik de dagen daarvoor meer had. Liggen voelde niet zo fijn. Ik maakte Chris wakker en gaf aan wat ik voelde en zei dat ik er even uit ging.
Toen ben ik lekker lang gaan douchen. Dat was fijn en ontspannend, ik begon al met de diepe buikademhaling en verdere ontspanning van mijn lijf door oefeningen uit de cursus.
Ik werd ook enthousiast, want het was zo ver! Daar kreeg ik energie van, juist helemaal geen angst! Ik zei nog tegen mijn baby, yes we’re in business, kom op schat we gaan dit samen doen!
Toen ben ik op bed gaan liggen en hebben we naar de regenboog cd geluisterd. Liggen voelde voor mij toch niet zo fijn. Dus zijn we naar beneden gegaan en ben ik op de fitnessbal gaan zitten, dat voelde heel prettig. Ik kon wat wiegen met mijn heupen en de buikademhaling goed voortzetten. Ze waren goed te doen deze golvingen/weeën. We zijn toen ook met de light touch massage begonnen en die massage spin voor op je hoofd. Want ik wist dat de vroege aanmaak van endorfines echt invloed kan hebben op het verdere verloop van de bevalling. Ook al kon ik dit gevoel goed hebben, begon ik met de ontspanning van mijn lijf.

Om 5:15 hebben we de verloskundige gebeld omdat de golvingen om de 3 minuten kwamen. Maar heftig vond ik ze niet, dit was heel goed te doen. Ik wilde graag in het kraamhotel bevallen, dus ze vraagt of ik al naar het ziekenhuis wil komen of nog even af wil wachten.
We wachten thuis nog even af want het ontspannen gaat hier goed.
Toen dacht ik wel, ik heb liever zo de rit in de auto naar het ziekenhuis dan als het straks wat heftiger is. Dus zijn we om 6:30 naar het kraamhotel gegaan.

Om 7:00 waren we daar en werd gekeken hoe ver ik was, 2 centimeter ontsluiting. Het was echt begonnen, dat gaf een gevoel van blijdschap en de bevestiging dat mijn lijf dit gewoon ging doen! Over twee uur zouden ze dan weer komen om te kijken hoe het gaat, zelf bellen kon natuurlijk altijd. Ook hadden ze mijn geboorteplan gelezen en dat was allemaal mogelijk. Ik had er veel dingen in staan die ik tijdens de cursus geleerd heb, over de onderlinge communicatie, de rust, positie tijdens het persen, het uit laten kloppen van de navelstreng, loslaten van de placenta. Overal was begrip en ruimte voor, heel prettig.

We hebben in de kamer onze spullen uitgepakt en zijn op bed gaan liggen. We gingen Theo Maassen kijken op de tablet, want lachen maakt ook endorfine aan hadden we geleerd en ik voelde me nog zo ‘normaal’. Dus kom maar op met anderhalf uur cabaret. Dat was echter toch teveel afleidend merkte ik, je bent met je lijf en de golvingen bezig. Dus ik ben weer op de fitnessbal gaan zitten en we hebben de regenboog cd opgezet. Ook had ik de tip gebruikt om plaatjes uit te printen die mij hielpen ontspannen.
De ontsluiting bouwde heel rustig op, om 9:15 (twee uur later) had ik 4 centimeter. Ik vond het zelf prettig om de voortgang te weten en het ‘voelen’ stoorde mij persoonlijk niet in mijn ontspanning.
Toen ben ik in bad gegaan. Dat voelde prettig. Totdat ik merkte dat de wanden niet geluiddicht waren en de vrouw in de kamer naast mij aan de laatste fase bezig was… ‘Daar was dus dat geschreeuw en die pijn’..
Ik keek Chris aan en kreeg tranen in mijn ogen, oh nee dacht ik..gaat dat er nog aankomen?
Maar de verpleegster kwam net handdoeken brengen en zag bij mij de schrik. Ik gaf aan dat ik dat heftig vond klinken maar ze zei, ‘Lieke dat is echt een ander soort bevalling’. Ze twijfelde en zocht naar woorden om het netjes te brengen zag ik. ‘Jullie gaan er zo anders mee om en jij staat er zo anders in dan de vrouw hiernaast, dat maakt echt verschil’. Daar was mijn bevestiging weer, HypnoBirthing en ontspanning werkt gewoon, houd dat vertrouwen vast dacht ik weer bij mezelf.

Na het bad ben ik weer op de fitnessbal gaan zitten, dat voelde het prettigst. De diepe buikademhaling werd lastiger merkte ik, de golvingen werden intenser. Ik kon vooral juist tussen de golvingen goed ontspannen, leunend tegen Chris aan want die zat achter mij. Zo hebben we eigenlijk alles samen opgevangen. Chris achter mij die de light touch massage deed en waar ik op kon steunen. Chris heeft nog geholpen met het variëren van houdingen die we uit het boek gehaald hadden maar zitten op de bal was het meest prettige voor mij.

Tijdens de piek van de golvingen ging mijn lichaam toen het intenser werd toch mee in de aanspanning merkte ik en ademde ik gewoon maar hoe het op dat moment het beste ging. Ik dacht nog ‘ik moet een ontspannen lijf hebben zoals in de filmpjes van de cursus’. Ik zei ook dat het ontspannen moeilijker ging tijdens een golving. Toen zei mijn verloskundige ‘ik weet niet wat jij van jezelf verwacht Lieke maar ik zie nog steeds een hele rustig barende vrouw’. Voor mij weer een bevestiging dat het goed ging. Ik zat inmiddels ook op 8 centimeter ontsluiting. Soms was ik wat misselijk dan at ik een stukje dextro. We bleven de light touch massage doen en de golvingen daarna waren dan echt beter te doen.

Ik vond het na 8 centimeter wel echt pittiger worden, de golvingen zelf, maar mentaal was ik nog steeds ‘nuchter’, dat je het onder controle hebt zeg maar. Ik voelde dat mijn lijf hard aan het werk was.
Mijn vliezen waren nog niet gebroken en de verloskundige vroeg of ze deze door mocht prikken om te zien of het vruchtwater helder was. Ik had aangegeven in mijn geboorteplan om dit niet te vroeg te doen maar nu vond ik het zelf ook prettig, het vruchtwater was en bleef helder.

Soms zat ik op de bal soms op de wc, ook daar kon ik de golvingen goed opvangen. Ik heb ook elke keer 1-2-3 minuten tussen de golvingen gehad, dan kon ik toch weer ontspannen en focussen. Dat gevoel dat je moet drukken kwam daarna steeds meer op. Die kon ik nog wegzuchten maar ze werden intenser. We waren tot dan toe enkel samen in de kamer geweest (op de controles van ontsluiting na), vanaf toen vroeg ik er iemand bij. Ik weet ook nog dat ik zei ‘de lol is er nu wel vanaf hoor’ en ahhh f*ck is geloof ik ook wel gevallen, daarna zei ik tegen Chris ‘vergeet maar wat ik tijdens die piekmomenten zeg hoor’.

Ik ging toen ook wel meer kreunen tijdens de piek van een golving, want dat wegzuchten werd moeilijker en die drang voelde ik al sterk. Ik ben toen zelf de J-ademhaling gaan doen.
De verloskundige kwam binnen en keek nog 2-3 golvingen mee en voelde toen dat ik volledige ontsluiting had.
De baarkruk stond al klaar en daar begon ik om iets over half 2 met persen. De J-ademhaling werkte niet echt voor mij voelde ik. Toen ik probeerde om te persen zoals de verloskundige het mij uitlegde voelde ik de baby verder komen. Dat was een ander gevoel, branderig maar je voelt dat de baby komt. De verloskundige hielp mij echt met haar rustige manier van coaching.
Ze zag wel dat mijn bekkenbodemspieren en perineum erg strak waren. Ze legde uit dat er teveel druk kon ontstaan in deze positie en me mogelijk ging vragen om op bed verder te persen.
Ze drukten nog wat met warme doeken maar de verloskundige vond het risico op teveel druk te groot. Dus ben ik naar het bed gelopen. Ik kon nog vrij rechtop zitten en mijn benen hoefde ik niet vast te pakken ofzo. Het ging heel natuurlijk verder, ik was helder en rustig, niet uitgeput en nog gewoon in gesprek met de verloskundige. Na 3 persgolvingen op bed was het hoofdje daar. Dat kon ik zelf ook goed zien. Na nog 1 persgolving en in totaal een half uurtje persen was onze dochter er!

We hebben haar zonder verdovende middelen rustig geboren kunnen laten worden en daar ben ik toch wel heel trots op.
Ze heeft nog 2 uur bij mij, huid op huid, op mijn borst gelegen. Dat was ons verzoek. Daarna pas is ze gewogen en aangekleed waar Chris telkens bij was.

We hoorden terug van de verpleegster dat wij echt samen bevallen waren en ze dat niet vaak zo zag. De verloskundige gaf aan dat ze het een mooie bevalling vond om mee te maken. Dat ik alles wat er in mijn lijf gebeurde onderging en rustig bleef. Wij vinden dit nog steeds hele mooie complimenten en een bevestiging van hoe goed het gegaan is.
Chris gaf achteraf aan dat hij bang was voor een moment dat ik hem smekend aan zou kijken met een HELP-blik maar hij zei dat ik de hele tijd ‘in control’ was. Dat gaf ook hem veel rust en vertrouwen. Het was voor hem zeker niet de ervaring van aan de zijlijn meekijken en je vrouw wanhopig pijn zien lijden.

De eerste dagen en weken hebben we het heel rustig aan gedaan, veel nabijheid en niet teveel prikkels. We hebben een zeer tevreden en ontspannen baby!

Wij zijn ervan overtuigd dat HypnoBirthing hier aan bij heeft gedragen!

 

 

Rood.Baby.Pepijn

De watergeboorte van Pepijn 13-11-13
Op dinsdag 12 november rond 20.00u begonnen de golvingen en ze kwamen om de 5 tot 10 minuten. Om 04.00u waren de verloskundige (de nicht van Coen) en de fotograaf bij ons thuis gearriveerd. Omdat ze allebei een eind moesten rijden waren ze toch maar alvast gekomen ondanks dat de golvingen nog steeds maar om de 5 minuten kwamen en niet echt lang duurden.
De golvingen waren nog prima op te vangen en niemand in de kamer, behalve ik ;-), had in de gaten wanneer er een golving was. De hypnobirthingmuziek klonk via de Ipad door de kamer en er was een hele serene sfeer. Omdat ik inmiddels al 8,5 uur golvingen had, wilde ik toch graag weten in welke fase van de bevalling we zaten. Omdat ik eigenlijk had aangegeven dat ik niet getoucheerd wilde worden, was dit nog niet eerder gebeurd. Er bleek 2 cm opening te zijn. Dit viel me best tegen en ik had meteen spijt dat ik toch om een touche had gevraagd.
Al die tijd zaten we gezellig met z’n allen beneden rond het bevalbad. We besloten om allemaal even te gaan liggen. Vk op zolder op een matras, de fotograaf op de bank en Coen en ik op onze slaapkamer. Misschien werd ik toch nog teveel beïnvloed door de mensen om me heen en zou de afzondering ervoor zorgen dat de bevalling door zou zetten.
Om 08.00 ‘s morgens, kwam ik weer naar beneden. Al die tijd waren de golvingen doorgegaan en ze leken nu sterker te zijn geworden. Eenmaal beneden namen ze helaas weer af. Hierdoor besloot de vk toch nog naar huis te gaan. Ze dacht dat het beter was om zo weinig mogelijk mensen om mij heen te hebben. De fotograaf ging nu op zolder nog even bijslapen. Om 12.00 ‘s middags was er nog steeds geen verandering. De volgende fase van de geboorte wilde maar niet aanbreken. De golvingen bleven om de 5 minuten komen en waren niet erg sterk. Ik begon ze nu echt irritant te vinden. Elke golving vroeg om aandacht omdat ze te venijnig waren om zomaar door te lopen. Omdat het zo doormodderde begon ik er genoeg van te krijgen. Ik vond dat het nu maar door moest zetten, of dat het maar helemaal moest stoppen om even pauze te kunnen nemen. Maar omdat een geboorte nu eenmaal haar eigen weg kiest, gebeurde dit natuurlijk allebei niet. Ook de fotograaf besloot nu om toch weer naar Middelburg te rijden. Dit was nog steeds het voorwerk en de vk vertelde dat het ook zomaar helemaal nog kon stoppen. Om 13.00u waren Coen en ik weer alleen thuis en bleven de golvingen nog steeds op dezelfde manier komen. Inmiddels had ik me weer overgegeven aan het proces. Ik zat relaxed op de bank en ving elke golving rustig op.
Om 16.30 ging Coen even naar de winkel om wat boodschappen te halen. Het was nog steeds zo rustig dat ik het prima vond dat hij even op en neer ging. Toen Coen 20 min weg was, voelde ik dat de golvingen intenser werden. Ze duurden langer en kwamen sneller. Yes! Voorzichtig begon ik te geloven dat toch echt ging beginnen. Blijkbaar had ik het toch nodig om even helemaal alleen te zijn. Om 20.30 waren de vk en fotograaf weer terug en waren de golvingen inmiddels behoorlijk intens geworden. Door de rustige ademhaling en ontspanning waren ze goed op te vangen. Achteraf hoorde ik dat het nog steeds bijna niet te zien was als er een golving was. Rond 21.45 waren de golvingen zo intens geworden dat ik het niet meer zo heel lang, zo rustig vol dacht te houden. Coen en de fotograaf waren helemaal verbaasd want dat het al zover was, was niet aan mij te zien en mijn opmerking kwam dan ook vrijonverwacht. Toch kon ik me blijven ontspannen en mijn lichaam kreeg alle ruimte en rust om het geboorteproces haar gang te laten gaan. De fotograaf vertelde later dat ze nooit geweten had dat het klikken van de camera zoveel lawaai maakte. Omdat het zo stil was in onze kamer, leek zelfs dat zachte geluidje een inbreuk op de serene sfeer. Overigens heb ik het helemaal niet gehoord. 🙂
Om 23.50 kreeg ik persdrang. Coen was inmiddels bij mij in bad komen zitten zodat ik op hem kon hangen. Ik kon nu even geen houding vinden. Ik voelde dat ik wilde persen, maar het was niet effectief. Omdat ik niet meer getoucheerd was, wisten we niet of er al volledige opening was. De vliezen waren ook nog steeds intact. Toen de persddrang steeds sterker werd, heeft de vk toch getoucheerd op mijn verzoek. Er was nog een klein randje. De vk opperde om de vliezen te openen want dan zou onze baby snel ter wereld zijn. Het idee vond ik bijna aantrekkelijk, maar Coen stelde voor nog heel even te wachten omdat het onze wens was dat de vliezen spontaan zouden openen. Eén golving later openden de vliezen zich. Het moest gewoon zo zijn. 8 Minuten later, om 23.30, werd Pepijn geboren. Op een kalme rustige manier heb ik hem uit het water naar boven gehaald en op mijn borst gelegd. Hij is er! Wat zijn we blij! Ik verkeerde nog een beetje in een trance en liet Pepijn rustig bijkomen op mijn blote huid. Na enkele minuten begon Pepijn al meteen te zoeken en met een klein beetje hulp dronk hij al snel zijn eerste slokjes moedermelk. Zo’n 20 minuten later heeft de vk de navelstreng afgeknoopt met een navelveter en heb ik de navelstreng samen met Coen doorgeknipt. Even later werd ook de placenta geboren die ik zelf aanpakte en in een bakje legde. Hiermee was de mooie geboorte van Pepijn voltooid.
Het was een prachtige bevalling. Ik weet zeker dat het zo fijn verlopen is door de cursus hypnobirthing die Coen en ik met veel plezier gevolgd hebben. Ook onze zeer bewuste en doordachte wensen voor de bevalling hebben ervoor gezorgd dat ik aan iedereen kan vertellen dat ik een droombevalling heb gehad.

 

De geboorte van Lena, het eerste kindje van Jasmijn en Ivo.
Op 29 april zijn we trotse ouders van onze kleine meid geworden. Alles is goed gegaan en we hebben veel aan de hypnobirthing cursus gehad! Omdat ze 2 weken over tijd was, moest ik in het ziekenhuis worden ingeleid. We hebben ons geboorteplan meteen ingeleverd, waardoor er geen stagiaires/co-assistenten betrokken waren bij de bevalling. Voor de bevalling begon, wilde de verloskundige een schedelelectrode plaatsen. Omdat mijn man door is blijven vragen, zag de verloskundige er uiteindelijk vanaf en is het hartje van de baby via uitwendig CTG gemonitord. Heel fijn! Vooral ook omdat dit voor mijn man een concreet moment was waarop hij echt iets kon betekenen. Tijdens de cursus was dit namelijk ook al ter sprake gekomen, dus we wisten wat het was, maar door het doorvragen konden we de verloskundige overtuigen dat wij een andere voorkeur hadden. Ik heb een minimale hoeveelheid wee-opwekkers gekregen en kon de golvingen goed opvangen. Daarbij had ik veel aan de affirmaties op de achtergrond. De golvingen begonnen om 10u en om 13.17u was onze kleine meid er! Ik wilde mijn kindje heel graag volgens HypnoBirthing techniek naar buiten ademen, maar na meerdere pogingen ben ik toch maar gaan persen. Dit gaf me het gevoel de controle weer terug te krijgen. Dit was voor mij de manier om beter met mijn lichaam mee te werken. En wat waren we trots toen ons meisje er was! Een heerlijk gevoel, we genieten nog steeds volop.
Dus ondanks het feit dat alles anders liep dan gepland, het bevalbad stond al een maand klaar in onze slaapkamer, kijken wij met een heel goed gevoel terug op de bevalling. Door de info tijdens de training wist ik hoe ik me kon concentreren op mijn ademhaling en wist mijn man goed wat onze rechten en plichten waren en wat er allemaal komt kijken bij een bevalling.

Rood.BabyMoeder

De geboorte Melle, tweede zoon van Carlijn en Theijs.
De vliezen zijn met 9 cm ontsluiting spontaan gebroken, hierna veranderden de golvingen in persweeën, maar ik mocht dus nog niet gaan persen. Ik ben vanaf toen wel overgeschakeld naar J ademhaling. Dit was echt een opluchting vergeleken met mijn 1e bevalling, je voelt dat het kindje naar beneden wil en je kan daar ook gehoor aan geven.
Ik vroeg of ik vast op de baarkruk mocht gaan zitten, hierdoor voelde ik dat er meer ruimte kwam van onderen en ben ik dus doorgegaan met de J ademhaling. Theijs zat ondertussen achter mij en deed de J ademhaling mee, wat erg prettig was gezien ik af en toe wel wou persen gezien de druk. Maar zodra ik me overgaf aan het persen voelde dit erg onprettig, terwijl als ik de J ademhaling rustig bleef doen ik de golvingen makkelijker aankon.
De verloskundige heeft vervolgens niet meer gevoeld of ik volledige ontsluiting had, want ineens was daar al een stukje van het hoofdje zichtbaar! Ze had ondertussen door dat ik niet aan het persen was, maar dat het met de J ademhaling heel mooi rustig ging. Ik ben hier dus mee doorgegaan, en na 13 minuten was daar om 10 voor 4 onze Melle!
Verder was het heel fijn dat onze verloskundige ons precies zoals we wilden heeft ondersteund en alleen het hoognodige heeft gedaan. Dit gaf zo’n rustig en veilig gevoel. Hierdoor kon ik me goed ontspannen en concentreren op de visualisatie. Hierdoor was de pijnbeleving een stuk minder heftig dan bij mijn 1e bevalling.
Wat vooral het grootste verschil was met de vorige bevalling was dat ik naar mijn idee deze bevalling zelf heb gedaan en de vorige heb ondergaan. En dat ik door mee te werken het (denk ik) sneller en minder pijnlijk kon laten verlopen.
Ik ben daarom erg blij dat ik deze cursus heb gevolgd!

De geboorte van Fabian, zoon van Hanneke en Dion.
Ik wil erg graag vertellen dat de bevalling enorm goed is gegaan! In een uur tijd is onze 3e zoon Fabian geboren! Een pracht kereltje van ruim 4 kilo. Waar ik het meest tegenop zag waren de persweeën. Bij mijn eerste kindje heb ik een uur en een kwartier geperst en bij mijn tweede drie kwartier. Door de verhalen van mijn zussen wist ik dat dit ook korter moest kunnen. Doordat ik dus ook niet tegen de normale weeën op zag, heb ik me vooral gefocust op een andere manier van persen.
Tijdens het avondeten merkte ik al wat voorweeën en hebben we dus de kids door opa en oma laten halen. ‘s nachts werden ze iets heviger dus wilde ik alvast naar het ziekenhuis. In het ziekenhuis hebben ze mijn vliezen gebroken en 10 minuten later kwam de weeënstorm. Uiteindelijk is hij met een kwartier persen geboren.
Ik heb toen mijn weeën heel heftig waren en ik nog niet mocht persen, gewoon met een uitademing naar beneden geademd. Voor mij verlichtte dat de pijn. Toen ik mocht persen ging ik op dezelfde manier verder maar met meer kracht. Ik merkte dat de verloskundige dit gek vond en daardoor stoorde me ze wel door te zeggen; Hanneke, kijk me eens aan, kijk me eens aan! En toen zei ze dus dat ik op een andere manier moest persen. Ik kon nog net zeggen dat ik dat niet ging doen. Toen Fabian geboren was, zei de verloskundige als eerst; heel mooi gedaan, heel natuurlijk. En zo is het, dat was ook de bedoeling van alles.
Het kwam denk ik niet alleen doordat ik het deze keer op een andere manier deed, maar vooral ook door de kracht en de vastbeslotenheid die ik had. Het fijne was ook dat ik deze manier al toe kon passen op het moment dat ik wel wilde persen, maar er nog geen volledige ontsluiting was. Wat ik als eerste zei toen Fabian geboren was: is hij er nu al? Dat viel mee!
En zo heb ik het ook echt ervaren.

De ervaringen van Pieter, de trotse vader van Neva.
Vader worden is – hoe bijzonder ook – ongetwijfeld een hele andere ervaring dan moeder worden.
Je weet dat er een grote, mooie verandering in je leven gaat plaatsvinden en je probeert je partner op zoveel mogelijk manieren te helpen bij haar zwangerschap, maar natuurlijk kan je fysiek niet hetzelfde voelen als zij en ook je hormonen werken niet anders dan normaal. De HypnoBirthing® cursus van HappyBirthing heeft er echter veel aan bijgedragen dat ik me als man zeer betrokken voelde bij de zwangerschap en dat mijn rol tijdens de geboorte niet beperkt was tot “puffen” en het aangeven van natte handdoekjes.

Belangrijk om te vermelden is dat de naam HappyBirthing beter aansluit bij de inhoud van de cursus dan HypnoBirthing®.
Ik ben vrij nuchter van aard, dus vooraf had ik lichte bedenkingen bij het laten hypnotiseren van mijn vrouw en mezelf. Deze angst bleek echter volledig ongegrond want je leert weliswaar enkele ontspanningstechnieken waarbij je in jezelf keert en heerlijk tot rust kunt komen (en dat is ook voor de aanstaand vader echt geen overbodige luxe als je druk bezig bent met alle andere voorbereidingen zoals in ons geval een verhuizing), maar de cursus omvat veel meer dan dat.
Zelf heb ik het meest gehad aan de oefeningen waarbij je leert je partner te laten ontspannen door middel van aanraking en de zogenaamde scripts die je niet alleen helpen positief naar de geboorte uit te kijken, maar je als vader ook het gevoel geven dat je precies weet wat je partner te wachten staat en hoe je haar kan helpen er een mooie ervaring van te maken.
De cursus focust op een natuurlijke bevalling, maar houdt er rekening mee dat niet alles per se volgens (geboorte) plan verloopt en dat nog lang niet alle zorgverleners de rust en schoonheid van een HypnoBirthing® hebben meegemaakt. Je leert hier op een positieve manier mee om te gaan en voor je partner op te komen als dat nodig is.
Bovenal waren de cursusavonden erg leuk, gezellig en iets waar mijn vrouw en ik elke week opnieuw naar uitkeken!

Rood.Jelle1

De ervaringen van Johny, vader van Jelle, geboren op 26 januari 2014 per keizersnede. 
Ik heb heel veel gehad aan de cursus. Ten eerste omdat het gewoon een hele leuke cursus was, als het 10 ipv 5 avonden waren geweest was ik ook al die avonden meegekomen.
Voor we de cursus deden wist ik echt niet wat ik kon verwachten van de bevalling, ik heb hier heel veel over geleerd tijdens de cursus. Dit bleek ook heel goed uit te pakken want we waren echt een team tijdens de bevalling. Ik kon Rian heel goed ondersteunen met de ontspanning, ademhalingen en de massage. Als ze het even niet meer wist kon ik haar weer op de goede weg helpen. Ik vond het heel fijn dat ik dit kon doen voor haar. Het lukte heel goed om echt kalm te blijven, zelfs toen we naar de operatiekamer moesten! Ik kan alle vaders (en moeders) deze cursus aanraden.

Het verhaal van Kristel die beviel van haar tweede zoontje.
Ik had al vaker in tijdschriften en op internet iets gelezen over HypnoBirthing. De manier waarop er verteld werd over de vrouwen die een HypnoBirthingbevalling hadden meegemaakt, sprak mij erg aan. Een vriendin van mij attendeerde mij erop dat een tante van haar de cursus nu ook gaf bij ons in de buurt. De keuze om aan de cursus deel te gaan nemen was voor mij dan ook snel gemaakt.

Dit was mijn tweede zwangerschap. Ondanks het feit dat ik mijn eerste bevalling helemaal niet als negatief heb ervaren, had ik wel sterk het idee dat het een stuk beter kon. Ook wilde ik graag goed voorbereid mijn tweede bevalling ingaan.
De cursus heb ik niet alleen als gezellig ervaren, het is vooral erg breed, zodat iedereen er eigenlijk kan uithalen wat voor hem of haar werkt. De cursus biedt veel handvatten om de bevalling zoveel mogelijk volgens plan te laten verlopen. Wat ook heel prettig is, is dat de cursus je voorbereid als iets niet geheel volgens plan gaat en bijdraagt aan de communicatie met je verloskundige of ziekenhuispersoneel. Door al deze zaken wordt je naar mijn idee zo goed mogelijk voorbereid op een bevalling, voor zover dat mogelijk is. Je weet natuurlijk nooit van te voren wanneer en hoe je bevalling gaat verlopen, maar ik ben ervan overtuigd dat je door de goede voorbereiding en het zelfvertrouwen in je bevalling al meer dan de helft van het werk hebt gedaan.
Ik voelde me in ieder geval door de cursus heel goed voorbereid en had veel zelfvertrouwen dat ik mijn bevalling (die we graag thuis wilden laten plaatsvinden) tot een goed einde zou gaan brengen. Dat is gelukkig ook gelukt! Persoonlijk heb ik veel gehad aan de ademhalingstechnieken, de cd die je bij de cursus ontvangt en de communicatievoorbereidingen. Mijn verloskundige wilde de vliezen breken bij zes cm. Ik heb toen aangegeven dit liever niet te willen, omdat ik daarna alsnog in bad wilde gaan zitten (als de vliezen gebroken zijn kan dit niet meer). Ik heb vervolgens in bad nog heel prettig tot de ontsluiting de golvingen kunnen opvangen. Zonder de cursus was ik hier zeker niet zo alert op geweest. De hele bevalling ben ik gelukkig kalm en alert geweest en kon ik hierdoor dus heel duidelijk mijn wensen kenbaar maken. Ik kan terugkijken op een hele fijne bevalling. Ons zoontje is binnen vier uur thuis geboren. Ik kan het iedereen aanraden om de cursus te volgen!

De geboorte van Lucas, eerste kindje van Heidi en Roy samen.
Ons knap wereldwondertje is in 5 uurtjes thuis geboren op 20 september om 19.30u, 4460 gram en 53 cm en we hebben hem Lucas genoemd. En nu ben jij zeker nieuwsgierig naar ons bevallingsverhaal? Ik kan je verzekeren dat ik baat heb gehad bij het volgen van de cursus…
Roy en ik kwamen rond 13.00u thuis van de boodschappen. Een uurtje daarvoor dacht ik wat vruchtwater verloren te hebben, dus ik dacht: ‘nog snel even een paar boodschapjes voor het geval hij vandaag geboren wordt, dan hebben we genoeg in huis’. Uiteraard had ik dit even met de verloskundige telefonisch overlegd, omdat ik niet precies wist hoe de geboorte zou kunnen gaan lopen. Om 13.30u kreeg ik wat vage krampen onderin mijn buik. Roy en ik besloten boven op bed te gaan liggen. Lekker ontspannen met de cd van de cursus op de achtergrond. Ik had geen idee wat de krampen waren, het leek op dezelfde voorweeën (golven) die ik reeds twee weken had. Ik had een heel ander idee bij golvingen. De krampen namen wat toe in intensiteit (maar nog steeds heel goed te hebben) en kwamen een kwartiertje later om de 3 minuten en een korte tijd later om de minuut. We hebben de verloskundige gebeld en ze kwam zo snel mogelijk naar ons toe. Ik had overigens nog steeds niet door dat deze zogenoemde krampen wel degelijk actieve golvingen waren. Dat bleek toen de verloskundige me een half uurtje later toucheerde en ik al 7 cm ontsluiting bleek te hebben! Daar keek niet alleen zij, maar wij ook van op! De verloskundige besloot uiteraard om te blijven en zette alle spullen klaar voor de geboorte en belde de kraamhulp. Tussen de golvingen door was ik erg alert, we hadden genoeg ruimte voor een leuk gesprek. Ik pikte de draad weer op als de golving voorbij was. De verloskundige zat me met grote ogen aan te kijken, ze liet weten dit nog nooit meegemaakt te hebben. Ik was zo ontspannen, zelfs na 7 cm ontsluiting.
De volgende 3 cm ontsluiting volgden elkaar heel vlug op, bij iedere golving werd het wat moeilijker om ze op te vangen. Niet alleen omdat ze elkaar heel snel opvolgden, maar ook omdat de intensiteit bij iedere golving flink toenam. Op de baarkruk met Roy achter me zittend kon ik de golvingen beter opvangen. Helaas kwam onze kleine in nood (het hartslagje viel weg) en heeft de verloskundige me op bed ingeknipt om de geboorte sneller te doen laten verlopen. Roy heeft Lucas aangepakt, dat was heel bijzonder! De verloskundige bedankte me na afloop voor de prachtige bevalling en ik haar natuurlijk! Ik ben achteraf heel blij geweest dat ik uiteindelijk de bewuste keuze heb gemaakt voor een thuisbevalling. Ik had het echt niet anders gewild!
Onze kleine uk is een heerlijk tevreden ventje. De borstvoeding liep vanaf het begin als een trein. We kijken terug op een rustige, ontspannen en heel bijzondere bevalling.

Het verhaal van Laura, die zwanger was van haar eerste kindje.
Ik heb de HypnoBirthing® cursus bij Karin als heel prettig ervaren. Al tijdens het lezen op de site begon mijn lichte angst voor de geboorte al te veranderen naar gezonde spanning en uiteindelijk had ik heel veel zin in de geboorte en keek ik er echt naar uit. We hadden een watergeboorte thuis gepland, maar omdat mijn vliezen al langer dan 24 uur waren gebroken, moest ik naar het ziekenhuis. Maar ook daar werd er gelukkig zo veel als kon rekening gehouden met onze wensen van ons geboorteplan. Ook hebben mijn man en ik de technieken die wij tijdens de cursus hebben geleerd tijdens de geboorte kunnen toepassen. Ik kon hierdoor rustiger blijven en ook de teleurstellingen beter opvangen. Al met al is het heel anders gelopen dan we hadden gehoopt, maar mede dankzij de HypnoBirthing® cursus en de fantastische begeleiding van Karin kijk ik met een overwegend positief gevoel terug naar de geboorte van onze dochter.

De geboorte van Ella. Haar papa vertelt:
Bij HappyBirthing heb je ook als man/partner een belangrijke rol. Door alle sessies ook mee te mogen maken ervaarde ik welke steun je vrouw aan deze cursus heeft. Je oefent mee en krijgt een mooie rol in het geboorteproces waardoor je de geboorte intenser meebeleeft. Achteraf heb ik mogen ervaren hoeveel steun mijn vrouw en ik aan de geleerde oefeningen hebben beleefd, zowel tijdens de geboorte als ook in het dagelijks leven.

De bevalling van Kate, die bij HappyBirthing een (Engelstalige)opfriscursus volgde.
The labour was so quick I didn’t feel that I got into the same level of relaxation I did with Florence and it was more intense. But I did use the techniques and although I didn’t think I was as relaxed the Midwife said she thought I was very relaxed. I used the birth breathing also which made the midwife think the baby wasn’t near yet. Hattie just flew out according to Keith, the midwife didn’t have time to get her gloves on and Hattie flopped out straight onto the bed as the midwife didn’t catch her in time! It was amazing really, everything I had hoped for, very straight forward, she was healthly and Florence was tucked up in bed and awoke the next day to a brand new sister. Hattie breast fed really well from the beginning and Florence loves her new sister which is great. Also no stitches needed and I felt fantastic. Hypnobirthing® definitely worked again!

De geboorte van Evan. De ouders volgden bij HappyBirthing de allereerste cursus HypnoBirthing®.
Ik was erg rustig in het begin, de golven kon ik goed opvangen dankzij de geleerde ademhalingstechnieken. De openingsfase ging redelijk snel wat mij ook goed motiveerde om zo door te gaan. Aan het einde werd het wat zwaarder, maar naar mijn idee was ik ook rustig gebleven. Mijn partner heeft mij hier ook goed in ondersteund. Ik zou het iedereen aanraden, die een cursus wil gaan volgen!

De geboorte van Lenn. De moeder volgde de cursus tijdens haar tweede zwangerschap.
Het was de door mij gedroomde thuisbevalling, in het bevalbad, in totaal een kleine 6 uurtjes. Vooral tijdens de ontsluitingsfase heb ik veel aan de ademhalingsoefeningen gehad, daarna ben ik overvallen door een enorme persdrang, dus de J-ademhaling heb ik daardoor niet gebruikt. Lenn bleef met zijn schouders hangen, dus ik ben uiteindelijk op handen en knieen in het bad bevallen. Lenn is daardoor wel iets boven de waterspiegel geboren. Daarna wel heerlijk met z’n tweeën nog een half uur in het water gezeten.

De geboorte van Roos. De ouders volgden de cursus tijdens de zwangerschap van hun tweede kindje.
We hebben na de cursus elke avond de affirmaties op de CD beluisterd voor het slapen gaan. Uiteindelijk op 2 oktober om 2 uur ‘s nachts begonnen de weeën. (Bijna) alle affirmaties, die we beluisterd hebben, heb ik gebruikt tijdens de bevalling. Ik heb geen pijnloze bevalling gehad, maar wel een heel ontspannen en bijna relaxte bevalling! Ik was erg rustig en kalm! Dit in tegenstelling tot onze eerste bevalling. Toen heb ik niet zo’n fijne bevalling gehad en raakte ik in paniek. Nu was het dus heel anders. Erg fijn. En om 7.00 uur ‘s ochtends is onze dochter Roos geboren! Ik heb geleerd, dat je veel kan bereiken door op een positieve manier te denken. Ik ben blij dat we deze cursus hebben gevolgd!

Mijn eigen ervaring – De laatste geboorte waar ik als verpleegkundige op de verloskamers bij mocht zijn. Dit was een maand nadat ik de opleiding tot HypnoBirthing® docente had gevolgd.
Ik wilde erg graag afsluiten met een mooie geboorte, nou die kreeg ik! Ik kwam binnen op de verloskamer met een collega verloskundige die me vroeg haar even te assisteren bij de desbetreffende vrouw. Ik kende het echtpaar nog niet. Bij binnenkomst was de moeder paniekerig en vroeg om pijnstilling. Eerst maar eens een onderzoek antwoordde mijn collega; 4-5 cm opening al! Heel mooi, vond ook de moeder, maar ze wilde toch graag pijnstilling.
Mijn collega legde uit wat de mogelijkheden waren en ik vulde haar aan met; ‘maar we kunnen ook eens starten met massage-technieken die heel ontspannend en op die manier pijnstillend werken’. Mijn collega bevestigde dat met; jazeker en voor goede massage-technieken moet je bij Karin zijn! Het echtpaar wilde dit wel uitproberen.
Ik heb de moeder op een kruk laten zitten, hangend over het bed en de partner ‘light-touch-massage’ uitgelegd. Ze vond dit heerlijk ontspannend en werd bijna direct rustiger. De partner nam het van me over en vervolgens leerde ik haar de ‘ballon-ademhaling’ (3 in , 6 uit) en gaf ik ontspannende ‘opdrachtjes’ (zoals bij het begin van de regenboog-ontspanning, vooral haar kaak). Ik moest haar vanaf dat moment vragen of er een golving was, want ik kon het bijna niet meer aan haar zien. Ik bleef haar aanmoedigen zich te ontspannen… Ze was er zelf ook verbaasd over; ‘de vorige keer wilde ik niet eens dat mijn man me aanraakte, dit is heerlijk!’ Op een gegeven moment voelde ze aandrang en toen ben ik haar gaan aanmoedigen om haar kindje naar beneden te ademen.

Na een klein uur zag ik aan haar buik dat ze echt reflectoire persdrang kreeg en heb ik mijn collega geroepen om te controleren of het helemaal open was. Dat was zo! 10 minuten later werd een prachtige dochter geboren!
De verloskundige vertelde dat ze zich bijna een indringer voelde toen ze weer binnen kwam; zo’n serene rust heerste er in die verloskamer. De moeder was helemaal verbaasd en dolblij over hoe het was verlopen; ze had haar eerste en deze zwangerschap zwangerschapsyoga gevolgd, maar had in die 2 zwangerschappen nooit zo’n goede ontspanningstechnieken toegepast/geleerd.
Ik legde hen uit dat dit de laatste bevalling was waar ik als verpleegkundige bij was en dat ik HypnoBirthingcursussen ga geven, ze vroegen meteen om een kaartje en website want dit moesten ze verder vertellen!

Ik ben erg onder de indruk van deze ervaring: dat een paar HypnoBirthing-technieken zo simpel in zo’n korte tijd aangeleerd, zo’n groot effect kunnen hebben, wauw! Ik was er al van overtuigd dat dit is wat ik aan aanstaande ouders wil gaan leren maar dit is nu helemaal het geval, mooier en duidelijker kon het me niet raken!

Karin Kagenaar


3 gedachten over “Ervaringen

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.